In de media: Van Muiswinkel en Van Vleuten - 21 aug 2009
" D: 'We vonden dat we onszelf nog een cadeautje moesten gunnen. Twee weken nadat we besloten er een punt achter te zetten, waren we het daarover eens. (..)' E: 'Dat zou niet feestelijk genoeg zijn. Ons werk leent zich ook wel voor een Best of. Sketches, dialogen. We zagen er nog de lol van in.' (..) E: 'Ik zag er tegenop, dat hele traject voor een nieuw programma. Het was al bijzonder dat we Prediker & Hooglied tot een goed einde hadden gebracht. Dat zou zich eerst afspelen op een advocatenkantoor. (..) We hebben in Prediker & Hooglied echt onze reet moet redden. We wisten het soms gewoon niet meer. Geen misverstand: het was voor het publiek een leuke en prettige voorstelling. Voor onszelf niet.' (..) D: 'Naar mijn idee was het reservoir nog niet uitgeput. Ik herkende wel wat Erik aanvoerde, maar ik heb altijd gedacht: we gaan er nog een maken. Dat gaat heel veel moeite kosten en alleen lukken als we de agenda’s helemaal schoonvegen, maar het kán wel.' E: 'Ik wilde juist ruimte scheppen. Niet nog eens twee jaar jezelf opsluiten in die ene voorstelling.' (..) D: 'Wat het publiek gaat missen als het voorbij is? Nou ja, superieure, meesterlijke Ach, het moet fijn zijn twee heren op niveau te horen praten.' E: 'Er zijn niet veel duo’s. De stroming is stand-up comedy. Recht op het publiek gespeeld. Eindeloze hoeveelheden theaterpersoonlijkheden.' (..) D: 'De rolverdeling was altijd wel duidelijk. Tobber naast lolmaker. Bedachtzame intellectueel naast flierefluiter. Dat we zelden voor de vierde wand spelen, is ook wel typerend. 98 procent van ons materiaal is: ik zeg iets tegen jou, dan reageer jij, en dan loop ik daarheen en ga zo verder.' E: 'Natuurlijk moesten er imitaties in. Daar ligt onze kracht. Je vraagt toch ook niet aan Liesbeth List waarom ze telkens weer gaat zingen?' (..) E: '(..) We kregen niet zo lang geleden een aanbod om als Sherlock Holmes en Dr. Watson in een toneelthriller te spelen. Dan zie ik het meteen voor me. Diederik met geruite muts en pijp, ik als dommekracht er achteraan.'"
-lees het volledige artikel
'Het was nooit: hoedje op en klaar' door Rob Gollin, in: Volkskrant, 21 aug 2009

In de media: Van Muiswinkel en Van Vleuten - 2 feb 2007
"een ook verder weer hoogstaande en bij vlagen erg geestige voorstelling, waarin het Nederland van Rita en Ayaan, van Rembrandt-the musical en (lang leve de zelfspot) van al die honderden cabaretiers (‘meer cabaretiers dan islamieten’) met hun eigenwijze meninkjes, over de hekel gaat. Dankzij die serieuze ondertoon, de steekhoudende cultuurkritiek die nu juist méér is dan een gemakkelijk meninkje, behoren Van Muiswinkel en Van Vleuten voor mij tot het beste wat er in Nederland op dit moment op de planken staat. (..) In Prediker & Hooglied is de vorm minder dwingend: de twee cabaretiers ontmoeten elkaar in een park en krijgen een uitnodiging voor een serie optredens voor expats in Australië. 'Hoe leg ik het Nederland van nu uit aan geëmigreerde landgenoten?' is dan de vraag. De losse nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk. (..) Talig, slim, muzikaal, ernstig, grappig: dit is cabaret zoals cabaret zijn moet."
-lees het volledige bericht
'Van Muiswinkel en Van Vleuten: topcabaret' door Thomas van den Bergh, in: Elsevier, 9 jan 2007

In de media: Van Muiswinkel en Van Vleuten - 3 jan 2007
"Prediker & Hooglied is het vijfde programma van Van Muiswinkel & Van Vleuten, en wederom zorgen ze ervoor te kunnen excelleren in kleurrijke, fleurig geformuleerde taal, vol schilderachtige synoniemen. In hun cynische grappen klinkt een aangenaam soort arrogantie door jegens de kouwe drukte van tegenwoordig en een geestig verwoord verlangen naar hoe het vroeger was. (..) Een tweede lijn ontstaat als er sprake is van een uitnodiging voor een tournee langs Nederlandse clubs in Australië, die graag iets over de Nederlandse actualiteit willen horen. Dan kan Van Muiswinkel opeens met verrassende ernst de moord op Theo van Gogh beschrijven, en daarna toch ook een zotte herenkapper spelen. Dat die nummers soms volstrekt uit de lucht komen vallen, doet er niet toe. Het zijn meestal meesterwerkjes."
'Aangename arrogantie van twee heertjes' door Henk van Gelder, in: NRC, 22 dec 2006

De Stentor sprak met de heren.
"Prediker & Hooglied van het cabaretduo Van Muiswinkel & Van Vleuten is een kleine, intieme voorstelling over twee vrienden van middelbare leeftijd die elkaar in een zonbestoven stadspark nabij een muziekkoepel treffen. (..) Speelde Van Vleuten voorheen vaak de idealist en Van Muiswinkel de pragmaticus, inmiddels zijn ze in alle opzichten aan elkaar gewaagd. Van Muiswinkel: 'Vanaf onze eerste voorstelling ‘Mannen van de wereld’ was er sprake van een zekere rolverdeling: de tobberige cultuurpessimist tegenover de schnabbelende flierefluiter. Daar zijn we gaandeweg vanaf gestapt. We wisselen nu voortdurend van rol.' (..) Van Muiswinkel: 'We komen nogal eens wat mensen tegen die echt alles leuk blijken te vinden. En daar zitten tot onze verbazing goede vrienden en familieleden bij. Maar dat kan niet. Je kunt niet én Hans Liberg leuk vinden én ons. Dat bestáát niet. Nu ja, dat bestaat dus wél. Als mensen dat zeggen, geloof ik ze. Toch begrijp ik het niet.' (..) Van Muiswinkel: 'We wilden aanvankelijk twee advocaten opvoeren, John Prediker en Rob Hooglied. Daar hebben we een week lang plezier van gehad. Daarna maakte de voorstelling een draai. De titel konden we probleemloos handhaven. Bij Prediker & Hooglied kun je van alles bedenken en mensen, heb ik gemerkt, komen zelf met allerlei interpretaties.' (..) Er worden nogal wat katten uitgedeeld aan collega’s. 'Ach, een beetje maar', zegt Van Muiswinkel laconiek. Van Vleuten, geagiteerd: 'Nederland wordt overspoeld met cabaret. Daar zeggen we wat over in ons programma. We geven eerlijk toe, we hebben zelf ook in al die programma’s gezeten. Maar het moet ook een keertje klaar zijn. Je kunt geen tv-programma aanzetten of er zit een cabaretier aan tafel om zijn snavel over van alles open te trekken.' (..) De toon wordt gaandeweg de voorstelling vileiner. Het slot krijgt zelfs een rouwrandje als Van Vleuten in een persiflage op een cursiefje (Kronkel) van Simon Carmiggelt een zwart toekomstbeeld van Nederland schetst."
-lees het volledige artikel
'Nederland overspoeld met cabaret' door Nico de Boer, in: Stentor, 30 dec 2006

In de media: Van Muiswinkel en Van Vleuten - 3 mei 2005
"Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten zijn uit elkaar. Terwijl Van Vleuten het antiquariaat Oblomow is begonnen, schnabbelt Van Muiswinkel zich 'het bloed in de schoenen' als Bekende Nederlander op jubilea en op openingen van warenhuizen. Hij loopt met zijn ziel onder zijn arm, maar zijn bezoeken aan het stoffige boekwinkeltje en stille Van Vleuten hints ten spijt -Van Vleuten heeft afscheid genomen van de tijd van typetjes als Ronald Koeman en Wim van Hanegem. (..) Het thema -het eeuwige geschipper tussen de mooie tijd van toen en de moderne tijd ('Peruaanse tapanade') van nu -wordt door het duo in zeer vermakelijke en spitse dialogen uitgewerkt. (..) In Antiquariaat Oblomow bewijzen Van Muiswinkel en Van Vleuten dat ze geschapen zijn voor het theater."
'Van Muiswinkel en Van Vleuten indrukwekkend' door Arno Gelder, in: Algemeen Dagblad, 13 dec 2004

"De bezoeken die Van Muiswinkel aan het winkeltje van Van Vleuten brengt, zijn genoeg aanleiding voor geestig gespierde twistgesprekken tussen de vlotte realist en zijn veel idealistischer ingestelde vriend (..) (Van Vleuten) fulmineert tegen de tijdgeest, die geen interesse heeft in mensen die iets weten, maar wel in mensen die iets vinden. De weters worden met de nek aangekeken, de vinders mogen meteen meepraten aan een tv-tafel met wijn en pinda's. (..) Het is een geacheveerd en taalgevoelig soort cabaret, dat zich niet bekommert om het makkelijk toegankelijke lachwerk dat in het genre hoogtij viert. Liever hebben Van Muiswinkel en Van Vleuten het over hun eigen hobbies en hun eigen fascinaties. Ze werken dus nog steeds samen - en hoe."
'Geestig en taalgevoelig cabaretduo' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 13 dec 2004

"Van Muiswinkel mag - alleen als het functioneel is - spontaan een imitatie uit de kast halen. De cabaretiers laten in een strak afgesloten programma zien dat ze goed met hun eigen cliches kunnen spelen, zonder lange monologen of gemakkelijk effectbejag. Dat maakt Antiquariaat Oblomow een zeer onderhoudende voorstelling."
'Een portie nostalgie' door Luc Wierts, in: Metro, 14 dec 2004

"(..) en zo zit je als toeschouwer eigenlijk met hetzelfde probleem: is er nog iets meer dan de eeuwige typetjes? Eigenlijk niet. Wat dat betreft biedt 'Antiquariaat Oblomow' geen verrassingen. Ook het thema - mannen en hun middelbare leeftijd - is inmiddels een stokpaardje van de twee geworden. Maar het werkt wel. De voorstelling zit gedegen in elkaar, de timing is scherp en de grapdichtheid hoog."
'Van Muiswinkel en Van Vleuten op middelbare leeftijd' door Marcel Peereboom Voller, in: Telegraaf, 14 dec 2004

"Leek het laatste programma van het duo (..) nog een mooie slot van een cabarettrilogie (..) van twee tobbende veertigers die zich afvragen wat er nog van waarde is in het leven en hoever ze moeten meegaan in het jachtige bestaan. Antiquariaat Oblomov (sic) bewijst dat ze met dat thema nog niet klaar waren. Een thema dat de jonge cabaretkijker misschien afdoet als ouwelullengezeur, maar juist die generatie van korte kicks en hypes zou zich uitgedaagd kunnen voelen door Van Muiswinkel en Van Vleuten. Antiquariaat Oblomov (sic) heeft een trage start, maar daarna is de winkel het toneel van weer een aantal weergaloze imitaties van Van Muiswinkel, tirades en one-liners over de moderne mens en zijn opgefokte levenswandel, het huidige onderwijs, de islam en Geert Wilders."
'Van Muiswinkel en Van Vleuten sterker dan ooit', door Ruud Buurman, in: Twentse Courant Tubantia, 27 jan 2005

"Het contrast tussen de twee mannen lijkt wat karikaturaal te worden, maar een magistrale laatste zwaai zorgt voor verlichting, zelfrelativering en een nuchtere sprong terug op aarde van de verongelijkte intellectueel. Het tweetal beheerst de techniek van de vinnige dialoog tot in de finesse, en hun taalgevoel steekt ver uit boven het gemiddelde cabaret-niveau. De muzikaliteit van Van Vleuten schreeuwt om een afspraak met een musical-producent. Wel is het jammer dat hij deze keer heel stijlvast (Victoriaans) is gebleven, waardoor zijn melodieuze lichte pop-geluid geen ruimte krijgt. Maar dat is een detail, in een verder bijna perfecte voorstelling.
'Sluw cabaretduo met een groot taalgevoel' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 13 dec 2004

In de media: Van Muiswinkel en Van Vleuten - 16 feb 2005
Van Vleuten was het een beetje zat, al die 'makkelijke typetjes' van zijn partner. Die schnabbelt nu zijn kostje bij elkaar met het openen van zwembaden en winkels, want zijn imitaties van ondermeer Willem van Hanegem of Anton Geesink leveren hem in dat circuit bakken met geld op. Van Vleuten, altijd al een stuk idealistischer, is een tweedehandsboekenwinkel begonnen: Antiquariaat Oblomov. (..) Aan de overkant van de straat stampt intussen een consortium met veel kabaal een enorm boekenpaleis uit de grond, waarin de literatuur slechts een plaatsje heeft op een overloop en er een etage is ingeruimd voor het Dolf de Vries-Rugzakgebeuren. (..) Antiquariaat Oblomov heeft een trage start, maar darna is de winkel het toneel van weer een aantal weergaloze imitaties van Van Muisinkel, vlijmscherpe oneliners en vlammende tirades. Prachtig zijn de paar muzikale uitstapjes. (..) Maar wat je tóch weer het langst bij blijft zijn de tranen van het lachen als Van Muiswinkel de winkel binnenkomt als de Chinese 'PauVanViet-imitator' die na de dood van Mao is ontsnapt aan een grote zuivering die plaatsvond onder de duizenden 'PauVanViet-imitators' in dat land."
'Tranen van het lachen om PauVaViet-imitator', door Ruud Buurman, in: Utrechts Nieuwsblad, 14 dec 2004.