nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

41e Cameretten festival - 3e voorronde

Waar het geluid gisteren al wat rare tikken opleverde was het vandaag helemaal niet om naar huis te schrijven. Bij sommige acts hoorde je ieder zuchtje en ademhalen. Bovendien lag er vaak een soort irritante ruis overheen. Dat was vooral storend bij de rustige momenten. Presentator Richard Groenendijk was op dreef en dook weer het publiek in voor een praatje. Hilarisch voor nerds was dat tijdens een van de changementen het logo van Cameretten een powerpoint-presentatie bleek te zijn waar het menu van zichtbaar was. Eén van de opties was 'Voorstelling beëindigen'. Maar dan zouden we het mooiste nog hebben gemist.

Achter de studentikoze naam Herman in een bakje Geitenkwark gaan de jonge Rein, Rob, Polle en Benny schuil die samen een vierstemmige acapella-groep vormen. Hun beste nummer zit aan het begin wanneer ze in hun dagelijkse kloffie opkomen en aarzelend een nummer inzetten. De -normale- acapella wordt verzien van trompetgeluiden, skat, er wordt gespeeld met het tempo en uiteindelijk gooien ze het hele nummer in de remix. Vervolgens zingen ze de tekst van het Wilhelmus net iets te snel waardoor er aan het eind geen tekst meer over is. En als je vervolgens een meisje in het publiek welkom heet met de reclamejingle van 'Merci chocolade' gebracht als gevoelig nummer, dan ben je heel goed bezig. Helaas hebben de heren hiermee hun troeven al gelijk uit handen gegeven. De rest van het optreden zijn veelal varianten op dezelfde act. Jammergenoeg zijn de momenten waarop er een sketch wordt gespeeld spaarzaam. Wat ook jammer is dat er weinig eigen liedjes worden gebruikt en het meestal bestaand materiaal is als Ademnood, dat door de wijze van zingen en de begeleidende danspasjes wordt opgeleukt. Met meer eigen materiaal en een uitbreiding van hun vaardigheden zouden deze heren wel eens heel erg goed kunnen worden.
Neem op de site een kijkje onder het kopje 'Media' voor een aantal nummers uit het programma, Merci en het nummer onder de rode knop.
-www.geitenkwark.nl

Thomas Platzer komt op uit de zaal roepend met een megafoon 'Geen paniek, u bent niet in gevaar', om eenmaal op het podium het tempo weer compleet terug te schroeven. Hij vertelt over zijn ontmoeting met de dakloze Wiebe. Wat volgt zijn een serie grappen die ten koste gaan van de daklozen in het algemeen en dat vind ik toch jammer, al wordt er genoeg om gelachen in de zaal. Hij maakt zich vervolgens druk over statistische berichtgeving in de krant, heeft lol met enqueteurs, vraagt zich af waarom mensen telkens weer een Allerhande meenemen uit de supermarkt om deze maar te bewaren en niets meer mee te doen. Dat laatste bleek heel erg herkenbaar in de zaal. Hij brengt het energiek en niet-overtuigende verwondering en net op het moment waarop je denkt dat hij wel erg spijkers op laag water aan het zoeken is, blijkt hij dat ook te beseffen. Wiebe spreekt hem aan dat hij het uitsluitend over pietluttigheden heeft. En dat is natuurlijk ook een manier om een mogelijk criticus de wind uit de zeilen te nemen. Platzer reageert beledigd en verwijst naar het butterfly-effect waarbij de kleinste veranderingen de grootste gevolgen kunnen hebben. Alleen zou je ook kunnen zeggen dat je bij een conference over spijkers op laag water, toch vooral naar spijkers op laag water zit te kijken. Wanneer hij redeneert dat de kans op het winnen van de loterij kleiner is dan het overstromen van dit theater begint hij omslachtig met het uitleggen aan de voorbereidingen van het bouwen van een ark. Vantevoren geeft hij het publiek een codewoord om de plannen in werking te zetten. En dat is riskant, want zelfs ik overwoog om het codewoord te gebruiken en hem daarmee voor het blok te zetten. Platzer voelt zich thuis op het podium en is energiek, maar hij zou kritischer moeten zijn op zijn materiaal.
-www.thomasplatzer.nl

Daniël Arends ken ik van zijn optredens van het studentengroepje 'De Vier Gasten' en als stand-up comedian bij de Comedytrain. Arends staat zelfverzekerd op het podium, op het arrogante af zelfs ondanks de zelfrelativerende grapjes. Dat zou afstotend kunnen werken als hij niet zo ontzettend geraffineerd zou spelen. Elke grap staat als een huis en soepeltjes leidt hij het publiek langs de sportschool, een mislukte auditie bij Idols, een compleet foute grap met een aap en een neger, waarna hij het publiek direct mee krijgt met een meezinger met een grappig gemeen einde. Vervolgens gaat zijn programma over relaties. De overkritische Sex and the City-vrouwen die na hun 30e in paniek raken, met een hilarische donut-vergelijking betoogt hij dat internetdating niet werkt en hij heeft zo'n zijn twijfels over de prins op het witte paard. Mensen moeten leren veranderen. Hij lijkt zichzelf bloot te geven met de opmerking 'Ik hou mensen op afstand met mijn grapjes', maar dit is een opstapje naar een nieuwe reeks hilarische grappen. Het pesten van de psycholoog, het huilen bij het horen van de prijs van een parfum. Hij komt er zelfs mee weg als hij liggend op het podium praat over een zelfaangeleerd accent. Wat een durf. En dan blijkt hij ook nog te kunnen zingen én piano spelen. Zo laat hij zijn publiek achter. Verbaasd over zijn talenten, nieuwsgierig naar meer. Arends werd in de aanloop van het festival gezien als gedoodverfde winnaar. Terecht, al wordt het een sterke finale waar hij gewoon goed zijn best moet doen.
-www.comedytrain.nl

Na het gastoptreden van Wouter Deprez werd bekend gemaakt dat de volgende deelnemers naar de finale gaan:
- Henk Rijckaert
- Ellen Dikker
- Daniël Arends

In deze volgorde zullen zij strijden om de jury- en publieksprijs en misschien ook nog de persoonlijkheidssprijs van het 41e Cameretten Festival.

Richard van Bilsen

-www.cameretten.nl
Foto's: Cameretten

--

geplaatst op 25 november 2006