www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
portret

terug

In de media: Claudia de Breij - 5 jan 2013
"'Ik mis het spelen enorm. Maar het was te veel. Ik probeerde tijdens de tournee te schrijven aan nieuw materiaal, en dat is eigenlijk te ambitieus. Toen kwamen er ook nog allerlei grote privégebeurtenissen tussendoor: ik ben gescheiden, ik werd verliefd, ik ben verhuisd en nog een keer verhuisd; dat was zwaar.' (..) Het wordt persoonlijker en meer anekdotisch. Ik sta een beetje te babbelen en te zingen; An evening with... Claudia de Breij, dat gevoel.'"
'Ik wil geen toeters en bellen meer' door Herien Wensink, in: NRC Handelsblad, 18 dec 2012

In de media: Claudia de Breij - 16 dec 2008
"Claudia de Breij veegt in haar show iClaudia de vloer aan met alle 'kanslozen' die beeldschermafhankelijk zijn. Er zijn hele colonnes die meer vertoeven in de virtuele wereld dan in de echte wereld. (..) De Breij is ook niet onkritisch over zichzelf, want, geeft ze grif toe, ze is geen haar beter dan al die 'kanslozen' over wie ze het in iClaudia heeft. Maar ze is zich ervan bewust, probeert het nu anders te doen. (..) 'Vorig jaar zomer, na Carré, merkte ik dat ik na zeven jaar keihard werken goed naar de klote was. Ik had nergens zin in, niet eens om te praten. Ik wilde alleen maar Disneyfilms kijken op de bank. Toen ben ik het vrij rigoureus anders gaan doen.' (..) Hoe komt het toch dat mensen zo afhankelijk zijn geworden van gadgets en internet? Ze denkt, omdat we niks willen missen. 'We leven vluchtig, maar willen intens leven. En dat gaat soms niet. Maar daar kunnen we ons niet zo goed bij neerleggen. Het is een menselijke noodzaak om gezien te worden.'"
'iClaudia: een pleidooi voor het echte leven' door ?, in: Gelderlander, 30 okt 2008

In de media: Claudia de Breij - 7 feb 2008
"Een goed onderwerp: de virtuele wereld verdingt de echte. (..) Dat is zeker bruikbaar materiaal voor een cabaretier. Maar veel doet Claudia de Breij er niet mee. (..) ze drijft er een beetje de spot mee, maar doorbijten doet ze niet. En ze heeft het ook minstens zo vaak over heel iets anders. (..) (De Breij) staat ditmaal vooral te demonstreren hoe bedreven ze is geworden in het scheppen van een huiselijk sfeertje. Vaak krijgt ze de lchers al op haar hand door alleen maar iets te noemen. (..) En het kan overal over gaan, want ze kan beeldend vertellen. Over collega's bij nachtelijke pompstations, over de pips ogende levensmiddelen in een natuurwinkel, of de stuitende geuren van medepassagiers in een vliegtuig. Soms zijn dat grappige observaties, en soms ook niet, maar veel lijn zit er niet in."
'De Breij in virtuele wereld' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 4 feb 2008

"(..) een voorstelling waarin de 32-jarige zichzelf overtreft. En dat mag, gezien het succes van haar vorige show Dag lieve mensen, een prestatie heten. In iClaudia debiteert zij in hoog tempo mooie woorgrappen (sic), anekdoten en ontroerende observaties, die soms aankomen als een prettig plaagstootje, maar vaker als een snoeiharde rechtse directe. Associatieve en soms absurde vondsten (..) wisselt De Breij af met verbluffend mooie liedjes. (..) iClaudia is een programma dat uit louter hoogtepunten bestaat, een authentieke ode aan eigentijds cabaret met een boodschap die nooit belerend wordt, maar vaker een even ongedwongen als angstige (schater)lach oproept. Claudia de Breij is een heel grote die, godzijdank, nog lang niet is uitgepraat." 'De Breij niet virtueel, maar virtuoos' door Arno Gelder, in: AD, 27 jan 2008

"De cabaretiere houdt het tempo laag. En zingt rustige luisterliedjes met de onmisbare jongens van haar band die zich helaas net iets te vaak vervelen. Genoeglijk keuvelt zij met haar publiek alsof het intimi betreft. De les media-educatie is een hoogtepunt in haar show. (..) Geïnteresseerd vraagt Claudia: 'Hoe lang zijn jullie getrouwd?' Waarop de man kortaf mompelt: 'Te lang.' Het gezicht van de vrouw spreekt boekdelen en de cabaretière constateert geschrokken: 'Tering zeg. Hier zit me toch een partij Emmeloordse gezelligheid.' Haar programma is één groot pleidooi voor authenticiteit. (..) Claudia is een vakkundig tv- en radiomaker maar in het theater ligt duidelijk haar hart. 'We hoeven elkaar niet te downloaden; we zijn hier speciaal voor elkaar gekomen.'
'Claudia houdt pleidooi voor echtheid' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 2 feb 2008

In de media: Claudia de Breij - 28 jan 2008
"Nog even en we zoeken ontspanning, vriendschap, liefde en seks alleen nog maar op via Second Life, Hyves, My Space en xxx.com. Daarom is Claudia de Breij in haar vierde theaterprogramma IClaudia blij als een kind dat er nog mensen zijn die écht naar haar willen komen kijken. De verwondering over de moderne communicatiemiddelen vormt het hoofdthema. (..) IClaudia is sober van opzet: de vaste driemansband, een frontvrouw in spijkerbroek met een microfoon: geen poespas, geen speciale kleding, geen decor. Het voelt aan als een niet al te zorgvuldig in elkaar gezette voorstelling, waarvoor tussen alle bedrijven door (..) te weinig tijd lijkt genomen om het écht goed te laten worden. (..) echt gevaarlijk wordt De Breij er niet mee. Ze zorgt voor een aangename avond vermaak, zeker. Maar het vuurwerk is dit keer voorbehouden aan de muzikanten."
-lees het volledige artikel
'De Breij prettig, maar ongevaarlijk' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 24 januari 2008

In de media: Claudia de Breij - 21 mei 2007
"'Toen Frans Ruhl, mijn impresario, meldde dat het hem aardig leek mijn tournee in Carré af te sluiten, kreeg ik echt een hartverzakking. Mijn god, Carré?! Dat kan niet waar zijn! Dáár zag ik als jong meisje met mijn ouders Ramses Shaffy en Herman van Veen. (..) mijn cabaretcarrière heeft nu absoluut prioriteit. Tv-werk is heerlijk, maar er gaat niets boven het theater. (..) Dat ik op het podium wilde, stond vast. Maar ja, wie had dat toen geloofd. In het gezin, ik groeide op in Hagestein, was ik wel de gangmaker? Ik schreef op m'n 9de al tekstjes en kreeg iedereen aan het lachen. Ik hoorde in Carré Suzanne van Herman van Veen: 'Jezus was een visser, die het water zo vertrouwde'. Prachtig. Ging ik thuis aan de slag. Mijn eerste liedje? Dat ging over een man met een mislukte relatie. Ernstig hè?' (..) De Kleinkunstacademie in Amsterdam zag het niet in haar zitten. 'Niet theatraal genoeg', luidde het oordeel van de toelatingscommissie. 'Toen ik de brief las heb ik gehuild. Maar ik richtte me meteen weer op. Ben de woonkamer binnengestormd en heb, tamelijk pathetisch, geroepen: 'Hallo wereld, ik kan je aan'. Want ik ben een geboren optimist. Hoezo niet theatraal genoeg? Ik zal jullie eens wat laten zien!' Ze zette door. (..) 'Mijn nieuwe show heet iClaudia. Ja, zelfbewust hè? Ik ga op zoek naar de rol van de virtuele werkelijkheid in het leven. Je kunt nu koken op Second Life, seks hebben via internet. Pffff, ik bedoel: mensen, probeer het eens in het echt! Ik weet in elk geval van mezelf dat ik écht en oprecht ben. Mij hoef je niet te downloaden.'"
-lees hier het volledige artikel
'Je hoeft mij niet te downloaden', in: AD, 18 apr 2007

In de media: Claudia de Breij - 1 mrt 2006
"Ze begint over Mies Bouwman aan wie ze de titel van haar derde soloprogramma heeft ontleend, laat ons weten dat ze 'altijd een warme vakvrouw in een gezellig broekpak' wilde worden, en haalt tragikomische herinneringen op aan de tv-show In de hoofdrol. Maar al snel maakt ze toch, behendig schakelend, haar eerste gevatte grappen over de actualiteit, en daarna wil de hedendaagse werkelijkheid uit haar liedjes en conferences niet meer wijken. (..) doeltreffende conferences en wondermooie liedjes bij het resonerende rock-ritme van haar begeleiders Sander Geboers, Rogier Wagenaar en Thijs Lodewijk."
'De Breij sterk in actuele soloshow vol mooie liedjes' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 17 feb 2006

"'Hallo Lieve Mensen' is een avond ouderwets cabaret in een modern jasje. Liedjes, sketches, typetjes, een (tap)dansje, alles afwisselend en in een goed tempo. De voorstelling zit geramd in elkaar, alles volgens haar eigen de grappenlogica. Wat opvalt: Claudia de Breij waagt zich meer aan de actualiteit dan ze ooit deed, alsof ze daar nu pas het zelfvertrouwen voor heeft. Ook in persiflages is zij sterk. Prachtig hoe ze 'In de hoofdrol' van Mies Bouwman speelt en ook haar 'Ome Willem'-impressie mag er zijn. Het publiek, hoofdzakelijk dertigers, is vanzelfsprekend opgegroeid met deze ietwat ondeugende 'oom' en zijn Geitenbreiers (bandleden) en ligt dus volop in een deuk. De twist zit 'm in het broodje. Waar Ome Willem nog poep als beleg had, kiest De Breij voor het hedendaagse shoarma-vlees. De tweede verhaallijn die door het programma loopt is die van Lola, revuester aan het front. Ze staat model voor alle tijden, haar rol is vermaken. Of het nu gaat om de gladiatoren van het Romeinse amfitheater of 'onze jongens' die binnenkort naar Uruzgan gaan. De Breij voelt er wel wat voor, ze wil namelijk graag iets terug wil doen voor het land dat haar al zoveel gaf: 'Zwemles, Hazes...' In deze show bereidt ze zich dus vast voor."
'Claudia de Breij dankt het land voor zwemles en Hazes' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 feb 2006

"Over groeien gesproken. Eind 2002 speelde Claudia de Breij haar eerste officiële cabaretprogramma (..) We zagen een behoorlijk onzekere dame, die iets te graag cabaretière wilde zijn. Vorm en inhoud klopten nog niet. (..) Ruim drie jaar later speelt ze haar derde voorstelling en staat er een andere Claudia de Breij: een cabaretière vol overtuigingskracht. Met een programma dat inhoudelijk sterk is en een knappe opbouw kent. In Hallo Lieve Mensen valt alles op z'n plaats. (..) Er zijn veel cabaretiers die beter niet kunnen zingen, denk aan kleinkunstliedjes die tekstueel nogal serieus en muzikaal nogal pover zijn. De Breij is een positieve uitzondering. (..) Het muzikale hoogtepunt is een miniatuurtje over een meisje dat zich aanmeldt bij het leger. (..) Uiteindelijk is de klassieke conference de basis van haar show; grappen over de actualiteit. Moeiteloos weeft ze het laatste nieuws in haar verhaal; het toont niet alleen haar talent, maar ook de relevantie van haar thematiek."
-lees de volledige tekst
'Nu klopt alles bij Claudia de Breij' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 17 feb 2006

"De Breij wekt in haar derde programma aanvankelijk de indruk het vooral gezellig en leuk te willen houden, Mies - 'Hallo lieve mensen' - Bouwman is haar grote voorbeeld. Maar achter de schijnbare oppervlakkigheid doemt een verhaal op van naargeestig onbegrip, hypocrisie, politiek onbenul ('het ministerie van Verkeer & Waterstaat is bezigheidstherapie voor VVD-wijven in de overgang') en maatschappelijke kilheid. En dat verhaal vertelt en zingt De Breij meeslepend en geestig. Op radio (3FM) en televisie (VARA Laat) heeft ze nog wel eens last van hijgerige scoringsdrift, maar in het theater neemt ze de tijd om de laagjes zorgvuldig op elkaar te plaatsen totdat er een kasteel van een programma staat. (..) Zij doet geen enkele concessie als het gaat om het behoud van het theater als artistieke en ideologische vrijplaats, maar kiest haar woorden zo goed, dat zij zelfs de meest verstokte reli-drammer aan het denken kan zetten. (..) Claudia de Breij levert een topprestatie met haar prachtige combinatie van engagement en amusement."
'De Breij bouwt kasteel van een programma' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 18 feb 2006

"Aan de hand van ontroerende, poëtische liedjes en venijnige, dikwijls hilarische conferences loodst De Breij haar publike door de gevarenzone van de hedendaagse samenleving. Want: de vuurlinie ligt niet alleen in een verre zandbak, 'het front komt naar je toe'kraait ze met de geestdrift van een Veronica-omroepster. Ze schetst een maatschappij waar ooit alles gezellig en vredig was, maar nu niets meer heilig en veilig is. Ter illustratie wordt er met de zaal een heus rampenplan geoefend en geeft ze aanschouwelijk onderricht over de verborgen mogelijkheden van de burka. Hallo lieve mensen is De Breijs derde theaterprogramma en zonder meer haar beste."
'Claudia de Breij ontroert en steekt' door Arno Gelder, in: AD, 20 feb 2006

In de media: Claudia de Breij - 10 mrt 2005
Trouw interviewt Claudia de Breij.
"'Ik wilde graag een podium voor het collectief. Voor Sander, Rogier en mij. Kijk, ik schrijf alleen, ik speel uiteindelijk alleen, want ik sta mijn verhaal te vertellen, maar ik ben heel monogaam in wie er muziek maakt bij die teksten. Dat heeft veel opgeleverd. Ik heb het ook volgehouden en de teleurstellingen weg kunnen slikken, omdat ik met hen terug naar huis reed en we met zijn drieën een beetje sip zaten te kijken. Zo van: dat was niks hè, vanavond. Maar we hebben elkaar steeds weer opgejut en nu zijn zij er net zo goed dankzij mij als ik dankzij hen.' (..) 'Ik ben een lastig kind geweest. Mijn broer was wel altijd aan het keten, maar die haalde gewoon zijn vwo in de zes jaar die ervoor staat, is meester doctorandus geworden. En ik... Ze dachten lange tijd: die moeten we tot haar veertigste onderhouden en naar een cultureel centrum heen en weer rijden. Op een gegeven moment stond ik in het Werftheater in Utrecht en toen - en dat vond ik heel groots van hem - zei mijn vader na afloop: 'Nou geloof ik er in. Want daar stond iemand op het podium en dat was niet mijn dochter'.' (..) 'Voor mij is Theater Carré het doel, voor minder kan het niet. Al gebeurt het pas over 30 jaar.'"
'Een lastig kind was Claudia de Breij. Nu is ze op weg naar Carre om haar droom te leven' door Rinske Wels, in: Trouw, 15 feb 2005

In de media: Claudia de Breij - 16 feb 2005
"Ik heb heel lang schaamte gehad als ik het toneel opkwam. Ik schreef altijd al scenes en liedjes, maar dat is vrij veilig als je dat alleen in een schriftje voor jezelf doet. Maar dan ga je er ineens mee een podium op. Dat is iets geheel anders. Dan krijg je een aangenaam bord voor je kop. Waarom? Nou gewoon... ik ben blij dat ik leef, dat is al bijzonder. Dat wil ik delen. Ik ben gewoon een blije eikel met een groot levensgenot, ja. Nog heel lang tijdens het spelen van mijn vorige programma De Wilde Frisheid, kwam ik met een excuusgezicht het podium op. Gooide ik mezelf bij wijze van spreken al van het podium af, terwijl je dat pas kunt doen als je er eerst goed bij gaat staan. Ik denk dat ik dat nu beter onder de knie heb, ik zie het nu maar als sport. (..) Nee, zelfvertrouwen is niet iets dat ik van nature heb. Als anderen me kennelijk goed vinden, nou dán moet het toch wel iets zijn, denk ik. Bij de Vara geloofden ze dat ik een tv-programma zou kunnen presenteren. Ik had geen idee waar dat op gebaseerd was, maar ik ging het doen, omdat zij het vertrouwen hadden. Ik ben honderden keren dood gegaan voor die eerste keer. (..) Ik ben ook best een strebertje. Ik wilde jaren geleden zo graag meetellen in het cabaret en snapte maar niet dat ik het nog niet had. Ik ging trekken en duwen, want ik had een sterk gevoel dat het wel moest komen. Maar ik heb geleerd dat dat niet helpt. Je moet open staan en dan gebeurt het ineens wel. (..) Ik durf te improviseren op tv, omdat ik weet hoe dat werkt in het theater. Maar ik moet ook bekennen dat ik eerst die tv wilde weigeren. theater is voor mij het belangrijkste en als je op tv de mist in gaat, heeft dat ook daar invloed. Dat vond ik een enorm risico."
'Ik ben gewoon een blije eikel', door Ruud Buurman, in: Utrechts Nieuwsblad, 16 okt 2004.

In de media: Claudia de Breij - 29 aug 2004
Metro sprak enige tijd terug met Claudia de Breij.
"Theater blijft mijn grote passie, maar die verscheidenheid is wel inspirerend. Door mijn radio- en tv-werk heb ik een beetje een indicatie hoe het voelt om op kantoor te zitten. Dat doet het merendeel van mijn publiek ook, dus nu kan ik weer beter op hun situatie in gaan. (..) Humor is mijn leven, ik adem het. Dat kan je ook niet aan of uit zetten en het is ook geen professionele keuze om grappig te zijn. Ik ben zo en het heeft me gebracht op de plek waar ik nu ben. Als ik echt wil lachen, kijk ik naar Monty Python of Ellen DeGeneres. Maar eigenlijk is het voldoende om een leuke uitzending te maken."
'Ik wil niet dat het perfect is' door Linda Engels, in: Metro, 3 juli 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Claudia de Breij - 27 jan 2004
"Claudia praat veel en zingt veel, soms heel mooi en poëtisch, soms ietwat plat of alleen maar grappig. En ze verwondert zich. Over piercings en tatoeages, over de babyboomers, happy singles en haar eigen 'stuk gemoederte'. Met wie ze McHeaven bezoekt, een karma shoarma bestelt en een dialoog met God heeft. (..) De 28-jarige cabaretière werkt eveneens voor Radio 3 FM en het tv-programma VARA Laat, maar komt veel beter tot haar recht op het theaterpodium. Daar geen spoor van verbale adhd, maar een prachtig steunbetoon aan homo's en een hilarische monoloog in een hondenpak op haar eigen vrijgezellenavond. Er is een vanzelfsprekende interactie met haar musici en de geluidsman die ze liefdevol 'Prutser!' noemt. Jammer van het vrij abrupte einde na de pauze, net als het publiek weer is opgewarmd."
'Karma shoarma en Eva's snake-snacks' door Nicole Beaujean, in: De Gelderlander, 12 jan 2004

In de media: Claudia de Breij - 21 dec 2003
Claudia de Breij presenteert programma's op radio en televisie, maar is in de eerste plaats cabaretiere. Op dit moment speelt ze haar programma 'Claudia zuigt'.

"Op haar tweede theaterprogramma heeft ze ook een rigoreuze liposuctie toegepast, want daar is niet veel van overgebleven. Hoe sympathiek en ongedwongen Claudia ook is, haar publiek moet het doen met een mager avondje theater. Dankzij de drie uitstekende muzikanten achter haar, lijkt het nog ergens op. (..) Het ene moment zingt ze dwarrelig en vals maar een volgend moment toont ze wel degelijk een heldere stevige stem in huis te hebben. (..) Ze heeft enkele leuke grappen, maar betreedt vooral platgetreden paden. De cabaretiere beheerst het vak van presenteren maar lijkt qua programmamaken liever lui dan moe. Claudia zuigt niet. Ze blaast uit, van haar drukke radio- en tvweek. En haar publiekt puft zonder problemen met haar mee."
'Claudia de Breij zuigt niet maar blaast uit' door Marion Groenewoud, in: Zwolse Courant, 8 december 2003
met dank aan: Bumme