www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

41e Cameretten festival - 1e voorronde

Cameretten geldt sinds jaar en dag als het meest prestigieuze cabaretfestival van Nederland. Eerdere winnaars van het festivals zijn Theo Maassen, Hans Teeuwen met Teeuwen en Smeenk, Kommil Foo, Marc-Marie Huijbregts, Brigitte Kaandorp en Bert Visscher nam de persoonlijkheidsprijs mee naar huis. Vanavond begon de 41e editie waarbij negen deelnemers hun gooi doen naar deze eregallerij. Ook dit jaar is de presentatie weer in handen van Richard Groenendijk. Dus geen rare hakkelende gastpresentator, maar een professional die het publiek en de deelnemers door de avond leidt met leuke terzijdes en toch altijd de benodigde informatie geeft.


Het festival wordt geopend door Noël & Uriah. Als oud-studenten van de Theaterschool in Rotterdam spelen ze een thuiswedstrijd. Noël (blank, dun) & Uriah (donker, dik) (Rotterdam) zijn goede vrienden en wanneer ze gitarist Duncan ontmoeten weet Noël het zeker: we vormen een band! De anderen zijn minder zeker van hun zaak. Als er eenmaal een band is, komen de overwegingen om solo te gaan, maar die worden door Noël de kop ingedrukt, desnoods met geweld. Het programma 'No love for U' bevat een paar liedjes, maar helaas is de zang middelmatig en soms ronduit vals. Alleen het gitaarspel van Duncan is prettig om naar te luisteren. De scene waarin hij plots op de voorgrond treedt is leuk en onverwacht. Er zijn genoeg verwijzingen naar de muziekcultuur en Bassie & Adriaan, maar ik blijf toch met een wat leeg gevoel achter. Er is veel enthousiast geschreeuw, maar ik zag nog weinig wol. Druk doen is niet hetzelfde als leuk doen.
-www.noel-uriah.nl

Ellen Dikker heeft een theateropleiding genoten en bij de diploma-uitreiking werd verteld dat er een comedienne in haar schuilt. En dat bleek. Zo duikt ze aan het begin al op de schoot bij een man op rij 8 en brengt ze een bonte verzameling aan types. In een overtuigend Vlaams accent verlangt ze naar houvast, met een roze pruik speelt ze een poolse vrouw die enthousiast praat over haar leven als seksslaaf van een man uit Doetinchem, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De gekkigheid barst helemaal los wanneer ze diverse vrouwen uitbeeldt wat eindigt in getok als een kip. Net op het moment dat het teveel gedoe wordt, komt misschien wel de mooiste scene waarbij een onzekere vrouw last krijgt van een colporteur die haar een of ander pakket stroom wil aanbieden. Als ze daar niet op ingaat begint hij haar te manipuleren. (Superactueel nu vandaag in de Volkskrant staat dat maffiabazen de energiehandel als nieuwe winstmaker hebben ontdekt!). Ook goed was de Hollandse met het hoofddoekje die erg houdt van de duidelijkheid die ze heeft, nu haar man alles voor haar beslist. Het was een klassieke omdraaiing met een fraaie opsomming van de voordelen waarbij het me verbaasde dat dit nog niet eerder was bedacht. Dikker maakt het af door de Vlaamse dame weer op te voeren die met vrolijke oorlogstaal pleit voor een vermening van de rassen om zo te komen tot de über-Belg. "Je hoeft niet meer bang te zijn, want je bent eender" was daarbij de mooiste zin. Het programma 'Toendra' is een eigenaardig brouwsel, maar prettig om naar te kijken. Wat wel jammer is: door het woud aan typetjes is Dikker zelf niet te herkennen. Een persoonlijkheidsprijs lijkt me daardoor toch onwaarschijnlijk.
-www.ellendikker.nl

Henk Rijckaert, een echte Vlaming, kende ik al van een eerder optreden in België, maar ditmaal staat hij niet als een typetje, maar als zichzelf op het podium. Dat weerhoudt hem er niet van om in het programma 'Loebas' regelmatig anderen sprekend op te voeren, vaak met een raar stemmetje. Het is leuk bedoeld, maar geeft wel iets gemaakts aan de voorstelling en maakt het minder geloofwaardig. En dat wordt toch al niet geholpen door de strekking van het verhaal dat Rijckaert verteld. Waar hij eerst met zijn vrienden een jongen het graf in pest, wordt hij bij gebrek aan slachtoffers zelf het mikpunt van spot door zijn 'kikkerogen'. Ondertussen hunkert hij naar erkenning door zijn vader. Dat verwoordt hij in een wonderschoon liedje. Uiteindelijk leert Rijckaert omgaan met zijn gekwetste ego. Tussendoor vertelt hij over de zegeningen van de plastisch chirurgie en alternatieve locaties voor lichaamsonderdelen, waarbij de voorbeelden merendeels voorspelbaar zijn. Beter is zijn uitgebreide beschrijving van de val met de watermeloen. Ondanks dat dit enorm wordt uitgesmeerd, laat Rijckaert het publiek geen moment los. De podiumervaring straalt er vanaf. De omgang met het publiek is goed, maar op een gegeven moment geloof ik het wel met de zogenaamd onbedoelde beledigingen. Rijckaert is beheerst, heeft een goede podium fysiek en een sterke mimiek. De vele stemmetjes doen een beetje afbreuk aan zijn goede verteltechniek. Ondanks deze kritische woorden ben ik wel zeer gecharmeerd van zijn optreden en vertelt hij een reeks goede grappen. Ik hoop hem dan ook terug te zien in de finale.
-www.henkrijckaert.be

Vanavond de tweede ronde, met Amar, Jose Schuringa, Cabaret Zinloos.

Richard van Bilsen

-www.cameretten.nl
Foto's: Cameretten

--

geplaatst op 23 november 2006