In de media: Nilgün Yerli - 18 dec 2007
"Het land waar het eens goed was, kent ze amper terug. Nu anderhalf jaar geleden had Nilgün Yerli het gehad met de platvloers geworden omgangsvormen in de polder beneden de zeespiegel. De cabaretière, schrijfster en columniste, die met veel liefde voor haar moeder in details haar identiteit en achtergrond beschreef in het verfilmde boek De Garnalenpelster, zag de lol van cabaret maken ook niet langer in. Moe van alles besloot ze met haar gezin te verhuizen naar haar vaderland. De feestmaand december brengt ze evenwel door in het land waar ze volwassen is geworden. 'Ik ben van haven veranderd, maar mijn schepen liggen nog steeds hier.' Net terug van anderhalf jaar weggeweest heeft ze alweer opgestoken middelvingers gezien, is ze uitscholden voor kutwijf en afgebekt in een winkel voor kinderartikelen. Waar is de Hollandse hoffelijkheid gebleven? 'Toch mis ik Nederland. Als mensen in Turkije mij vragen wat dan wel, dan zeg ik de gewoontes. Ik erger me hier mateloos aan de vele regeltjes. Maar als ik in Turkije ben, stoor ik me suf aan al het ongeregelde gedoe.' (..) 'op 5 januari gaan we terug naar Izmir. Zeg nooit nooit, maar ik zie me hier niet meer twaalf maanden achtereen wonen.' (..) Nog altijd houdt ze van Holland, al is het beter te spreken van haatliefde op afstand. Zoals zij het uitdrukt is het laagland een klaagland geworden. (..) 'op elk kanaal zag ik wel een moslima of ging het over de koran. Na de moord op Van Gogh ging minister Verdonk me toch een partij tekeer! Ik dacht: is het dan gek dat het volk massaal begint te schelden op moslims?! Maar het feit dat een moslim Van Gogh heeft vermoord, rechtvaardigt nog niet om alle moslims over een kam te scheren.'"
-lees het volledige artikel
'Cabaretiere Nilgün Yerli en haar dubbele gevoelens' door ?, in: Leidsch Dagblad, 7 dec 2007

In de media: Nilgün Yerli - 24 dec 2003
"Een vader die met steeds meer klem aan God om een zoon heeft gevraagd, krijgt drie dochters. Als de jongste, die Nilgün blijkt te heten, het huis verlaat, geeft hij haar een zak schoenen mee. Haar opdracht is op het juiste moment de juiste schoenen aan te trekken, en om tenslotte uit te vinden welke schoenen haar het best passen. Of kan ze misschien veel beter blootsvoets haar eigen weg kiezen? (..) een sprookje met niet mis te verstane metaforen en een heuse moraal die ze in volle ernst te berde brengt." 'Cabaret Nilgün Yerli lijdt aan te veel moraal' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 22 november 2003

"Op veel punten vind ik dit programma haar beste. Ze heeft met Titus Tiel Groenestege en Thomas Verbogt twee tekstschrijvers in huis die de springerigheid en lichte chaos van haar vorige programma's hebben omgezet in een afgeronde vertelling met een niet te missen clou. Yerli wordt geruggesteund door een inventief decor waar telkens beelden op worden geprojecteerd die de verhaallijn effectief illustreren. En pianist Wim Veenhof brengt zoveel kleur in de liedjes dat de beperkte zangstem van Yerli toch voortdurend glans krijgt. Ook zelf is Yerli duidelijk gegroeid, zelfverzekerder geworden."
'Gepolijst, warm knuffelcabaret' door Martin Hendriksma, in: Het Parool, 20 november 2003
met dank aan: Bumme