www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

Deze keer geen column over:
- Herman Brood (ik ken hem alleen als plotselinge verschijning voor het podium van Toomler, midden in de voorstelling, vogel op zijn kop, zijn hond snuffelt aan mijn hond en dan is ie weer verdwenen)
- The Beautiful Game (nieuwe Webber-musical, prachtig door het interessante thema van Noord Ierse problematiek, de eenvoudige setting, de vernieuwende choreografie die een voetbalelftal tóch laat dansen en de bijzondere muziek, die door de knappe arrangementen een mix wordt van typische Webber-stijl en Keltische- en Ierse volksmuziek

dus:

Topvermaak in Londen

Theaterland heeft vakantie en de cabaretier die zijn vak serieus neemt is natuurlijk de hele zomer op reis. Liefst naar een plek die niemand kent om er daarna over te kunnen verhalen in de voorstelling. Ze hebben nooit door, dat op verjaardagen de reisverhalen ook al de saaiste onderwerpen zijn om naar te moeten luisteren; wat mij betreft lepelen wij nog liever gezamenlijk het open been van tante Jo leeg. Of je krijgt iedere week een mailtje met de belevenissen: 'toen gingen wij in een bus waarvan we dachten dat ie al helemaal vol was, maar er konden nog twintig mensen bij!' (Egypte) - of - 'ik lette speciaal op waar ik ging eten, maar toch had ik vijf dagen lang de ergste diarree die je je kunt voorstellen (India)'. Saai of niet, gewillig luisteren wij naar hoe op het toneel met oom Jan-vaardigheden van het reisje wordt verhaald, terwijl wij er via internet al lang zijn geweest.

Nog irritanter zijn de mensen die, als je vertelt dat je naar Londen gaat, nog zo'n leuke voorstelling kennen of zo'n schattig theatertje weten; 'DAAR MOET JE BESLIST NAAR TOE!'. Menigeen reist deze zomer natuurlijk naar dit Mekka af om er ideetjes op te doen of Engels kwaliteitstheater te zien en zo ook ik.

In de Time-out wordt het NFA Cabaret aangekondigd, in de Hatcham Social Club en SE14 (369 Queensroad). Er wordt een mix van sketches en standup comedy beloofd, opgeleukt met muziek. De locatie had eigenlijk al het ergste moeten doen vermoeden. Als ik van de metro naar het zaaltje loop voel ik me als in ons eigen Spangen en het is nog licht. Ik ben veel te vroeg en maak nog een ommetje door de buurt om het lot te tarten, maar het loopt allemaal goed af en als ik een kwartier voor de geplande aanvang het buurcentrum betreed wordt het drumstel nog opgebouwd. Als ik voor de zekerheid vraag of het toch echt wel om acht uur begint, verzekert een lieve Surinaamse dame me dat dat zeker het geval zal zijn en ramt haar piepkleine dochtertje me een stempel op de hand, zodat ik nog 'leuk' even naar buiten kan. Dat doe ik vijf minuten en dan begint het wachten, het lange wachten, want om kwart over negen is er nog niks anders gebeurd dan een vage soundcheck die duidelijk de bedoeling heeft de instrumenten off key te stemmen. Het aansluiten van de eenvoudigste PA die ik sinds lange tijd heb gezien vergt gemiddeld een half uur per kanaal en het is aandoenlijk om te zien hoe de dame bijna een uur nodig heeft om 2 effectschakelaars op haar elektrische gitaar aan te sluiten. Op mijn volgende vraag hoe lang het allemaal nog gaat duren (allervriendelijkst, ik durf niet kwaad te worden of mijn verbale spervuur in stelling te brengen) wordt geantwoord dat het echt elk moment kan beginnen.

Op het podium zijn maar drie theaterspots gericht, maar wat nou zo grappig is, is dat helemaal achterin de zaal bij de technicus een heleboel lichteffecten zijn aangebracht, maar iedereen zit daar met zijn rug naar toe. Ik heb trouwens nog wel iemand in de kennissenkring die voor de lampen en de tafeltjes een moord zou doen, want de hele inrichting is jaren zeventig en de architect heeft destijds echt serieus achter zijn tekentafel de oranje ovalen triplex versierinkjes bedacht. Ik heb genoeg tijd om elk detail in mij op te nemen, wat wordt afgewisseld met vrolijke dansjes van het kleine Surinaamse meisje. Dat blijkt al snel het relatieve hoogtepunt van de avond, want als haar moeder het festijn opent is al duidelijk dat het niks wordt hier. Ze vertelt gewoon een verhaaltje wat ze naar eigen zeggen zelf heeft meegemaakt, zonder inhoud, zonder clou, maar wel lief. Zij kondigt de eerste act aan, een gitarist, die zo veel irritatie opwekt, dat ik inwendig kook. Alsof ik net in een restaurant geweigerd ben met mijn hond, alsof ik zojuist op het Postkantoor heb gediscussieerd over de onmogelijkheid van PIN-betaling met mijn bankpasje, zo voel ik mij.

Hoe kan zo'n man mij zo irriteren? Is het zijn te laat komen (ze moeten hem eerst ergens achter uit een zaaltje plukken, terwijl hij tot één minuut voor aanvang pregnant aanwezig was), is het zijn drie keer schuiven met zijn stoel voor hij begint, zijn abominabele gitaarspel, zijn net niet rijmende teksten (hoe kun je nou in het Engels niét rijmen?) of is het gewoon zijn lelijke rotkop. Hij speelt drie liedjes en kondigt dan zijn vierde aan. Ik ga naar buiten, ik snel naar de Docklands Light Railway, ik stap in Greenwich uit, waar een jazzfestival is en geniet een uur van topstraattheater uit Frankrijk, van dixielandbandjes, een hapje vis en een kolossaal vuurwerk.

Een tamelijk nieuw fenomeen is Battersea Barge, een boot die langs de Thames ligt (Nine Elms Lane, SW8, metro Vauxhall, langs de rivier lopen - rivier aan de rechterhand - tot het pand van FedEx). Hier ontmoeten kunstenaars elkaar en voor maar vijf Pond ben je deelgenoot. Je kunt er ook uitstekend eten. Het mag niet te druk worden vindt de eigenaar, want dan wordt het weer zo commercieel, waar vind je nog dergelijk idealisme. Er zijn avonden met impro of jazz, maar vandaag is het donderdag en dus Trinity's Thursday Night Cabaret. Trinity is de MC, het is een vriendelijke travestiet. Al vele malen toonde ik een allergie voor gejurkte mannen (Paus en Imam inkluis), maar bij Trinity kijk je al na vijf minuten naar een getalenteerde vrouw, die prachtig zingt en bovenal uitermate grappig is.

Er treedt een keur aan musicaltalent op, er zijn zangeressen die gewoon een cv opstuurden en na een stukje voorzingen meteen aan de slag konden, maar er zijn ook Westend-acteurs, die gewoon even niks te doen hebben en hier professioneel hun repertoire ten gehore brengen. Lekker in het gehoor liggende Webber (nog steeds mijn favoriet), maar ook Soundheim-gebrabbel met honderd nootjes op plekken waar niemand ze verwacht. Dat alles perfect begeleid op de piano door een pianist, die het knapst is met zijn bril op (nog nooit bij een jongen meegemaakt): wat ziet hij er lekker uit als hij zijn slimme brilletje zo half op zijn neus heeft en overgeconcentreerd de moeilijke partijen leest, daarbij licht loensend het sfeervolle licht van zijn piepkleine leeslampje reflecterend, mjam mjam.

Er is een meneer achter mij die duidelijk te veel op heeft en de retorische vragen van onze gastvrouw toch meent te moeten beantwoorden. Het wordt de hele avond een gevecht op het scherpst van de snede, want hier wordt vanaf het podium voortdurend geschakeld tussen poeslief en vlijmscherp. Als onze MC sfeervol een lied inleidt, terwijl het licht dimt en rood kleurt en de piano een prachtige inleiding strooit, roept de zuiplap met zijn keiharde stem: "Go on, ya beautiful bitch!" en "You look better than my fucking wife!". Plop zegt de zeepbel, maar we zijn wel getuige van een vlammende stand-up, die Mister Bijdehand weer een kwartiertje zijn mond laat houden. Het drankje dat hij in de pauze aan zijn opponente offreert wordt aarzelend in ontvangst genomen en na de pauze wordt hij door zijn vrienden genoeg in toom gehouden om ons te kunnen laten genieten van grappige en originele standup en prachtige duetten.

Als je binnenkort naar Londen gaat, denk dan aan Trinity: DAAR MOET JE BESLIST NAAR TOE! Irritant hè....

reageer


René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.