www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

Deze keer geen column over:
- CD-presentatie van Paul de Leeuw in het oude Luxor, omdat het een geweldige middag was
- De Holland Amerika Lijn (toneelstuk in het Stedelijk Museum in Schiedam, komt nog in Rotterdam), omdat er vanwege het volledig ontbreken van inhoud, niks over te schrijven valt
- Marc-Marie rechtstreeks, omdat ik Marc-Marie aardig vind
- Finale Parnassos Try Out Podium in Utrecht omdat het uitverkocht was
dus:

City

Ook ik zat een paar weken geleden met een jaloerse blik voor de buis toen TV-Rijnmond verslag deed van de Gala-avond tijdens de opening van het nieuwe Luxortheater in Rotterdam. Een lange parade van vooral Amsterdammers trok voorbij, allemaal genodigd en ik niet. Terwijl ik stug in Rotterdam blijf wonen, hoewel ik slechts hooguit één week per jaar iets theaterachtigs in mijn eigen stad te doen heb en zeker twee maal per week in Amsterdam. Maar altijd snel terug naar Rotterdam, niet uit chauvinisme, maar gewoon omdat het leuk vertrekken is uit die incestueuze poppenkast van zelfverheerlijking en goed vertoeven in deze kille no-nonsense stad, waar mijn buurvrouw geen idee heeft dat ik op een podium sta en er ook nooit naar vraagt gelukkig, waardoor ze denkt dat ik kapitalen in haar investeer, omdat ik soms wel drie grote bossen bloemen per week voor haar deur leg ´s nachts.

Geen uitnodiging dus, maar vandaag toch voor een luttel bedrag naar de openingsvoorstelling van Mini & Maxi, omdat ik in een ander leven soms automatiseringsklusjesman ben bij de Gemeente Rotterdam. Daarom vond ik in mijn mail ten stadhuize een speciale aanbieding voor ambtenaren en dus kon ook deze semi-ambtenaar betaalbaar naar binnen (de voorstelling kost normaal dik over de honderd gulden).

Over de voorstelling heb ik al veel gehoord. Op het stadhuis hoor ik steevast: `Ik vond het heel leuk hoor, maar honderdvijfentwintig gulden had ik er toch niet voor over gehad`. Als ik om half acht even buiten voor het theater sta, moet ik lang zoeken naar een paaltje voor mijn fiets. Maar ik zie gelukkig mensen worstelen met hun mooie auto's: er is nog geen parkeerterrein, maar genoeg zand en gras in de buurt, waar mama's schoenen natuurlijk niet op berekend zijn, dus worden de dames heel traditioneel uit de auto gelaten voor het theater. De moderne vrouw.

Ik zoek mijn gezelschap voor deze avond op, want na mijn vorige column kreeg ik meteen een mailtje van Richard Groenendijk om samen op zijn kosten een cappuccino te drinken en dat is vanavond gepland. Dus zitten we hier vanavond samen op een prima plek in de zaal. Om ons heen zitten chique pakken, type senior-manager-ik-ben-gisteravond-naar-theater-geweest, onze rij zit vol oudere dames, model Haagse-traiteur-klant, die ook steeds alles aan elkaar uitleggen: `kijk, nou springt ie er overheen, kijk nou heeft ze 3 borsten, hihi`. Vóór ons zit een gezin wat aan verantwoorde cultuur doet, met drie zoons in dure truien, adembenemend Kinky-kapper-haar, spannende bandjes om de armen en de door mij altijd zo gewaardeerde bijpassende arro-blik, die tijdens de hele voorstelling niet ontdooit.

De zaal maakt een verpletterende indruk: wat is het een prachtige ruimte, vol architectonische hoogstandjes, met smaak ingericht, modern en toch degelijk, meteen al sfeer, het ruikt nog spannend nieuw, en de stoelen zijn verrassend goed. Maar de animatieact van Mini & Maxi doet het ergste vermoeden: ze sporen het publiek aan op het ritme van de twee enorme projecteerde klokken te klappen. Hoewel er maar sporadisch wordt meegedaan in de zaal, hebben de dames naast ons er meteen lol in. Voor elk publiek zal er wat passends zijn vanavond en dit is dus voor hen.

Er wordt ons een avond voorgeschoteld die eigenlijk in kwaliteit in twee delen uiteenvalt. Er zijn een aantal wereldacts gecontracteerd en er zijn steeds stukjes van Mini & Maxi. Tussen de scènes is er regelmatig een ballet dat behalve de saaie en slordig uitgevoerde choreografie de desinteresse als handelsmerk lijkt te hebben gekozen, want niemand van de dames zonder uitstraling heeft er echt zin in. Ja, dames inderdaad, er is niet één jongen bij.

De muziek wordt de hele avond verzorgd door een enorm orkest, dat steeds weer in verrassende samenstellingen opduikt: zó zit het in de orkestbak en verzorgt de begeleiding bij een mimeact, zó marcheert het als harmonie over het podium, zit het als bigband of symfonieorkest achter de lessenaar, of blaast het als circuscombo op vijf meter hoogte. De muziek is lekker (veel vet koper), maar vrij standaard en verrast eigenlijk maar op één moment in de voorstelling: tijdens een jongleeract met vijf voetballen speelt een saxofoonkwartet, versterkt met conga's en bekken in een heel apart arrangement Bach. De ballenact is trouwens ongelooflijk, net als de andere uitgenodigde internationale acts.

Er is een man uit India, die met zijn handen voor een lampje op een wit doek gezichten en dieren projecteert en daarbij heel grappige klanken uitstoot. Hoe hij een konijntje maakt, dat geloof je bijna niet. Net als de vrouw die in een seconde onzichtbaar van jurk wisselt, ik sta perplex. Er is een tappende neger, natuurlijk al honderd keer gezien, maar nog nooit zo ontzettend snel, met trancesnelheid! Er is een trapezeact, waarbij het meisje telkens twintig centimeter naar beneden schiet en ze samen met de jongen in onwaarschijnlijke kronkels beweegt. En aan het eind zijn er skaters op de halfpipe, die door de lucht vliegen op lekkere vette houseklanken. Dan is er nog zo'n ruige gast, waarvoor ik een blokje om zou gaan, maar op zijn hele kleine fietsje ziet ie er zo lief uit. Hij kan er alles, werkelijk alles op. Voor al deze acts geldt dat als je eenmaal zoiets hebt bedacht en kunt uitvoeren, je nooit in je leven meer iets anders hoeft te bedenken. Ze kunnen er de hele wereld mee over en laten avond aan avond een verbijsterd publiek achter. Behalve in Rotterdam dan, want ik vind het applausje steeds maar mager. Hier verdient de podiumkunstenaar eigenlijk een joelend en schreeuwend Starmaker-publiek, maar er wordt steeds maar mondjesmaat en fragmentarisch geklapt.

Als dit het programma was geweest, dan zou er sprake zijn van een flitsende, dynamische avond. Maar er zaten flinke dippen in de voorstelling, namelijk als Mini & Maxi zelf wat `leuks`gingen doen. Tergend langzaam, flauw, voorspelbaar. Ze zouden er niet mee door de selectie van Cameretten zijn gekomen.

Als ze de voorstelling echt helemaal bedacht hebben en hebben vormgegeven, dan verdienen ze veel complimenten. Het decor is slim en indrukwekkend (er komt van alles uit de toneeltoren zakken en oprijden) en het is vooral door het slimme lichtplan gelukt om de ouderwetse revueachtige opzet van de voorstelling toch een modern karakter te geven. De uitgekiende kleuren samen met allerlei kleinere lichteffecten zorgen voor een hele eigentijdse sfeer.

Maar waarom gaan Mini & Maxi na de onvoorstelbare goochelact met de jurken, zelf een matige truc doen (en niks parodie of zo, ze lijken het te menen)? Waarom zo'n ellenlang flauw stuk met een omvallende vleugel. Uitzondering is de scène waarin ze opkomen met een draadloze camera aan hun hoofd, die het publiek op twee grote schermen weergeeft. De voice- over is van Paul de Leeuw, die heel grappig de zangeres van het Rotterdam-lied aankondigt, maar nooit meer ophoudt. Ze lopen dan het podium af en zoeken Paul de Leeuw, sleuren hem naar buiten en smijten hem in de Maas, heel leuk.

De finale bewijst helaas dat er iets met de dramaturgie van de voorstelling niet klopt. De volgorde van de acts had beslist anders gekund en er had toch wel een grotere opbouw naar het einde in gemogen. In ieder geval geen zingende zaag van Mini & Maxi (Richard scandeert naast mij: `Nee, in godsnaam geen zingende zaag!!`).
De finale is kort en alle internationals komen gewoon nog even het podium op voor een applausje. Daar had wel wat creatievers mee gekund.

Toch heb ik gekeken naar een voorstelling van wereldformaat, die qua allure doet denken aan de voorstelling die ik in de Milleniumdome in Londen heb gezien. Maar dat alles dankzij de internationale acts, die je natuurlijk met de acht miljoen die de voorstelling gekost heeft, best naar Nederland kunt halen. En dan is er nog het nieuwe Luxortheater, dat sowieso al de moeite waard is om te gaan kijken. `Maar honderdvijfentwintig gulden had ik er toch niet voor over gehad...`

reageer


René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.