portret

Alex Agnew

Seizoen 2019-2020
Be Careful What You Wish For (reprise)
-speellijst

Over 'Be Careful What You Wish For'
"Het genderdebat, feminisme, #metoo, neuspeuteren, Tarzan, Zwerkbal... Benieuwd wat Alex Agnew over deze en nog tal van andere onderwerpen te vertellen heeft? Be careful what you wish for..."

Laatste nieuws
-al het nieuws over Alex Agnew

Bio.txt
Alex Agnew (Antwerpen, 1972) is het product van een Engelse vader en een Limburgse moeder. Groeide op in België met (actie)films, superhelden, strips en veel muziek. School vond hij niks. Liever zat hij op zijn kamertje allerlei geluiden na te bootsen, terwijl hij verhaaltjes verzon met zijn speelgoedfiguurtjes. Die ervaringen kon hij later uitstekend gebruiken bij zijn optredens, die werden opgesierd met een trukendoos aan geluidseffecten en een overdosis energie. In 2003 wint hij als eerste Belg het Leids Cabaret Festival.

Daarop volgden de theatershows 'Ka-boom!', 'Morimos Solamente', 'More human than human' waarmee hij zich vestigt als één van de grootste namen in de Vlaamse comedy. Dat wordt bekroond met 'Lager than life' waarin hij terugkijkt op de afgelopen tien jaar in een tour die eindigt met vijf uitverkochte voorstellingen in het Antwerpse Sportpaleis.

Dat truukje herhaalt hij met zijn nieuwe voorstelling 'Interesting times'. Na een tour door het hele land kondigt Agnew zijn afscheid aan als comedian - om zich te concentreren op zijn band Diablo Blvd - en speelt eind 2013 de show onder de naam 'The Legends Ends' met vier uitverkochte zalen in het Sportpaleis.

In oktober 2015 kon Zwartekat.nl al melden dat Agnew nieuw materiaal aan het uitproberen was, wat resulteerde in een tour langs de theaters met de show 'Unfinished business' in het seizoen 2015-2016.

Verslag Leids Cabaret Festival 2003
Het optreden van Alex Agnew was een groot dejavu. Zijn optreden was vrijwel identiek aan zijn deelname aan de voorrondes van Cameretten 2001.
Ik heb mijn (jury-)aantekeningen er nog maar even bijgepakt en ik blijk weinig van gedachte veranderd over Agnew. De cartooneske act hangt nog steeds als los zand aan elkaar met als flinterdunne rode draad de vader. Tussendoor werkt hij zich in razend tempo langs onderwerpen als musicals, stervende cowboys, zijn schooltijd, de parodie op Bruce Lee-films (zie ook Waynes World 2), ringtones, musicals en typeringen van het missen van een tram.
Agnew brengt zijn grappen met een enorme energie en een overdosis aan geluidseffecten met zijn stem. Hij heeft vast kwaliteit als volksmenner, maar mijdt opmerkelijk genoeg elke interactie met het publiek. Stand-up met de vierde wand. Agnew heeft een prima stem, die hij gebruikt als dj voor de geluidseffecten en de musical-fragmenten, maar helaas brengt hij geen enkel volledig lied.
De jury van zaterdagavond vond Agnew een prima verteller. Zijn gebruik van geluidseffecten was naar hun mening iets te vaak, te ongenuanceerd en daardoor 'een truukje'. Met name de act over het missen van de tram werd geroemd vanwege de goede observatie, timing en de energieke performance. Met goede coaching zou hij ver kunnen komen, aldus de jury.
Dat de jury bij monde van Joost Nuissl vervolgens hardop zei dat ze -naar hun opdracht- kozen voor de deelnemer met de beste toekomstverwachting vond ik eerlijk gezegd nogal ontluisterend. Kiezen tussen de grillige artiest of de gladde 'publiekspleaser'? Het werd net als vorig jaar, de gladde publiekspleaser.
Als ik het Cameretten-juryrapport van Agnew nog eens nalees, dan heb ik toch de indruk dat hij zich de kritiek van toen wel heeft aangetrokken en in de tussenliggende periode met name ook aan de timing en de overgangen van zijn act heeft gewerkt. Maar de inhoud is vrijwel intact gebleven. Heilig geloof in de eigen act? In ieder geval werd het dit keer beloond met zowel de jury- als de publieksprijs. Benieuwd of hij meer kan dat dit half uur.
Een terechte winnaar? Ja, maar met reserves.
door Richard van Bilsen

Verslag Cameretten 2001
Vanuit België zijn 35 mensen met een busje meegereisd met de eerste act. Alex Agnew heeft zijn collega's meegenomen, die al een eerste slok van het Nederlandse bier achter de kiezen hebben. Maar Alex is rustig, Alex vertelt... over zijn jeugd en familie. In 'The greatest hits you never heard' gaat het over zijn Engelse vader en Belgische moeder, zijn depressieve zus en muziek. Veel muziek. Van Tom Jones-platen en musicals die zijn vader draaide tot de new age van zijn zus. Veel muziek, hij zingt ook niet onverdienstelijk, maar allemaal fragmenten uit bestaande nummer, waardoor e.a. een beetje te groot medley gehalte krijgt. De Belgische tongval is mooi en zijn Engels is volgens mij uit de omgeving Londen en perfect. Helaas psrak hij wel erg veel Engels. Als gevolg hiervan begonnen mensen in mijn directe omgeving met elkaar te overleggen. Hoewel de tekst wat aan kracht zal inleveren zou ik hem toch adviseren om het te vertalen naar Nederlands. Of natuurlijk alleen nog maar voor jongeren optreden. Wel is hij, net als Najib Amhali of Klaas van Eerden, iemand die veel met (zelfgeproduceerde) geluiden doet. Of het nu de entree van een slechterik uit de film is, het missen van een tram, een sterfscène in een oude cowboyfilm is of een volledige vechtscène tussen hem en 15 ninja's is... dat maakt niet uit... je hoort alles en hij beeldt het goed uit. Zijn act is leuk om naar te kijken, maar moet meer ruimte krijgen, meer ruimte om al die nummers te brengen en om al die scene's na te spelen. Ik krijg het gevoel dat 1 uur materiaal in 30 minuten is gestopt en dit ten koste van de rustpunten is gegaan.
door Patrick Deters