www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

The Comedy Experience

Uitgerekend op de eerste lekkere warme dag van het seizoen ben ik veroordeeld tot gevangenschap in het donkerste hol van Nederland. In Nighttown Rotterdam vindt The Comedy Experience plaats. Het is een happening die door allerliefste studenten van vijf verenigingen wordt georganiseerd; zij gingen daarvoor een allicantie aan met Rotterdam 2001 Culturele Hoofdstad en gezien de programmering en de bijbehorende volwassen gages (mijn eigen bedragje niet uitgezonderd) moet daar een flinke pot met geld zijn ingekieperd. Je herkent de organisatie niet alleen aan hun thema t-shirt (wanneer is er door studenten voor het laatst iets georganiseerd, waarvoor niet een speciaal shirt is gemaakt?), maar ook aan hun professionele oortje en dat staat model voor de hele organisatie, want het lijkt alsof ze dit al jaren doen.

Ik ben presentator in de grote zaal en heb het genoegen de avond te openen. Mijn praatje is uiterst kort, want geen student zit op mij te wachten, ze willen immers lachen. Ik zie meteen dat er veel medicijnenstudenten zitten, want dat zijn de allerlelijksten, maar ook de hogeschoolstudent lijkt vertegenwoordigd, want die zit niet alleen lekker in zijn vel maar ook nog in een outfit waarvoor je mij kunt wakker maken.

Ik heb het genoegen om de groep ´Delfts Blok´ aan te kondigen (www.delfsblok.net); deze elf heren mocht ik vorige zomer tijdens de Pythische Spelen in Enschede tot winnaar uitverkiezen en ook nu stellen ze niet teleur. Hun versie van ´Per Seconde Wijzer`is hilarisch al weten wij nog wel een leukere clou. Ook andere delen van het programma verdienen nog een dynamischere uitwerking, maar hun themakeuze, hun zwarte humor en ook gewoon het toneelbeeld van zo'n grote groep jongens in een pak zorgen voor een eigen genre dat ik nooit eerder heb gezien. En kom daar nog maar eens om in deze tijd, alles is toch al gedaan?

Als ik weer backstage ben, vraagt de stagemanager de microfoon terug en die gaat in een kast, achter slot en grendel. Bij elke aan- en afkondiging moet ik het kleinood weer bij hem ophalen en vooral ook steeds weer inleveren. Nog nooit zoiets meegemaakt. Ik durf ook niks te zeggen, want de hele staf van Nighttown heeft nog zoveel ouderwetse ruigheid van de discotheek in zich (zwart tshirt met opdruk van een festival waar ze vijftien jaar geleden o zo belangrijk waren - lang haar - vermoeide ogen, maar wel met zo'n halve leesbril ervoor, omdat ze de veertig toch al ruim gepasseerd zijn) dat het slecht ruzie maken met ze lijkt. Bovendien zijn ze hartstikke aardig, maar waar is de bevlogenheid? De hele tent hangt met touwtjes aan elkaar: regelmatig flikkert het licht zomaar midden in een scène, overal liggen snoeren, overal is graffiti en plakband. Gordijnen zijn gescheurd, podiumdelen kapot. En er is bier, veel bier, waardoor het overal plakt en elke hoek verspreidt een lucht, die die van mijn hond kwadratisch overstijgt. Het lijkt niemand van het personeel iets te interesseren. Zo is het al jaren en zo zal het ook wel blijven, ondanks het miljoen dat de gemeente Rotterdam er elk jaar insteekt en ondanks de alom gewaardeerde programmering, waarvoor er regelmatig rijen staan op de Kruiskade.

Terug naar The Comedy Experience. Als tweede speelt Guido Weijers en hij heeft zoals vanouds de lachers op zijn hand. Met het Rotterdams Dagblad in de hand maakt hij grappen over de actualiteit en of hij die nou, zoals hij zelf zegt, net van iemand achter het podium heeft gejat of niet, hij weet ze zo perfect getimed te brengen dat zijn natuurtalent niet valt te ontkennen. Een organisatiemeisje naast me fluistert in mijn oor: ´hoor nou toch eens, die krant heeft hij net pas gezien, knap hè...´. Maar de blik in haar ogen verraad, dat ze niet alleen vanwege zijn verbale gaven aan Guido´s lippen hangt.

Als laatste speelt Niet Schieten de hoofdact. Ik zag ze een jaar of zes geleden voor het laatst en hoewel het natuurlijk allemaal nieuw materiaal betreft, is er toch helemaal niks veranderd. Nog steeds de ene woordgrap na de andere, zogenaamd leuk aan elkaar doorgespeeld. Nog steeds een sketch waarvan je de afloop al na dertig seconden weet, maar die dan toch weer acht minuten duurt en nog steeds een vet Weesps accent. Alleen de onschuld is eraf, want ze komen en gaan als echte profi's, terwijl mijn laatste herinnering is dat hun moeder na de voorstelling met de cactus (uit ´hussen, hussen, hussen met een cactus ertussen´) naar de auto loopt. Ik vraag me af hoe lang het duurt voor het publiek doorheeft dat het niet de jongens van ´One day fly´ zijn, want door de groepsnaam heerst hierover nog wel eens verwarring. Je hoort natuurlijk dat ze beter zingen dan Spijkerman en consorten, maar dat is in dit geval wel uitermate relatief. Ze lijken bovendien nogal gehecht aan de drie gitaarakkoorden waar ze ooit mee begonnen, want die gunnen ze geen gezelschap van een leuke vierde of een spannende majeur-zeven-toevoeging. Maar het publiek lacht, want de heren ogen sympathiek en het programma loopt geolied.

Ik moet nu nog een uurtje wachten, want de band Fragment moet nog worden aangekondigd. De backstage-deur staat open en er komt een agent binnen die aan de stagemanager vraagt of hij misschien vechtende Marokkanen heeft gezien. `Jawel hoor,` antwoord hij, `de hele week, alleen nu net even niet`. Er wordt gezocht naar een mes en zo blijkt ook de omgeving van de Kruiskade nog helemaal niet veranderd.

Wat jammer dat er nou geen leuk theater is in Rotterdam, waar je zo'n evenement zou kunnen organiseren. Nergens een schouwburg met meer dan 2 zalen, waar je ook nog de ruimte hebt om een foyeract neer te zetten. Bovendien is er geen enkele cabaretzaal die de interesse van de Rotterdamse studenten heeft. Luxor: ouderwetse programmering en veel te duur. Zuidplein: veel te ver weg. Bibliotheektheater: vooral in het weekend. De buurttheaters: buurttheater dus. Volgens mij zou het best elke week kunnen en ik weet ook wel wat mensen voor de organisatie: kom op jongens en meiden en uhh......., doe je wel je t-shirt aan?

reageer


René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.