www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

The Witches of Eastwick

Hoewel ik geheel op de hoogte ben van het feit dat de redactie van de Nederlands Cabaret Homepage het genre verafschuwt, schrijf ik toch over mijn bezoek aan de nieuwste musical in Londen. Een legitieme reden zou kunnen zijn dat het hier volgens de flyer om "A Musical Comedy" gaat.

De Time Out schrijft er kritisch over en noemt de productie
zelfs een keer "family show", maar de zaal stroomt desondanks vol met grotendeels gezapige Engelsen van middelbare leeftijd en de goedkope gaten in de zaal vullen zich met toeristen. Eenieder klapt braaf bij elke black-out, of als de acteurs hun handen op de laatste noot ten hemel heffen.

Ik ga nogal onwetend de voorstelling in, maar zonder op te
letten is het dunne verhaaltje goed te volgen: het stadje
Eastwick krijgt bezoek van ene meneer Van Horne, die zorgt dat de sexuele verlangens bij de brave bevolking ontwaken. Hij bedrijft een soort hekserij, die ervoor zorgt dat Eastwick wordt bevrijd van het lastige echtpaar Gabriel. Ik vind het trouwens heel merkwaardig dat ze dit duo niet moeten daar in Eastwick, want de vrouw is best leuk en de man lijkt de sympathie te hebben van de hele zaal en hij wordt desondanks toch op wrede wijze door het gootsteenputje geslurpt. Van Horne dreigt het vriendinnetje van het liefste meisje van de stad af te pakken, maar aan het eind zorgen Sukie, Jane en Alexandra er door een Voodoo-truc voor dat het allemaal goedkomt: Van Horne verdwijnt door de toneelvloer en de jonge verliefden vinden elkaar in een,
zij het superkorte, zoen.
Nou hoop ik maar dat ik het goed begrepen heb, want het schijnt ook allemaal in de roman van John Updike te staan en wellicht weet menig lezer van dit stukje het allemaal veel beter dan ik.
Mail me maar dan.

Niet alleen het verhaal is saai, ook de uitvoering ervan. Het
spel van de cast is vlak in de passages waar iets een lading had kunnen krijgen en is veel te vet aangezet op de momenten dat we het met zijn allen toch al zitten te begrijpen. Er zit nauwelijks een interessant personage in, op één jongen na dan, die zijn kleine bijrol werkelijk met zo veel verve speelt, dat hij wat mij betreft vanaf morgen de hoofdrol kan krijgen. Hoe kan iemand het opbrengen om van de eerste tot de laatste seconde tot in elk detail zijn mimiek en motoriek met geloofwaardige finesse in te zetten, terwijl hij volgens mij de allerlaagste rang in de cast heeft. Hij krijgt als een van de eersten het eindapplaus, dus dan is hij totaal onbelangrijk. Zijn naam staat vast en zeker in de flyer, maar waar?

Hoewel het hier een musical betreft, is de muziek totaal
onbelangrijk. Schaamteloos is door de componist het concept
ingevuld. Hij heeft ongetwijfeld de tien beste musicals
beluisterd en toen de ingredinten bepaald: een paar
liefdesballads, een gospell-achtig lied voor de pauze, een
nummer om te tappen, een duet met veel kwinten en kwarten in de zang (hier door drie dames gezongen, ja, ja, een duet voor drie!) en vooral veel van toonsoort wisselen. Beetje koper, beetje strijkers. Maar nooit is er een mooi voorspel, nooit is er een melodie je na afloop nafluit. De muziek gaat integraal het ene oor in en het andere oor uit. Waarom geen leuke solo voor een blazer, waarom geen pakkend thema dat hier en daar terugkomt? Een computer had het kunnen schrijven. En spelen ook trouwens.

De complimenten gaan naar het design van de voorstelling, want de kleding, het dcor en het lichtplan zijn verbluffend mooi. Er is met smaak een harmonie bereikt tussen deze drie onderdelen.
Nog zelden zag ik in een voorstelling zulke mooie combinaties van kleuren. Op elk detail is gelet. Als iemand een jurk aanheeft, komt de print daarvan terug in een tas of een theedoek. De kleuren van het licht zorgen voor een adembenemend schouwspel: het paarse tegenlicht in combinatie met felblauwe neonbuizen in de coulissen, de dieprode kleur en meer dan twintig roze lippen, er is over nagedacht. Er zijn de hele avond verrassingen: dan weer een pyrotechnisch effectje door knallend enkele toortsen te ontsteken, dan weer vallende glitterhartjes en regelmatig een goocheltruc. De drie hoofdrol-dames zweven net
voor de pauze over het publiek en bij het slotakkoord draagt de dirigent knipperende duivelhoorntjes en is zijn dirigeerstokje magisch verlicht. Het klinkt misschien wat knullig zo, maar het is echt mooi. Ik heb tijd genoeg om er naar te kijken trouwens en als in Nederland mijn oordeel gevraagd wordt over een cabaretvoorstelling, dan is mijn opmerking "mooi licht" ook meestal geen goed teken.

Wat stoort is het vette Amerikaanse effectbejag; soms is er te veel glitter en glamour. Ook is de ouderwetse choreografie werkelijk slaapverwekkend, zij de ensemble-dansjes voorspelbaar en vooral gemakkelijk. De cast heeft er vanavond allemaal nog duidelijk zin in, maar wat wil je in de 3e speelweek. Dat zal er over een half jaar wel anders uitzien.

Tja, en dan tenslotte nog iets over het "comedy"-gehalte van de voorstelling. Nou, dat is ook erg Amerikaans. Veel platte sexgrappen, niet zo zeer in de taal, maar wel in allerlei te vet aangezette neukbewegingen. En o, wat vinden ze het leuk in de zaal. Maar de grootste hilariteit wekt de rol van de persoonlijke assistent van Van Horne. Hiervoor heeft men een lilliputter gecast en daar moet iedereen natuurlijk hartelijk om lachen. Zijn opkomst in potsierlijke kleren, zijn grimas en zijn kordate pas zorgen zelfs zo nu en dan voor een open doekje, de enigen in de voorstelling trouwens. Zou de Amerikaanse producent dat nou voorschijven? Staat er in de, ongetwijfeld gedetailleerde, lijst: neonbuizen, 2,15 meter lang, 3 centimeter diameter..butler maximaal 65 centimeter lang? Je moet maar durven.

Het eindapplaus is zorgvuldig geregisseerd, iedereen trapt erin, daar valt nog wat van te leren. Niet de beste acteur krijgt het grootste applaus, nee, de muziek ondersteunt met roffels en veel koper de opkomst van de 3 reddende meiden. En hoewel er niet één over een echte theaterpersoonlijkheid beschikt, worden ze toch als heuse diva's bewierookt. Niet mijn bijrol-jongen en ook niet de leuke kleine dikke dame die zorgt dat ik af en toe kan glimlachen. Bij Van Horne is het applaus beschaafd, maar mager.
Als er kinderen hadden gezeten was er zeker boegeroep geweest, het is immers de schurk van de voorstelling. De Engelsen houden zich keurig in, maar ik weet zeker dat ze in gedachten niet alleen het personage, maar ook de acteur haten. Zoals ze op slag verliefd zijn op de kleine grapjas: keihard klappen ze als hij over het podium dribbelt.

Bij het verlaten van de zaal is mijn desillusie pas compleet,
want waar je vroeger na afloop van de voorstelling een
smetteloos theater aantrof, ziet de zaal er nu uit als de eerste de beste Nederlandse bioscoop op zaterdagavond. Geen popcorn, maar lege ijsbekertjes en plastic flesjes. En talloze rode glitterhartjes natuurlijk. Ik zie een stel er driftig zo veel mogelijk oprapen en in hun zak steken. Ik weet zeker dat je om de hoek in dat leuke feestwinkeltje op Leicester Square voor een Pond een hele zak kunt kopen. Ik ben ook benieuwd wat ze er mee gaan doen; visioenen dringen zich aan mij op.

Op weg naar buiten lopen ze achter me en discusiren ze over de beste route naar het hotel. Ze praten Nederlands

reageer


René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.