www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

Deze keer geen column over:

- De Finale van de Kunstbende in het Rotterdamse Museumpark: veel te veel dansmutsen, die allemaal denken een diepzinnige choreografie bedacht te hebben terwijl hun kleding het meeste kunst inbrengt - dure Nike-hoofddoekjes en gouden glitterpakjes, maar waarom niet gewoon een zwarte maillot en een lekkere ouderwetse spagaat of Rittberger, maar nee hoor: "deze dans beeldt mijn moeilijke periode op school uit": fuck toch op! Nee dan Niek Loman - er gaat een siddering door de zaal en het applaus na afloop is als een uiteenspattende vulkaan. Wij zien een ietwat dikke jongen die niet alleen onwaarschijnlijk snel, uitdagend en lekker trendy danst, maar ook nog eens een blijheid in de zaal brengt, waar ik nu nog om moet glimlachen. Heel wat beter dan de over het paard getilde Floris van Vught met zijn verhaal, met Gooi-r gelezen vanachter de piano (ik kan drie akkoorden spelen, want ik kom uit een verantwoorde cultuurfamilie in nota bene Flevoland), brede beeldspraken die niemand al na twee minuten meer kan boeien ("er liep een straaltje treurvocht over mijn gelaat, terwijl ik in de verte..."), poeh hé. En de omgeving zegt natuurlijk dat hij zo leuk schrijft, maar als je zijn wollige taalgebruik van de kern afpelt, blijft er bitter weinig over om over naar huis te schrijven. Dan was er nog de presentatie van cabaretduo Vreemd Apparaatje (Marcel en Thijs), die denken dat de (in dit geval internationale) Kunstbende-jeugd van 13 tot 19 jaar in het oubollige Pipo de Clown-jargon moet worden toegesproken ("als jullie dan blijven slapen na de balletles, snurkt er dan ook iemand heel erg hard misschien?" en aan de Zweedse pianist: "was het een goede piano?"), terwijl het om mij heen wemelt van de breakdance-trainings pakken-jeugd, die ze hopelijk niet na afloop achter de tent gaan tegenkomen, want dan konden er nog wel eens wat Klukkluk-achtige geluiden waarneembaar worden

- de Dag van de Romantische Muziek, ook al in Rotterdam, maar die valt in het in de loop van de dag steeds kouder wordende water

- de Jas van Rotterdam, een prachtig multimediaal spektakel, geprojecteerd op containers en op een scherm van stromend water, waarbij de rol van Burgemeester Opstelten indrukwekkend en de over het script gegoten saus van politieke correctheid (beslist voor een brede subsidie-toelage) een deceptie is; zonder de zo typische Rotterdamse sentimentaliteit over haven en oorlog is de combinatie van film, overweldigende muziek, laser-projectie en mooie belichting beslist van internationale allure

dus:

De Parade

Niks komkommertijd, maar de hele zomer De Parade. Ik ga niet in Rotterdam, want daar is het nog te veel een kermis, ik ga niet in Den Haag, want daar gaat niemand heen, ik ga niet in Utrecht, want daar kan zelfs Annemarie Oster het verstopte veldje naast het CS niet vinden, dus ga ik natuurlijk in Amsterdam, waar volgens de theatermakers de sfeer het best is en iedereen het meeste zin heeft. Nee dus.

Nou moet ik zeggen dat ik wel bevooroordeeld ben, want de arrogante organisator Mobile Arts heeft mij in het verleden twee jaar op rij op de kast gekregen, door mij maar liefst acht keer informatie te laten toesturen over Op Sterk Water (ja, ja, anderen meenden dat we precies iets voor de Parade zouden zijn). "Nee, stuur het nog maar een keer op, want wij maken info over theatergroepen die zich aanbieden nooit open", "Nee hoor, wij krijgen hier dózen materiaal, dat gaan we heus niet allemaal bekijken", "Nee, onze directeur Terts Brinkhof belt nooit iemand terug, blijf het maar proberen". Per fax, per mail, per post, persoonlijk, het mocht allemaal niet baten. Veel groepen komen ieder jaar terug, soms zelfs met precies dezelfde voorstelling of een afgeleide ervan. Daar is op zich niks mis mee, maar dan moet De Parade niet preken dat ze zo vernieuwend zijn en jong talent de kans willen geven, want het is een behoorlijke kliek die daar ieder jaar tegen elkaar opschept hoeveel geld ze al weer hebben verdiend die avond. Mevrouw Luca doet ook al honderd jaar haar act, die heus wel leuk is om een keer te zien, maar geen twee keer, want dan is de ontgoocheling nogal groot als je weer hoort: "en dit is de omo en dit is de negèr". Ze dreigt trouwens na dit jaar te stoppen, maar ik denk dat we al binnen afzienbare tijd een comeback kunnen vrezen.

Dus enigszins humeurig, ook vanwege het dreigende weer, stap ik om een uur of zes door de poort, maar dat lukt al meteen niet, want het is vanaf 17.00 uur betaald (was dat vroeger niet veel later?) en dus wordt er eerst Fl 7,50 neergeteld. Waarvoor eigenlijk, want er blijkt tot een uur of acht helemaal niks te doen. Ja, je kunt wel eten, maar alleen een hoop vegetarische liflafjes voor veel geld; een wonder dat iemand dat eet, er staat zelfs een rij. Na alle borden te hebben bestudeerd vraag ik in de fonteintent wat dat broodje met die ingewikkelde naam wel is. Het blijkt een saucijzenbroodje te zijn in een minuscule uitvoering voor vijf gulden. Stukje taart: zevenvijftig. Niet iets dat het humeur verbetert.

Dus op naar een filmpje van de Synestheseur (o.a. met Jim van der Woude) dat over een eendagsvlieg gaat. Wel leuk gemaakt, je ziet alles vanuit het perspectief van de vlieg en de vloer beweegt mee. Ook is er een briesje in de tent als de vliegenmepper zwiept. Al vind ik het idee stukken leuker dan de uitwerking, het levert een glimlach op. Maar vijf gulden.

De posters van de Traktor Toer roepen: "Kut! De Show", ter bevrediging van mijn overhormonale gezelschap moeten we daar heen, dus zitten we plotseling in een soort Catherine Keijl-show die over de vagina gaat. Wel toevallig nu binnenkort de spraakmakende "The Vagina Dialogs" door Nederland gaat toeren en niet erg origineel ook, want hoe vaak is er al een talkshow al dan niet geparodieerd? Het wordt maar niet duidelijk wat de acteurs willen? Shockeren? Dat lukt natuurlijk helemaal niet - niet in Amsterdam en zeker niet bij een Paradepubliek. Wij, fervente lezers van Herman Brusselmans, kennen veel originelere synoniemen voor de kut dan deze dorpstheater-cast ons voorschotelt. Eendimensionale figuren, maar weer niet vet genoeg om camp te zijn. Een ondoordachte dramaturgie: waarom zit meteen iedereen op het podium, ook als iemand een vol kwartier geen tekst heeft en ook allerminst interessant is om naar te kijken (niet knap en ook niet lelijk genoeg). Waarom is er een soort publieksopwarmer, terwijl de zogenaamde presentatrice daarna ineens de huishoudelijke mededelingen doet. Er speelt één tuttelbel in een mantelpakje, van wie ik nog dacht: nou komt het, maar nee hoor, oninteressante teksten en langdradig zeg.... We zitten te ver van de ingang om eruit te kunnen, maar bij de eerste klap van het applaus staat de halve zaal op. Twaalfvijftig trouwens.

Over van Houts en de Ket heb ik in kleinkunstkringen al zo veel slechts gehoord, dat het alleen kan meevallen en dat doet het dan ook. Het programma Fit! 2 slingert tussen flauwe clownerie - die later wel een leuke rode draad vormt - en mooie, slimme teksten voor doorgeleerden en het maakt dan ook indruk. De prachtige zinnen met knipogen naar de Elkerlieck en ander klassiek werk verraden een met liefde gemaakt theaterstuk, maar erg sympathiek komen ze op het podium niet over. De humor is wel lekker hard, vooral in de speech van de zoon bij het huwelijksjubileum van de ouders. Een stuk over de dood is geniaal qua tekst en spel. Ik ben een beetje bang voor ze als ik bij het verlaten van de tent langs hen moet lopen - ze hebben iets van een uitsmijter, iets van een kleerkast-tramcontroleur. Nee je bent niet lekker bij ze op visite, maar het is een bijzondere theatervorm. Tien gulden, precies goed.

In een vrachtwagen kijken we een man of tien naar onduidelijke oude tv-toestellen, waar vrijwel niks op gebeurt. Makkelijk gemaakt en geen touw aan vast te knopen en daarbij zelfs niet de illusie wekkend naar kunst gekeken te hebben. Zevenvijftig, veel te veel.

De avond eindigt in Studio 7, waar Schuurpapier een doorlopende voorstelling speelt. We worden door twee lieve meisjes in de tent gelokt met argumenten dat het echt heel leuk is en mét bar. Die bar blijkt alleen blikjes van een onduidelijk biermerk te hebben die ook nog door een totaal ongeïnteresseerde, irritante, geblondeerde, broek-met-ritsjes dragende gast worden verkocht. Hij staat model voor de rest van het gezelschap, want de zogenaamde acteurs zien er niet alleen onfris, maar bovenal zo negatief uit, dat er in hun toch huiselijk ingerichte tent een grafstemming heerst. Ze spelen een knullige strandscène (wel verbazing dat een ranzige man van veertig toch nog zulke mooie billen kan hebben), een ongetwijfeld grappig bedoelde R&B scène waar niemand, maar dan ook helemaal niemand om lacht en een quiz met vragen over koeien, die niet alleen rommelig is, maar waar de publieksvrijwilligers zo maar wat op het podium rondhangen en ineens de vragen op zijn, o nee, toch niet, ik weet nog wel een vraag.
Dus dat vindt meneer Brinkhof nieuwe theatermakers een kans geven (ik kan me niet voorstellen dat ze al ooit in dit land een relevante tijd op het podium hebben doorgebracht, tenzij het het verrichten van schoonmaakwerkzaamheden betreft), dat is het publiek verrassen met spectaculaire optredens. Oplichterij, dat is het.

Jammer genoeg die avond geen Hendrik-Jan de Stuntman, altijd goed voor een verrassende act met veel attributen, beslist speciaal voor De Parade gemaakt, met humor alleen al door zijn sprekende kop. En waar is de man in het bootje, met zijn trompet? Geen achterbuurt ook, waar andere jaren de tip-voorstellingen stonden en waar je kwam omdat je er over had gehoord. Geen An (van de Berini's) en Jan (Rot) ook jammer genoeg, die ik vorig jaar op de Parade een half uur zag en die denk ik het ontroerendste, persoonlijkste, muzikaalste en liefste theateroptreden aanboden dat ik ooit gezien heb. Zo mooi.

In de trein naar huis striemt de regen langs de ramen. Met rammelende maag en vijfenzeventig gulden lichter is de weg naar huis treuriger genoeg voor een dutje om te doen vergeten. Bij mijn gezelschap zijn zelfs de hormonen gaan slapen.

reageer


René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.