nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube

43e Cameretten festival - finale

Voor de tweede keer keerde het Cameretten Festival terug in het Oude Luxor theater. In het Nieuwe Luxor Theater was er geen ruimte door de musical Les Miserables. Gelukkig maar, want de sfeer in het Oude Luxor vinden we veel beter bij dit festival passen.

De presentatie was in handen van Jandino Asporaat. Deze showbink won nog maar drie jaar geleden de persoonlijkheidsprijs, maar weet behendig de aandacht van het publiek vast te houden vanaf het begin waarbij hij binnenkomt met een complete brassband. Hij was koket, maar stelde zich ook in dienst van de deelnemers door hen telkens weer een daverend welkom te bezorgen. Hoogtepunt was toch wel weer toen hij de hele zaal aan het meezingen kreeg met het 'volkslied' van Luxor, 'You'll never walk alone'.

Tijdens het juryberaad was er een prima, maar helaas nogal kort gastoptreden van Brigitte Kaandorp. Precies 25 jaar geleden won ze het festival. Kaandorp haalde daarom herinneringen op, speelde bekende liedjes als Annelies van der Pies. Daarna volgde een masterclass stuntelen voor gevorderen. Samen met Asporaat reikte ze aan het eind van de avond de prijzen uit.


Max van den Burg bracht met 'Max' een conventioneel cabaretprogramma met liedjes en conferences, een imitatie en een typering, afgerond met nog wat absurdisme. Hoogtepunt was zijn versie van Het Dorp waarmee hij in 2050 terugkijkt op de tijd van nu.
Op festivals als Cameretten presenteren cabaretiers zich met hun sterkste materiaal. Het meeste materiaal van Van den Burg was echter al behoorlijk oud. Een imitatie van Arnold Schwarzenegger is best geinig, maar weinig origineel. De grap van Schwarzenegger die Hamlet speelt werd in diens film Last Action Hero (1993) al gemaakt, maar Van den Burg werkt deze wel een stuk beter uit.
De jury zegt over zijn optreden: "Hij heeft zich zijn materiaal echt eigen gemaakt, waardoor hij zijn verhaallijn makkelijk los kan laten om hem daarna moeiteloos weer op te pakken. Bij vlagen is het hilarisch (..) Het is duidelijk dat Max het publiek goed kan vermaken."
-www.maxvandenburg.nl


Theo van Duren - in het echte leven reclame- en tekstschrijver, leraar Nederlands en columnist - presenteerde zich als wetenschapper die het als zijn missie ziet om ons ervan te overtuigen dat de natuur de grootste vijand van de mens is. Gesteund door een powerpointpresentatie zet hij zijn stellingen uiteen om deze met komisch effect te illustreren aan de hand van geprojecteerde foto's. Naast enkele geslaagde grappen is de presentatie een grotendeels zeer voorspelbare omdraaiing van de gewoonlijke groene lobby. De licht paranoide en ietwat verstrooide professor-act is toch te eenzijdig voor het half uur. Ik heb mijn twijfels of dit ooit naar een avondvullende voorstellingen zou kunnen worden uitgewerkt. Misschien dat hij nog iets beter naar 'aartsvijand' Al Gore zou kunnen kijken.
De jury: "Zijn teksten en begeleidende beelden hierbij zijn uiterst sterk en het programma bevat diverse briljante vondsten. (..) Door zijn droge en originele manier van presenteren én zijn ongelooflijke leukheid (sic, zk) weet hij het publiek op humoristische wijze in te pakken."


De derde en laatste finalist was Jorrit Rogaar. Rogaar presenteert zich als gewone Rotterdamse jongen die eigenlijk alleen het festival wilde bezoeken en het al vreemd vond dat hij zich moest inschrijven. Hij blijkt echter een geslepen verteller. In het echt geeft hij spreekbeurten over communicatie. In 2007 zette hij de eerste stappen op het podium als stand-up comedian.
Zijn voorstelling 'Gewoon bijzonder' bestaat voornamelijk uit verhalen over zijn niet zo gewone broer Janfred. Die heeft namelijk het Syndroom van Down of is een mongool, zoals Rogaar het continue noemt. Het zijn komische verhalen met een licht tragieke ondertoon.
De jury over Rogaar: "Hij scoort in bescheidenheid en oprechtheid en weet met liefde en respect grappen te maken over een kwetsbaar onderwerp als het syndroom van Down. Zijn grappen zijn erg leuk, goed gestapeld en mooi getimed."

De avond beziend kon de juryprijs net zo goed naar Rogaar als Van den Burg gaan. Max van den Burg kreeg de voorkeur van het publiek en daarmee de publieksprijs. De jury koos voor Jorrit Rogaar. Navraag bij de jury leerde dat Rogaars optreden in de voorrondes dermate goed was, dat dit heeft meegewogen in de beslissing hem de juryprijs toe te kennen.

De persoonlijkheidsprijs ging naar Art-Jan de Vries. Zijn optreden als vrouw vond men desondanks niet sterk genoeg voor een finaleplaats. De uitreiking van de persoonlijkheidsprijs aan een niet-finalist was in wonderlijke symmetrie met 25 jaar eerder, toen Paul de Leeuw niet de finale haalde maar wel deze prijs ontving. De uitbundige manier waarop De Vries zijn prijs in ontvangst nam, over de stoelen lopend vanuit het midden van de zaal, was in ieder geval zeer heugenswaardig.
-www.artertainment.nl

De jury noemde deze editie van hoog niveau. Gebaseerd op de finale lijkt me dat echter een schromelijke overschatting.

Richard van Bilsen

-www.cameretten.nl
Foto's: Jaap Reedijk

--

geplaatst op 2 december 2008