www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

René M. Broeders

De Pythische Spelen

Je moet er een eindje voor rijden, maar dan heb je ook wat. In Enschede werden afgelopen week de Pythische Spelen gehouden. Dit tweejaarlijkse kunstfestival in wedstrijdvorm voor studenten reisde vroeger door het land, maar omdat het altijd heel moeilijke bleek een studentenstad te vinden die het festival wil herbergen en door de sublieme organisatie van twee jaar geleden blijven de spelen voortaan in Enschede.

Het is zaterdagmiddag al gezellig in de stad. Rond de drukke markt liggen de diverse lokaties van het festival binnen handbereik, dus sta ik het ene moment tussen tientallen Duitsers bananen te kopen en sluip ik het andere moment in het pikdonker met mijn hond over het balkon van theater Concordia (een soort mini-Kleine Komedie). Op het podium vindt de theatersportwedstrijd plaats. Het commentaar van de jury blijkt stukken spitsvondiger dan het vertoonde spel, maar dat kan ook komen door mijn allergie voor deze vorm van vermaak. Ik heb het helaas nog nooit zodanig gezien dat ik het theaterwaardig vind en echte sport is het ook niet dus daarom ben ik toch steeds weer teleurgesteld. Daar staan ze steevast in hun vrolijk gekleurde t-shirts met de groepsnaam erop, die blijkbaar altijd wordt verzonnen binnen een lange periode van depressie waarbij vergeten is de bijsluiter te lezen van de zware medicamenten die de creatieveling hadden moeten opknappen. Het spel vanmiddag is vrijblijvend, langdradig, het mist passie en heeft nooit betrekking op de actualiteit. Daarbij is het ook nog gespeend van elke zelfrelativering. En toch is het leuk hier! Door de goede, open sfeer en door het enthousiasme van publiek en spelers, al let ik van verveling weer te veel op die ene stoere Pabo-Zeeuw van de groep Drapa, waarvan de foute bretels zo contrasteren met zijn frisse verschijning.

In het plaatselijke jazzcafé schuif ik aan bij het onderdeel lichte muziek. The Trinity Knot zal er een eerste prijs in de wacht slepen. De jongeman zingt traditionele Keltische liedjes, iets waarmee ik niet echt veel heb. Zeker niet vanwege zijn ogenschijnlijke open houding naar het publiek, maar daar trap ik niet in - het is één grote masturbatieact. Het interesseert het zelfingenomen ego geen bal of wij het leuk hebben. In de aankondiging staat toepasselijk dat het publiek de liedjes het beste in beschonken toestand tot zich kan nemen, maar ja, daar zit ik dan met mijn eeuwige spaatje rood. Nee, dan het superlieve meisje dat daarna zingt. Ze heet Fleur Aalbersberg, komt uit Enschede en gaat verlegen glimlachend op een stoel zitten. Ze vertelt dat ze dit voor het eerst doet en best zenuwachtig is en zet dan a capella een musicallied in. Heel kwetsbaar zingt ze loepzuiver en tempovast haar lied. Ik luister ademloos en moet me bedwingen niet snel achter de mooie vleugel te springen die daar werkeloos staat.

Maar het eten roept, als een vorst word ik ontvangen en zelfs het zooitje ongeregeld dat ik in mijn kielzog heb, mag aanschuiven aan de rijkelijke dis die Amber van de organisatie persoonlijk voor ons geregeld heeft.

Daarna is het tijd voor cabaret. Voor dat onderdeel spelen drie finalisten in een goed gevulde Twentse Schouwburg. Het duo Ronald en Timo, lid van een studentencabaretvereniging in Enschede, wint de derde prijs met een programma vol wrange actualiteit. Hoewel je merkt dat het op het randje is, weten zij de gebeurtenissen rond de moord op Pim Fortuyn toch in hun programma te passen. Ze bieden een ogenschijnlijk geëngageerd programma dat nog een te smalle basis heeft. Het duo is nog niet erg evenwichtig, maar inhoudelijk zijn er genoeg interessante vondsten die kunnen worden uitgebouwd.

De tweede plaats is voor Roel C. Verburg uit Amsterdam. Zijn belangrijkste verdienste is dat hij achteruit kan praten, dat zag ik hem ook al een keer bij Kopspijkers doen. Maar vanavond verslikt hij zich in zijn kunstje en dan blijft alleen nog een traditioneel programma over, natuurlijk met gitaar. Ik ken in Duitsland een achteruitprater die er een theatrale vorm aan heeft gegeven, ingebed in een programma van verschillende illusionisten. Daar zat ik de hele avond op het puntje van mijn stoel. Maar ik zie niet de cabaretwaarde van het laten zien van alleen maar een truc, die we bovendien in een middagje zelf ook kunnen leren. Misschien kan hij er leuk mee op de kermis gaan staan, maar dan kies ik denk ik toch nog voor de kinderachtbaan.

Bij de winnaars zie ik gelukkig weer eens écht talent, wat een verademing. Het duo 2 vrienden zonder Job uit Utrecht bestaat uit Chris en Paul. Ze komen duidelijk uit de toneelhoek, want hun spel is bovenmatig goed. Eindelijk eens niet een eendimensionale relatie van slim en dom die we zo vaak bij een duo zien. Nee, hier blijft het twintig minuten spannend als de heren in vlijmscherpe dialogen elkaar genadeloos om de oren slaan. Hun minimalistisch liedje balanceert op de rand van aanstekelijk en melig en het niet verschijnen van hun vriend Job is vanaf het begin voorspelbaar, maar dat zijn peanuts vergeleken met hun prachtig uitgespeelde verhaal. Daar gaan we nog van horen!

Aan het einde van de avond is er op het grote podium op de markt een presentatie van de verschillende winnaars. Dat is best moeilijk zo zonder intimiteit van theater of café. Maar Sanne Wallis de Vries leidt met haar onderkoelde humor vakkundig door de avond heen. Op een groot scherm is bovendien live een cameraregistratie te zien, die het geheel meteen heel professioneel doet ogen. Daarbij spelen ook de camerastudenten en kabelsjouwers een prominente rol.

En zo zitten we opgetogen in de auto terug naar de Randstad, waar het leven (tegenwoordig) hard en zakelijk is, waar ik het ene moment met iemand sta te huilen voor een veld vol bloemen en het andere moment achter een fietsendief aanzit waarbij ik van de desbetreffende 112-agent eerst een minutenlang betoog moet aanhoren dat ik echt een hele slechte telefoon heb (ja, hè hè, ik fiets als een gek tegen de wind in om het schorriemorrie bij te houden), om dan na een klein kwartiertje de achtervolging op te geven: nog steeds geen politie. Maar ja, er is dan ook geen voetbal vanavond.

reageer


René M. Broeders is oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.