In de media: Cabaretiers op tv - 10 dec 2007
NRC Handelsblad greep de nieuwe tv-serie rondom Najib Amhali om betrekkelijk uitgebreid te kijken hoe succesvol andere cabaretiers waren met tv-programma's.

"Cabaretiers vormen een veelgevraagde beroepsgroep. Ze zijn populair, halen doorgaans torenhoge kijkcijfers als er een registratie van hun theatershow wordt uitgezonden en krijgen dus veel verzoeken om in tv-programma’s op te treden - of die zelf te presenteren. Met als gevolg dat de laatste jaren heel wat cabaretiers - onder wie Mylene d'Anjou, Tom de Ket en Marcel Verreck - alweer snel van het scherm verdwenen omdat ze bij nader inzien toch niet voldoende presentatietalent bleken te hebben. De opvallendste mislukking kwam voor rekening van Marc-Marie Huijbregts, die na zijn eerste theatersuccessen in 2001 juichend werd binnengehaald door de KRO. (..) Na twee seizoenen werd zijn praatshow echter afgedankt wegens gebrek aan succes. 'Sommige kansen móet je helemaal niet grijpen', riep Huijbregts in zijn daaropvolgende theatershow, 'maar dat zeggen ze er niet bij!' Dezer dagen blijkt hij veel beter op zijn plaats te zijn als sidekick van Matthijs van Nieuwkerk in De wereld draait door. (..) ‘Ik zie een enorme gretigheid bij de omroepen om cabaretiers binnen te halen', zegt Jack Spijkerman. 'Ook onervaren mensen van wie ik denk: zou je niet beter éérst wat meer ervaring in het theater kunnen opdoen? (..) Spijkerman, die ook zelf ooit als cabaretier door de VARA in huis werd gehaald, ziet de gevolgen van die cabarethonger regelmatig op het scherm: 'Ik moet zeggen dat De Lama's wel gelukt is voor de doelgroep waarvoor het wordt gemaakt. Maar neem De laatste show (sic, zk) – daar werken heel veel onervaren mensen die nog erg aan het zoeken zijn. Dagelijkse satire is natuurlijk erg moeilijk. In Amerika hebben ze daar twintig tekstschrijvers voor. Terwijl: als er hier drie of vier worden ingehuurd, zegt een omroep al gauw dat het wel erg in de papieren begint te lopen. (..) als je een programma maakt dat jouw naam draagt, en waarvan jij het gezicht bent, wordt het veel moeilijker. Ik kon dat niet combineren en ben toen gestopt met cabaret.' (..) Najib Amhali: 'Als je een succesvol cabaretier bent, wil dat nog niet zeggen dat je ook automatisch een geweldig tv-programma maakt. Televisie is iets totaal anders dan theater. Al was het maar omdat je in het theater meteen respons krijgt op alles wat je zegt en doet. Als je iets voor de camera doet, ben je dat allang weer vergeten tegen de tijd dat het uitgezonden wordt - en pas dan komen de reacties.'"
-lees het volledige artikel
'Sommige kansen moet je niet grijpen' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 nov 2007

In de media: Van Houts en De Ket - 15 nov 2007
"Bij zogenoemde 'Best of-programma's', waarin theatermakers hun beste werk van voorbije jaren oppoetsen en daarvan een nieuqwe voorstelling maken, kun je je de vraag steleln of ze niet tot stand zijn gekomen om een creatief dal te camoufleren. In Sterk, zwart en zonder suiker van het cabaretduo Van Houts en De Ket, een viering van hun tienjarig bestaan met 24 van de beste nummers uit acht programma's, is die wat miezerige gedachte al snel weggespoeld. (..) De selectie van gitzwarte, ongemakkelijk schurende sketches en krankzinnige tweegesprekken (..) is een aaneenschakeling van hoogstaande en vaak morbide humor. (..) Het bijzondere van deze 'Best of' van Van Houts en De Ket is de ontdekking dat veel van het materiaal nog ergens 'op je harde schijf' stond. Wie het nog niet heeft: downloaden is geheel legaal bij de aanschaf van een toegangsbewijs."
'Geen cabaretteketet in weerzien cabaretduo Van Houts en De Ket' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 31 okt 2007

"Mijn eigen favoriete scene ontbreekt gelukkig niet. dat is de voorbeeldbrief van een Amnesty-donateur aan een politiek gevangene in de vorm van het Nationaal Dictee, waarin sprake is van een 'charitatieve missive' die de lezer bereikt in zijn 'penintiaire accomodatie'. Maar ik had natuurlijk ook kunnen kiezen voor het miezerige mannetje dat auditie komt doen voor Porno Idols of de counsellor die een seminar geeft over keuzes of nog iets anders. (..) Van Houts en De Ket excelleren als vanouds in nummers die op een wreed demasqué uitlopen, en scherp getypeerde figuren (..) die door de satirische overdrijving goede herinneringen oproepen aan scheppingen van Van Kooten & De Bie. (..) Soms duurt een nummer iets te lang of heeft het intussen iets van zijn actuele glans verloren. Maar de meeste zijn het weerzien meer dan waard." 'Weerzien Van Houts & De Ket is de moeite waard' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 1 nov 2007

"Overkoepelend thema in hun voorstellingen is de waanzin, die veel alledaagser is dan je zou vermoeden. Nederland is een openbare kliniek vol neuroten, die veel gevaarlijker zijn dan echte gekken omdat ze denken dat ze normaal zijn. (..) Van Houts en de Ket blinken uit in snelle dialogen die onvoorspelbaar de bocht omslaan. Over 'kiespijn' gaat het, namelijk het onvermogen om te kiezen in een maatschappij vol mogelijkheden. Over aan de 'statistiekgestapo' verslaafde managers, over palliatieve zorg, bestemd voor mensen die 'hun omgeving tot last zijn geworden'. en over het publiek dat zo verpretparkt is: 'Van den Ende-zwakzinnigen'."
Verder heel veel spoilers..
'Gelukkig blijven Van Houts en De Ket samen' door Hans Nauta, in: Trouw, 1 nov 2007

"De show kent ook sketches die de tand des tijds niet hebben doorstaan. Zo is het begin vrij moeizaam; zowel de scene met een gladde adviseur als die met een zoon en zijn klagerige moeder zijn clichematig en vallen snel dood omdat ze een pointe missen. Gelukkig zijn de meeste sketches wel sterk. Ze kennen een duidelijke ontwikkeling en ondersteunen het thema dat het duo al tien jaar uitdraagt: het dunne laagje beschaving van de medemens. Het spel is van dik hout zaagt men planken, en daar moet je van houden. Maar de grappen zijn doorgaans origineel en goed doordacht. Pijnlijk wordt het eigenlijk altijd. (..) De zwarte humor is minder naargeestig dan in eerder werk, wat hun boodschap meer zeggingskracht geeft."
'Van Houts & De Ket in pure slapstick op hun allerleukst' door Merijn Henfling, in: De Volkskrant, 1 nov 2007

In de media: Van Houts en De Ket - 29 nov 2006
"De drie kale mannetjes spelen een handvol verschillende rollen en doen alles wat ze zelf verafschuwen, van oppervlakkige goochelacts tot gemakkelijke persiflages. Het door de voorstelling heen gevlochten verhaal over de trapezeartiest krijgt nauwelijks handen en voeten. (..) Wat precies de bedoeling is van de potsierijke optocht van onaffe sketches, quasi-lollige acts en slap geouwehoer wordt tijdens deze anti-cabaretvoorstelling niet duidelijk. Dat de drie de door henzelf bedachte typetjes en personages op de helft van de voorstelling stevig afkraken, doet daar niets aan af."
'Kamikaze: anti-cabaret als los zand' door Mark Roos in: AD, april 2006

"Kamikaze is een voorstelling in een voorstelling over het maken van een voorstelling, die steeds verder accelereert, tot de personages in opstand komen tegen de spelers. Ze willen beter worden gespeeld, en komen trouwens ook in het verzet tegen het culturele superioriteitsgevoel dat Van Houts, De Ket en Kersting aan de dag leggen. (..) Eén nadeel van Kamikaze is dat deze vorm niet alleen tot hilariteit leidt, maar ook een vrijbrief geeft voor het spelen van een paar variete-achtige nummertjes van minder allooi. Zodra ze onder hun eigen naam verschijnen, kunnen Van Houts, De Ket en Kersting die nummers immers meteen na afloop weer walgend afkeuren. Maar daar staat een cavalcade van vondsten, effecten en dolle redeneringen tegenover."
'Hilarisch gelaagd toneel Kamikaze' door Henk van Gelder in: NRC Handelsblad, 24 okt 2006

"De voorstellignen van Van Houts & De Ket zijn het label 'cabaret' eigenlijk een beetje ontgroeid. Vinden ze zelf. En ze zijn niet te beroerd dat in iedere voorstelling te vertellen, weliswaar steeds in een andere vorm, maar toch. De boodschap van het cabaretduo begint een beetje vervelend te worden. (..) waarom niet egwoon ophouden met het af te geven op slechte smaak en simpelweg mooie voorstellingen maken? (..) Kamikaze is een hilarische voorstelling over goede en slechte smaak. Minder pikzwart en cynisch dan voorheen, maar absurd als vanouds. Van Houts en De Ket spelen dit keer nadrukkelijk met hun eigen theaterpretenties. Ze gaan een tweestrijd aan met zichzelf. (..) In hun vorm weten Van Houts & De Ket elke keer weer te verrassen, en dat is een prestatie. Kamikaze is origineel theater - niet in thematiek, maar zeker wel in uitwerking."
'Hilarische ruzie tussen karakters' door Merijn Henfling in: Het Parool, 24 okt 2006

"In hun ogen is cabaret platvloerse humor waar het Paradepubliek maar al te graag op afkomt als ‘artistieke schaamlap, voordat ze zich helemaal vol laten lopen met rosé.’ (..) Van Houts & De Ket zien hun maatschappijkritische voorstellingen doorgaans liever als toneel aangeprezen maar worden tegen wil en dank tot het cabaret gerekend. (..) Kamikaze is een absurdistische schets van een cabaretduo dat een Tsjetseens, Afghaans, Servisch circustrio met de naam Kamikaze en een Vlaamse regisseur heeft ingehuurd voor een show. De verschillen van inzicht lopen al snel hoog op wat lijdt tot tal van geestige sketches. In een mooi vormgegeven voorstelling nemen Van Houts & De Ket en Kersting naast het cabaret ook de Nederlandse vergadercultuur en de pretenties van de theaterwereld op de hak. In de heerlijke voorstelling zit het engagement verstopt in bijzinnen."
-lees het volledige artikel
'Cabaret neemt cabaret op de hak' door Alexander Nijeboer in: De Volkskrant, 15 aug 2006

In de media: Van Houts en De Ket - 18 nov 2006
"In Kamikaze zaaien de mannen nog meer verwarring dan voorheen. We zien negen personages op zoek naar zichzelf en hun publiek. De komieken erkennen dat de voorstelling lastig is en geven daarom een korte uitleg vooraf. Van Houts alias 'de begeleidende theaterwetenschapper' waarschuwt: 'óf mensen verlaten deze zaal voortijdig met moordneigingen óf met schele koppijn'. Dat valt allemaal erg mee. Kamikaze is lekker chaotisch maar zit prima in elkaar. De acteurs nemen ieder drie duidelijke rollen voor hun rekening. (..) Kamikaze is een aanklacht tegen het populaire cabaret waar het publiek massaal voor valt. (..) De drie zelfbenoemde 'theaterfundamentalisten' benaderen ons verrassend in een verpletterende kamikazevoorstelling. Het publiek moet wel zélf de brokstukken bij elkaar rapen."
-lees het volledige artikel
'Drie theaterfundamentalisten in verpletterende kamikazeactie' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 6 nov 2006

In de media: Van Houts en De Ket - 1 juni 2005
"In Zere Benen krijgt het gemakzuchtige cabaretpubliek onder uit de zak, maar het duo richt de pijlen ook op de tv-consumenten. (..) Wat is er, vraag je je na afloop van Zere Benen wanhopig af, toch zo mis met deze voorstelling? Waarom wil het maar niet boeien en reageert de zaal alsof er een natte deken overheen is gegooid? Is dat om Van Houts en De Ket het publiek de rol van luie denkers van de Vereneging van Gelijkgestemden opdringen? (..) Allegorieën en metaforen vliegen je om de oren, maar als geroutineerde cabaretkijkers zich na afloop afvragen of ze de diepgang niet hebben kunnen vatten of er misschien te stom voor zijn, dan moet welhaast het probleem op het podium worden gezocht. (..) Het lijkt erop dat het duo met 'Zere Benen' te ver is doorgeschoten in zijn inschatting tot hoever een spel met het publiek kan worden gespeeld."
'Veel metaforen Van Houts en De Ket' door Ruud Buurman, in: De Gooi- en Eemlander, 30 apr 2005

In de media: Van Houts en De Ket - 28 mei 2005
"In Zere Benen krijgt het gemakzuchtige cabaretpubliek onder uit de zak, maar het duo richt de pijlen ook op de tv-consumenten. (..) Wat is er, vraag je je na afloop van Zere Benen wanhopig af, toch zo mis met deze voorstelling? Waarom wil het maar niet boeien en reageert de zaal alsof er een natte deken overheen is gegooid? Is dat om Van Houts en De Ket het publiek de rol van luie denkers van de Vereneging van Gelijkgestemden opdringen? (..) Allegorieën en metaforen vliegen je om de oren, maar als geroutineerde cabaretkijkers zich na afloop afvragen of ze de diepgang niet hebben kunnen vatten of er misschien te stom voor zijn, dan moet welhaast het probleem op het podium worden gezocht. (..) Het lijkt erop dat het duo met 'Zere Benen' te ver is doorgeschoten in zijn inschatting tot hoever een spel met het publiek kan worden gespeeld."
'Veel metaforen Van Houts en De Ket' door Ruud Buurman, in: De Gooi- en Eemlander, 30 apr 2005

"Zere benen speelt een schrander spel met illusie en werkelijkheid, waarin een van hun typetjes uiteindelijk in opstand komt tegen de acteurs, en die acteurs tenslotte met lege handen zeggen te staan omdat ze hun typetjes kwijt zijn. Maar soms gaat het binnen die vorm ook over de kletsica die deze tijd kenmerkt: 'Volgens mij gaat 't jou er alleen maar om de dialoog op gang te houden - je kan toch ook gewoon een gesprek voeren?' (..) In vorige voorstellingen blonken George van Houts en Tom de Ket uit in het spelen van geciseleerde dialogen, waarin een verwrongen soort logica op de spits werd gedreven. (..) Maar er zijn ook flauwe, melige en veel te lang uitgesmeerde scènes, dunne parodietjes, verkleedpartijen waarvan alleen de verkleding leuk is, en tekstjes die het zonder gek stemmetje of malle gestiek niet zouden redden. Nummers die op ideeënarmoede duiden (..) Daarin laten Van Houts & De Ket het slappe soort cabaret zien waarmee ze in eerdere programma's korte metten hebben gemaakt. Zere benen is, kortom, niet hun beste programma."
'Van Houts & De Ket kletsen door' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 27 apr 2005

In de media: Van Houts & De Ket - 27 jan 2004
Ook het GPD is te spreken over de nieuwe voorstelling van Van Houts & De Ket. "Het zat ze al jaren dwars, dat gemakzuchtige theaterpubliek dat alleen maar een avondje onbekommerd wil lachen. Niet bereid zich ergens in te verdiepen en kritiekloos de bagger slikkend die theatermakers ze voorschotelen. De kunst is verworden tot een pretpark; als het geen 'evenement' is, komt er geen hond. In 'Dolle Pret' reageert het duo Van Houts en De Ket zijn ergernis daarover af. Makers en publiek krijgen de ene veeg uit de pan na de andere. (..) Als slechte en middelmatige cabaretvoorstellingen de laatste jaren al steevast eindigen in een staande ovatie, blijft er na afloop van 'Dolle Pret' weinig méér over dan de zaal af te breken."
-Cabaret mag blij zijn met Van Houts & De Ket
Door Ruud Buurman, in: Eindhovens Dagblad, 16 jan 2004
(gratis registratie noodzaak)

In de media: Van Houts en De Ket - 26 jan 2004
De Volkskrant sprak met Van Houts en De Ket over hun programma 'Dolle pret'.
"Het goede van Joop van den Ende en Jack Spijkerman is dat naar het theater gaan door hen laagdrempelig is geworden. Vervelend is dat het theater en het cabaret erdoor behaagziek, hapklaar, makkelijk, harmonieus is. (..) Het publiek weet tegenwoordig totaal niet meer waar het naartoe gaat. Dat komt ook door dat verschrikkelijke abonnementensysteem in Nederland. Mensen kijken niet meer naar de kwaliteit, maar nemen een abonnement voor dinsdag. Als mensen cabaret in het programmaboekje zien staan, denken ze: lekker lachen. Het publiek zit te wachten op Jack Spijkerman-achtige grappen."
-'Cabaret is een pretpark geworden'
Door Machteld van Hulten, in: De Volkskrant, 15 jan 2004
(gratis registratie noodzaak)

"Doorgaan als het pijn doet, dat is ook in Dolle pret de strategie. Van Houts en De Ket maken geen cabaret om te behagen. Soms balanceren ze op het randje van smakeloosheid (zoals met hun audities voor Porno Idols). Soms weet het publiek geen raad met de harde grappen. Maar uiteindelijk blijven ze recht overeind staan dankzij hun consequente lijn. (..) Dolle pret is weliswaar opgebouwd uit losse scènes, maar gaandeweg komen de verschillende lijntjes bij elkaar. En dan blijkt het vooral een pleidooi tegen populisme, simplisme en 'verpretting'. Symbool hiervoor staat de Coriolanus-vertolking die George van Houts halverwege de voorstelling brengt. Op advies van Tom de Ket wordt zijn Shakespeare-vertelling publieksvriendelijker gemaakt, omdat de mensen het anders niet begrijpen."
-'Van Houts en De Ket tegen de verpretting'
Door Merijn Henfling, in: Het Parool, 13 jan 2004

In de media: Van Houts & De Ket - 20 jan 2004
Met hun nieuwe programma 'Dolle pret' nemen Van Houts en De Ket tegen in hun ogen de verpretparkisering van het Nederlands cabaret.

Allereerst laten we George van Houts aan het woord middels citaten uit een interview met De Volkskrant:
"Het goede van Joop van den Ende en Jack Spijkerman is dat naar het theater gaan door hen laagdrempelig is geworden. Vervelend is dat het theater en het cabaret erdoor behaagziek, hapklaar, makkelijk, harmonieus is. (..) Cabaret moet juist verontrusten; het publiek mag soms best flink schrikken. (..) De verpretparkisering van Nederland heeft een enorme weerslag op het theater en op de onaflatende zucht van het publiek naar cabaret. Er zijn geloof ik dit jaar 112 verschillende cabaretvoorstellingen. Zelfs theaterdirecteuren klagen erover, dat het publiek maar aan de poorten van het theater blijven rammelen: meer, meer! (..) Ja, wij zijn dus ouwe lullen. Vroeger toen ik naar het theater ging, naar de eerste shows van Bram en Freek, zat de hele zaal vol linkse intellectuelen. Tegenwoordig is het cabaret een pretpark geworden. Het is verburgelijkt. (..) Je hebt gewoon heel dom publiek en daar willen wij het een keer over hebben. Wij stellen imitatie ter discussie. Daarom doe ik in de voorstelling Tommy Cooper na en Koningin Beatrix waar het door de VARA opgevoede publiek dan heel hard om moet lachen. Maar de inhoud van de scène ontgaat ze."
'Cabaret is pretpark geworden' door Machteld van Hulten, in: De Volkskrant, 15 jan 2004

"In de zesde avondvullende voorstelling Dolle Pret houden George van Houts en Tom de Ket het publiek letterlijk een spiegel voor. Vanaf een nagebouwde schouwburgtribune (..) speelt het duo schouwburgbezoekers en theatermakers. Het publiek krijgt een genadeloos zelfportret te zien. De Ket als een bezoeker eens per maand op dezelfde datum naar de schouwburg komt. Aan zijn buurman op de tribune vraagt de bezoeker of hij weet welke voorstelling welke voorstelling vanavond speelt: 'Is het wel om te lachen en doen ze mensen na?' (..) Niet de reeks van sketches, maar het beeld dat Dolle Pret geeft van het theateramusement maakt het tot een boeiende voorstelling. (..) Kritische volgers en liefhebbers van theateramusement kunnen niet anders dan beamen dat de sketches van Van Hout (sic) & De Ket herkenbare taferelen treffend uitvergroten. (..) Van Houts & De Ket geven met hun voorstelling intelligente kritiek op de consumptiemaatschappij, maar vooral ook op de 'verpretting' van de kunst. Maar hoe pijnlijk scherp de analyse ook is, het doet wat vreemd aan dat het cabaret zichzelf becommentarieert. Want zoals het duo zelf zegt in 'Dolle pret': 'In Nederland stikt het van de commentatoren. Soms lijkt het wel of de ene commentator de andere becommentarieert."
'Van Houts en De Ket keihard tegen publiek' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 14 jan 2004

"In Dolle pret werpen Van Houts & De Ket zich op de terreur van het amusement. (..) Als altijd richt het scherpe, intelligente, steeds weer verrassende cabaretduo zich tegen wat Marcel Emants de 'domheidsmacht' noemde. En tegen de modieuze waanzin die daarbij hoort. Na 'Hard optreden' is dit hun tweede show die een zeer losse lijn kent. Er wordt meer samenhang gesuggereerd dan dat er is. Dit is ook voor het eerst dat de mannen het over zichzelf hebben. Althans, over hun rol als amuseurs. (..) Het duo is niet te beroerd om hun eigen strenge blik op het veramusementerende Nederland te relativeren. (Een) brainstormsessie (over hoe je Shakespeare kunt 'verpopulariseren', ZK) is een aanval op gemakzuchtig actueel cabaret, maar de heren zorgen er wel voor dat de hiervoor gebruikte woordspelingen en actuele grappen heel geestig zijn. Zo staat tegenover een tirade tegen de 'laagste vorm van kunst': imitaties (Idols, Kopspijkers) twee prachtige imitaties, van de troonrede van koningin Beatrix en van tv-komiek Tommy Cooper."
'Duo Van Houts & De Ket verrassend en intelligent' door Wilfred Takken, in: NRC Handelsblad, 13 jan 2004

"(..) Het duo zet gedurende de voorstelling voornamelijk het Nederlandse theaterpubliek in de etalage, hetgeen een nogal onthutsend kijkje in de spiegel oplevert. (..) Van anderhalf uur dijenkletsen -tegenwoordig erg in zwang bij (jongere) cabaretmakers- is dus geen sprake (..) Cabaret dat oogt als een toneelstuk. Daarmee krijgt het een meerwaarde, net iets meer diepgang (..). En dat het duo onverbloemd de waarheid spreekt, is zeker. Maar moet dat tot nadenken stemmen of juist niet? Dat doet 'Dolle pret' dus wel, of je wilt of niet. En dat is in het tijdperk van het 'lach-of-ik-schiet-cabaret' best eens een verademing."
'' door Marcel Peereboom Voller, in: Telegraaf, 16 jan 2004

"Satire is grappen maken om het grappen maken en als de heren George van Houts en Tom de Ket ergens een hekel aan hebben, is het dat wel. (..) Cabaret versneden met toneel, hun handelsmerk. Sketches, monologen en crosstalks volgen elkaar in hoog tempo op. Onderliggend thema is bij de heren al jarenlang 'De waanzin van de Nederlander'. In 'Dolle pret' ligt de nadruk op de satire, het klimaat van de podiumkunsten in het algemeen en die van het cabaret in het bijzonder. (..) Het publiek (wil) niet meer weten wat er gezegd wordt, belangrijk is alleen of er wel hard en vaak genoeg gelachen kan worden. We zijn 'verpretparkt' en 'Van den Ende-zwakzinnigen'. Van Houts en De Ket voelen de tijdsgeest, die ook is overgewaaid naar de kunst, haarfijn aan. Want nooit wordt er meer een kunstenaar beschouwd op zijn oeuvre, het gaat tegenwoordig om de vorm. (..) Toch wringt er iets aan 'Dolle pret'. Aan de ene kant hangen ze de moraalridder uit, aan de andere kant maken ze zelf ook onderdeel uit van het circus. Er wordt gescholden op de satire, maar Van Houts doet tòch een troonrede à la Beatrix. Op zich nog wel te verantwoorden, maar er zitten zulke flauwe versprekingen in, dat je onwillekeurig denkt: doen ze er zelf nu ook al aan mee?"
'Satire op de schop' door Rinske Wels, in: Trouw, 16 jan 2004

Ook de door Van Houts genoemde Bram Vermeulen roert zich:
"De afspraak tussen publiek en cabaretier is te ver doorgeschoten: het publiek komt om te lachen en verwacht van een cabaretier dat hij hen aan het lachen maakt. (..) Vroeger was cabaret niet a priori om te lachen. Het publiek kreeg een flinke lading maatschappijkritiek over zich heen. Het cabaret wordt nu steeds grover, sneller en harder."
'Cabaret wordt grover en harder' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 19 jan 2004
met dank aan: Bumme