terug

In de media: Ajuinen en Look - 17 maart 2006
"Ze doen zich voor als twee hooghartige heertjes die ver boven hun publiek verheven zijn en er een erudiete vorm van humor op nahouden. Hun poses doen hooguit af en toe even aan het vroegere Herenleed denken, maar zijn verder volstrekt eigen. Nergens anders is een rock-nummer te horen met woorden als weifelen, schoorvoeten en schroomvalligheid erin. Of een gesprek over de uitspraak van plaatsnamen in Wales. Of een paar politiek volstrekt incorrecte nummers die zo ver over de top gaan dat ze zeer lachwekkend worden: het carnavalsnummer Liever een kerk dan een moskee, en Wouldn't it be great to be a negro?, waarin de echo van Noël Coward doorklinkt. Bovendien werpen ze elkaar in een archaïsch soort Van Agt-taal allerlei schilderachtige beledigingen toe (u oogt gelijk een stapel fecaliën met een minderwaardigheidscomplex) en spelen bovendien drie dialoogjes van vijftien jaar geleden, waarvan de gektegraad nog steeds garant staat voor maximaal effect. Om tussendoor opeens een teder liedje te zingen over een jongetje dat met zijn leeftijd in de knoei zit (negen jaar was niet mijn eigen keus) en te eindigen met een razendspannende quatre mains op de piano."
'Ajuinen en Look kunnen schelden in Van Agt-taal' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 19 jan 2006

In de media: Ajuinen en Look - 6 juni 2005
"Wat moet je zeggen van een cabaretprogramma dat zó absurd is, dat de enige rode draad die er in te vinden is, die van het absurdisme zelf is? Laten we volstaan met te constateren dat Ajuinen en Look een show is vol brokstukken van geniale gekte die bijeen worden gehouden door een bindmiddel van oorstrelende muzikaliteit. Want Thomas van Luyn en Mike Boddé zijn verschrikkelijk leuk en ongelooflijk muzikaal. (..) dit is geen voorstelling die ook maar érgens over gaat. Ajuinen en Look is amusement om het amusement, spelen met taal, en, zeker niet in de laatste plaats, spelen met noten. Het duo verricht namelijk wonderen op gitaar en, het aller meest, op de vleugel. (..) en dan moet de hilarische toegift nog komen."
'Van Luyn en Boddé, geniale gekken' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 2 juni 2005

In de media: Mike Boddé - 11 feb 2005
De toeschouwers die afgelopen zaterdagavond in de pauze van theaterprogramma Het Land de schouwburg teleurgesteld verlieten, hadden toch beter de hele voorstelling van cabaretier Mike Boddé kunnen afwachten. Want na de pauze ontpopt Boddé zich als een ware jazzentertainer die de zaal voor zich weet te winnen met heerlijke imitaties van Ray Charles en Charlie Parker en eigen gemaakte composities die het muziektalent van Boddé optimaal illustreren. Maar helemaal ongelijk kan ik de tleurgestelde bezoekers ook niet geven. Want Mike Boddé (..) treedt in Het LAnd niet op als cabaretier pur sang. Die verwachting scheppen schouwburgen echter maar al te graag in hun programmaboekjes en aankondigingen, om te voorkomen dat maar weinigen naar zijn 'jazz'-programma komen. Aan de andere kant, is Mike Boddé zelf ook niet helemaal duidelijk in zijn speelstijl. (..) In zijn derde programma mag Mike Boddé dan wel niet de cabaretier zijn die men van hem verwacht, maar hij laat wel heel overtuigend horen dat hij over een muzikaal talent beschikt en vooral over een dijk van een stem.
'Boddé is cabaretier in jazzkleren', door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 18 okt 2004.

In de media: Mike Boddé - 1 dec 2003
Mike Boddé krijgt gemengde kritieken op zijn meest recente theaterprogramma 'Het land'.

De Volkskrant schrijft: "Gappen maken, een redenering opzetten, zingen, fraai piano spelen, het blijft een uitzondering als al die vaardigheden in één cabaretier worden verenigd. Mike Boddé kan het allemaal, zoals hij bewees in zijn eerste twee solo's. In Het Land schuift hij vooral zijn muzikale kwaliteiten naar voren. Wel jammer dat zo zijn andere kunsten wat in de knel komen." (..) "Veel verwondering en verbazing, veel clichés en te weinig reflectie van de cabaretier zestien jaar later. Het onderwerp en Boddé's kwaliteiten beloofden een prachtig programma. Het werd een aardig programma."
'Boddé somt clichés op bij zijn fraaie jazzspel' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 17 november 2003

In het Algemeen Dagblad: "(..) Ondanks al die mooie muziek en die handvol grappige nummers wil Het Land als theatervoorstelling maar niet van de grond komen. Het is alsof een zak met ideeën over het podium is leeggeschud en de inhoud min of meer bij toeval op een bepaalde plek is terechtgekomen. Ook de manier waarop Boddé zijn op zich goede nummers brengt, is vaak voor verbetering vatbaar."
'Gemengde gevoelens bij cabaretier Boddé' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 17 november 2003