www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

Concours om de Wim Sonneveldprijs 2005

Geen Familie, Speelman en Speelman en Pieter Derks zijn de finalisten van het 18de concours om de Wim Sonneveldprijs. Evert de Vries is de bevlogen, stuwende kracht achter het AKF (Amsterdams Kleinkunst Festival, waarvan het concours deel uitmaakt) ,dat elk jaar bijzondere kleinkunstproducties neerzet. De kwaliteit van het concours was opnieuw bijzonder hoog maar opnieuw geldt- wat ik keer op keer beweer: waarom worden de beoordelingscriteria niet van tevoren bekend gemaakt? Daarnaast kun je je nog steeds blijven afvragen wanneer er één groot festival komt voor studenten die een theateropleiding volgen, er dus elke dag mee bezig zijn en derhalve een onvenredige voorsprong hebben op autodidacten. Voorts wordt er kennelijk weinig samengewerkt tuusen de drie gerenommeerde grote concoursen (in Rotterdam, Leiden en Amsterdam) waar je ook het Groninger Studentencabaretfestival en nieuwkomer Nijmegen (Holland Casino Podiumprijs) aan toe mag voegen. Prijswinnaars of afvallers bij het ene concours mogen gewoon doorschuiven naar het volgende.

De keuze voor Speelman en Speelman was overigens onomstreden. Met hun programma 'Volg het spoor' zorgden de broers Daan en Joost (ondersteund door violiste Lenneke Dijkens en gitarist Wim van der Meulen) voor een zinderende mengeling van geestig-fysiek en buitengewone muzikaliteit. De NS wordt onsterfelijk belachelijk gemaakt maar het tweetal gunt ons ook een doorkijkje in een heerlijk, knotsgekke familie-sfeer.

Het tweetal Geen Familie (Kleinkunstacademie) weet dat egoisme onuitroeibaar is en bouwt daar in hun voorstelling 'Ralph' heel geraffineerd en geolied een soort toneelstukje met verrassende personages omheen.

Pieter Derks heeft al twee prijzen op zak (Holland Casino) De 20-jarige presenteert zich in 'Jong Belegen' als een soeple verteller, een lafbek die het allemaal al weet. Als bij voorbeeld een Afrikaanse vrouw in een supermarkt voor schut gezet wordt door een al te bijdehante cassière durft hij niet in te grijpen- ook al spreekt hij natuurlijk onuitgesproken uit naam van het gros der Nederlanders. Derks sterke troef is dat hij - op het nonchalante af -zeer vaardig aan de piano is.

Daarom is het ronduit een schande dat het grootste talent, Evi de Jean met haar voorstelling 'Vanzelfsprekend', buiten de boot viel. Met ademstokkende (zang)stem brengt de Brabantse de wereld terug tot de eenvoud en essentie van (kinderlijke) geborgenheid. Ook het duo Ewout & Etienne (publieksprijs Groningen) had wat mij betreft naar de finale gemoeten. Zij tekenen met 'Onze Vader' voor het meest afwisselende, actuele programma en durven zich ook bloot te geven. Zo gaat de moord op Theo van Gogh naadloos doordacht over in een briljant-absurde Queen-parodie ('Mama, just killed a man').

De jury, onder leiding van radio-presentator Hijlco Span, acht hoofd en buitenkant kennelijk belangrijker dan hart en kwetsbaarheid. Misschien kunnen we voor de toekomst overwegen alle jury's gewoon af te schaffen en simpelweg één publieksprijs in te stellen. Nu stond het oordeel voor de zoveelste maal onder de heerschappij van de gekroonde weifelachtigheid.

 

Door Hans Kottmann

Geplaatst op 7 april 2005.