Los Angeles, USA
Last days in the USA 2 (slot)
 Normaliter
haat ik mijn verjaardag en vandaag is het niet anders. De lunch
helpt totaal niet om het natte zaagsel, dat aan de binnenkant van
mijn schedel kleeft aan de gang te krijgen. Maar echt misselijk
word ik pas een uurtje later in het bubbelbad. Een bijna Romeins
gevoel voor decadentie komt over me heen. Terwijl ik mijn antiperistaltische
spasmen in het warme woelende water probeer te onderdrukken, bubbelt
deze gedachte naar boven. “Misschien is een limo wat? Gewoon
met de jongens de stad in, je vol zuipen en je geen zorgen maken
of je thuis komt…”
Lees verder >>
Last days in the USA 1
Tom’s huidige baan als hoofdschrijver voor Methodman and
Redman, twee keiharde gangsterrappers van de Wu Tang Clan, is misschien
wel het meest onwaarschijnlijk. Zeker als je bedenkt dat Tom er
uit ziet als Brainpowers vader, een dikke kale blanke vijftiger
is met een bril op. Niet bepaald 'straight out da hood', maar in
Hollywood blijkt dat niet uit te maken.
Lees verder >>
San Francisco, USA
The Streets of San Francisco 5
Gordon blijkt weer een bizar hip restaurant uitgekozen. Mr.
Chow’s, waar er gewoon standaard paparazzi in ninjapakken
aan touwen langs de muur naar beneden komen. Het is ontzettend druk
en buiten is het bezaaid met wachtende starlets, valetparking ventjes
en dure auto’s, als ik op mijn fiets voor kom rijden. Ik ben
hoogstwaarschijnlijk de allereerste persoon ooit die het waagt om
bij dit restaurant met een fiets te komen aankakken, want de valetparking-guy
weet niet echt wat hij met mijn fiets aanmoet. Ik zet hem zelf even
vast en geef de beste man 5 dollar.
Lees verder >>
The Streets of San Francisco 4
Als ik bij mijn hotel arriveer, blijkt het om de hoek te zitten
van de pas geopende San Fransisco Comedy Club. Ik informeer meteen
over vanavond, want ik wil hier gewoon veel spelen. De gozer die
door een nog afgesloten hek me te woord staat zegt dat ik vanavond
maar gewoon moet langskomen en dat hij zal kijken hoe en wat. Als
ik hem zeg dat ik vanavond al in Cobb’s Comedy Club moet spelen,
kijkt hij een stuk meer onder de indruk en het is gelijk van: ‘Kom
daarna hier langs en je kunt zeker spelen.’ Zo ook weer geregeld
en nu op naar Cobb’s waar Johnny een reguliere set voor me
heeft geregeld. Tien minuten i.p.v. vijf of zeven. Dit begint op
het echte werk te lijken.
Lees verder >>
The Streets of San Francisco 3
Het resultaat is een op Forrest Gump gebaseerde restaurantketen
die garnalen in diverse soorten vet en olie flikkeren, om ze vervolgens
in een hoog tempo in de toch al uitgezette magen van hun cliëntèle
te proppen. Je kunt je voorstellen dat ik dit van dichtbij moest
bekijken. Ik val van de ene verbazing in de andere. Ieder tafeltje
heeft een bordje met Run Forrest Run, tv’s spelen continue
Forrest Gump, het personeel is strenger gedrild dan een bataljon
mariniers en het eten bestaat uit grote glooiende heuvels gefrituurde
massa, die voor garnalen moeten doorgaan. Ik voel mijn buik uitzetten.
Lees verder >>
The Streets of San Francisco 2
Als eerste arriveer ik bij Cobb’s Comedy Club een grote comedy
club, waar dik 700 man in kunnen. Ik stel me voor aan de jongen
bij de deur en zeg dat ik een vriend van Johnny ben en kan vervolgens
meteen doorlopen. Op het toneel staan de Stupids, een groep muzikanten
die geforceerd grappig proberen te doen. Het heeft een groot bonte
avond-gehalte, maar het veertig plus publiek vindt het schijnbaar
wel leuk. Uit beleefdheid ren ik niet meteen de deur uit en probeer
een biertje te bestellen. Als dat na een klein half uurtje eindelijk
lukt, klok ik hem direct naar binnen en maak me uit de voeten op
de klanken van ‘My girl lollypop’.
Lees verder >>
The Streets of San Francisco 1
Johnny blijkt het ontzettend druk te hebben, maar heeft ondertussen
wel even geregeld dat ik vanavond al meteen in The Punchline, de
meest gerenommeerde comedy club van San Francisco kan spelen. Ik
kleed me om, pak mijn videocamera en ga richting Embarcadero in
het centrum van San Francisco. Het valt me op dat er hier meer zwervers
rondlopen dan in New York en L.A. bij elkaar. Het overgrote deel
van de zwervers bestaat overduidelijk uit psychiatrische patiënten.
Eerst dacht ik dat hands-free bellen erg populair was, tot ik in
de gaten kreeg dat de meeste mensen die hier hardop pratend over
straat lopen helemaal geen high-tech dingetje in hun oor hebben.
Lees verder >>
Los Angeles, USA
LA Stories 12
Barry moet ik volgens Kelley en George zeker even gaan bekijken.
Zijn set blijkt op het eerste oog erg vervreemdend te zijn. Zeker
voor het publiek dat massaal afhaakt. Bij hoge uitzondering zijn
Kelley en George ook gaan kijken en schuift Dom aan bij het tafeltje
achterin de zaal. Het tafeltje gevuld met comedians ligt vrijwel
het hele optreden van Barry, tot grote verbazing en irritatie van
de rest van het publiek, in een deuk. Barry is een comedians comedian,
is volkomen gestoord en blijkt niets, maar dan ook niets serieus
te kunnen nemen. Briljant, doorgeflipt en zeker niet in staat om
in dit land grote successen te behalen.
Lees verder >>
LA Stories 11
Schoon geschrobd en fris geboend meen ik toch maar eens een show
te moeten bekijken in The Laugh Factory. Dat betekent dus dat ik
met mijn lowrider richting The Sunset strip cruise en behoorlijk
bezweet achter in de rij aansluit. Aangezien het publiek uitsluitend
uit jonge hippe Los Angelistas bestaat, word ik vreemd aangekeken
door het SUV rijdende voetvolk voor mij. Ik schijn een zeer lage
Bling-Bling factor te hebben en zelfs Larry aan de deur kijkt me
argwanend aan.
Lees verder >>
LA Stories 10
Het meest belangrijk in The Improv is natuurlijk niet de show.
Dit is Hollywood, dus wie er is en wie je kent is een honderdvoud
belangrijker. Gelukkig ben ik met Kelley, iedereen kent hem en dat
maakt dingen veel makkelijker. Ik probeer niet irritant te zijn,
wat op zich de regel hier is. Ik neem me voor om me niet voor te
stellen aan Drew Carrey, omdat ik op dit moment zijn boek aan het
lezen ben en ik niet als een kwijlende fan wil worden versleten.
Ik babbel wat met oud-collega’s van Kelley en merk dat ik
in het hart van de showbizz ben beland. De één schrijft
voor een nieuwe sitcom, de ander voor een oude.
Lees verder >>
LA Stories 9
Gordon heeft me uitgenodigd voor een VIP treatment bij Universal
Studios en ik zou Malle Henkie zijn als ik dat aan mijn neus voorbij
zou laten gaan. Dus ik wrijf de slaap uit mijn ogen, spring eerst
onder de douche en dan in een taxi richting Sunset blvd. Ik ben
precies op tijd om in de andere taxi te springen die al klaar staat
om ons richting de overtreffende trap van nep te rijden. Gordons
vriend is fotograaf en heeft een één of andere supersonische
mega-camera bij zich, dus ik sta een beetje voor lul met mijn fototelefoon
van wel drie pixels.
Lees verder >>
LA Stories 8
Tijdens het eten klagen we uitgebreid over de hypocrisie binnen
het comedy gebeuren en ik begin steeds meer te begrijpen waarom
Kelley er totaal geen zin in heeft. Het wordt tijd voor een radicale
verandering van de plannen voor vandaag. We gaan naar een shooting
range. The Los Angeles Gunclub om precies te zijn en daarvoor moeten
we naar East L.A., de rottende aambei op de asshole van Amerika.
Ramen en deuren dicht, niemand aankijken en maar doorrijden, dat
is Kelley’s advies. We passeren ‘The Nickel’,
waar hoopjes menselijk schroot in de straat ligt weg te rotten.
Dit lijkt verdacht veel op een sloppenwijk in Kaapstad. Crackheads
en Met-junkies, scharrelen en kotsen door en over elkaar heen. Land
of the free, home of the brave…
Lees verder >>
LA Stories 7
Vanuit onze gezamenlijke brakheid, ontstaat het idee om te gaan
golfen. (..) De frustratie van L.A. ebt langzaam weg door het gemep,
tot mijn handen een beetje te zweterig worden en ik de golfclub
met een sierlijke boog uit mijn vingers zie vliegen en twee hokjes
verder bijna een 8-jarig jongetje onthoofd. Gelukkig leek het erger
dan het was, maar we laten het golfen in deze ‘I’m gonna
sue you!’ maatschappij toch maar even voor wat het is.
Lees verder >>
LA Stories 6
Er staat een gevaarlijk en tegelijkertijd vriendelijk ogende donkere
reus voor de deur, die me uitlegt dat ik voor een open podium-plek
vijf uur in deze bloedhitte buiten in een rij moet gaan staan wachten.
Ik bedank hem vriendelijk voor deze informatie en zeg dat ik dat
zeker met veel plezier zal doen. Met een iets te dik Nederlands
accent om mijn sarcasme te vermommen.
Lees verder >>
LA Stories 5
We wandelen langs Venice Beach en proef wat van de sfeer. Het is
er hectisch en redelijk vreemd. Terwijl de politie een zwerm overvliegende
bijen probeert af te stoppen door geel lint tussen bomen te binden
zie ik een kleurrijke verzameling straatartiesten, schilderende
hippies en jodelende gehandicapten aan mij voorbij trekken. We passeren
muscle beach, waar opgepompte Schwarzeneggertjes niets willen weten
van verschrompelde testikels en leverkanker en vrolijk de testosteron
en anabolen in hun zeer aanwezige aderen proppen.
Lees verder >>
LA Stories 4
De volgende act wist weer een stelletje de tent uit te jagen en
toen kwam mijn buurman het podium op. Hij begon een beetje te vissen
en ik had geen zin om te reageren, maar hij hield vol en toen hij
me aansprak met de woorden “What do you do?” kon ik
mezelf niet inhouden en zei ik: “I’m a comedian. What
do you do?”. Ik had deze zin jaren geleden een keer gehoord,
maar hij was zo toepasselijk dat ik het niet kon laten. Deze zin
zorgde er echter wel voor dat de gemoederen zich roerden. Wat gelach,
geklap en rumoer kwam uit de comedians hoek. Ik wist dat ik me in
een wespennest had begeven en het mannetje vroeg mij of ik misschien
op het podium wilde gaan staan. Ik voelde dat de messen geslepen
werden. Maar er was geen weg meer terug.
Lees verder >>
LA Stories 3
Californiërs blijken best relaxed als ze door krijgen dat
je ze niet als kruiwagen beschouwd, want dat is de standaard hier.
Je komt hier op een gemiddeld avondje meer geslijm tegen dan in
Ghostbusters 1 en 2 bij elkaar en ik begin te vermoeden dat The
Blob geeneens een special effect was.
Lees verder >>
LA Stories 2
Ik begin me af te vragen of deze stad niet gewoon een fata morgana
is. De mensen om me heen komen op me over alsof ze figuranten zijn
in een uitzonderlijk langdradige film met een uiterst saai script.
De mensen hier hebben veel weg van Playmobiel, maar ik voel me te
oud om daar nog mee te spelen. New York had in ieder geval nog dat
bruisende. Het enige dat hier bruist zijn de aspro’s in het
glas water voor mijn neus. Na wederom een copieuze lunch haal ik
een zwembroek en denk dat ik klaar ben voor LA, maar om nou te zeggen
dat ik er echt zin in heb, nee.
Lees verder >>
LA Stories 1
 Aangezien
ik geen rijbewijs heb en ik voor L.A. begrippen dichtbij de comedy
clubs zit, besluit ik een fiets te kopen. Een lowrider beachbike
met vlammen op de zijkant zorgen ervoor dat ik er uit zie al een
achtjarig Portoricaans gangmember-tje. Mensen kijken vreemd op als
ik voorbij fiets. Ik dacht zelf dat het was, omdat het best een
coole fiets is, maar Kelley vertelt me later dat het komt, omdat
bijna niemand gek genoeg is om door het totaal bizarre verkeer heen
te fietsen met deze hitte.
Lees verder >>
New York, USA
NY Dag 12
Ik pak de metro richting de Brooklyn Bridge en ga vervolgens aan
de wandel. Lopend over de Brooklyn Bridge merk ik dat ik om de paar
minuten omkijk naar de kolossale wirwar van wolkenkrabbers achter
mij. Dit levende gebergte van staal en beton maakt ontegenzeggelijk
indruk. Aangekomen in Brooklyn blijkt dat William niet echt gezegend
is met veel richtingsgevoel. Zijn vrouwelijk kant komt naar buiten
als hij via mijn mobieltje me probeert uit te leggen hoe ik naar
zijn appartement moet lopen.
Lees verder >>
NY Dag 11
Dit is mijn laatste weekend in NY en ik weet nog niet of ik achter
een optreden aan ga of dat ik eindelijk een keer van de stad ga
genieten. Voorlopig besluit ik het laatste te doen. Alles wat ik
doe gaat langzaam vandaag of lukt helemaal niet. Ik zou wat afspreken
met Donnell Rawlings. Hij is een vaste bespeler van de Dave Chapelle
show en speelt een rolletje in de nieuwe Spiderman 2 film. Ik krijg
hem maar niet te pakken. Iedereen heeft het hier altijd druk. Zelfs
de zwervers hebben geen tijd. Got to run… Na mijn dagelijkse
shot Starbucks, ga ik langzaam richting Central Park,waar William
zijn Shakespeare ding aan het doen is.
Lees verder >>
NY Dag 10
Ground Zero is een enorme bouwput. Door de grote van de plek krijg
je wel een gevoel van hoe gigantisch die ramp geweest moet zijn,
maar zelf voel ik weinig vergeleken met de emoties van omstanders.
Veel mensen babbelen en blaten met elkaar hoe zeer deze saaie grijze
betonnen bouwplaats hun zo aangrijpt. Emoties in Amerika zijn te
vergelijken met huishoudfolie.
Lees verder >>
NY Dag 9
Ik blijf zo lang in mijn bed rotten dat ik de Starbucks maar een
dagje oversla. Na een half uurtje onder de douche te hebben gezeten.
Ja sorry, dat is nou éénmaal een hobby van me. Bovendien
is de douche behoorlijk groot, dus ik kan lekker languit onderuit
gezakt zitten. Als mijn lichaam via osmose weer van voldoende vocht
is voorzien besluit ik iets cultureels te gaan te doen.
Lees verder >>
NY Dag 8
Ik besluit naar de Virgin Megastore op 14th and Broadway te gaan
en ga me te buiten aan het kopen van comedy cd’s en dvd’s.
Met een hele stapel loop ik de deur uit. Veel materiaal dat in Nederland
nauwelijks te vinden is, dus ik ben benieuwd of ik 'bekende' grappen
tegen kom. Het blijft immers een hobby van veel Nederlandse cabaretiers
en comedians om hier en daar van minder bekende buitenlandse collega’s
'te lenen'. Wat dat betreft gaat jatten hier veel eerlijker.
Lees verder >>
NY Dag 7
Met Bill doe ik een rondje door midtown. De hal van Grand Central
en de bibliotheek van NY. Bill schaamt zich de laatste tijd voor
Amerika en denkt er over om te gaan verhuizen naar Canada, als George
Dubya nog vier jaar blijft zitten. Na een weekje Amerikaanse media
denk ik dat Bill zijn koffers kan gaan pakken, want ik denk niet
dat die Kerry veel kans maakt. Het is onbegrijpelijk, maar dit land
is zo debiel.
Lees verder >>
NY Dag 6
Ik begin al wat figuren te herkennen. Één jongen
spreekt me nogal agressief aan. Hij had me de dag ervoor gezien
en vind dat je niet over de ‘Troops’ mag praten, want…
Ik haak af, want in mijn hoofd speelt het deuntje van Yanky Doodle
Dandy. De minieme algemene ontwikkeling van de jongen, gecombineerd
met de hartstocht van zijn argumentatie, maakt het een beetje zielig.
In een flits herinner ik me de uitslag van een enquête die
ik net die ochtend op tv had gezien. 63% van de Amerikanen vindt
George Dubya intelligent…
Lees verder >>
NY Dag 5
Salvatore begroet me en blijkt ook een comedian te zijn. Ik dacht
eerst dat hij alleen maar een maffia stroman was, maar hij is weliswaar
erg New Yorks, maar grappig. Ik ben de openingsact en het gaat wederom
redelijk goed.
Lees verder >>
NY Dag 4
The Orange Bear blijkt de grootste dump te zijn waarin ik ooit
en voet binnen heb gezet. Denk aan het krakerspand Vrankrijk, maar
dan helemaal leeg. Het publiek bestaat uit twee dikke mannetjes
met een gitaar die eerst zelf drie nummers spelen en vervolgens
de tent uit rennen.
Lees verder >>
NY Dag 3
Dit was typisch zo’n dag dat je de hele tijd bezig zonder
al te veel op te schieten. Twee uur lang in de Starbucks naast het
Empire State Building gezeten om mijn Wifi internetconnectie te
regelen. Ik begin me langzaam zorgen te maken over Cleveland.
Lees verder >>
Dag 2
 Na
het verwerken van mijn eerste New Yorkse kater, toch maar besloten
dit volgepropte eiland te verkennen. Broadway zit om de hoek, dus
als een echte comedy toerist sta ik even later te kwijlen voor ‘The
Ed Sullivan Theater’.
Lees verder >>
Na dag 1…
Wat kan een mens toch brak zijn. Zeker als er geen minibar met
fris in je hotelkamer blijkt te zijn en je met New York’s
kraanwater je vochtbalans moet proberen te herstellen. Gisteren
was een bizarre dag.
Lees verder >>
Amsterdam, Nederland
Net voor vertrek
Het is dinsdagochtend kwart over negen mijn maag rommelt van de
koffie en over een paar minuten pak ik de taxi naar schiphol. Vanavond
ga ik voor het eerst in New York, het Walhalla van de stand-up comedy,
spelen. The Big Apple. Allerlei Sinatra deuntjes vliegen samen met
allerhande vragen door mijn hoofd. Begrijpen ze mijn grappen wel?
Is mijn engels niet een beetje aan de vreemde kant? Ben ik uberhaupt
wel leuk? Waar moest ik ook al weer zijn?
Lees verder >> |
