www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
portret

terug

In de media: Wouter Deprez - 26 feb 2008
"Hoe geestig en gevat Wouter Deprez ook is, in zijn voorstelling Eelt hangt er zelfs over de mooiste grap ('Knap hè, die Edison. Vind die gloeilamp maar eens uit in het pikkedonker') altijd een sluier van mooie, onuitgesproken melancholie. 'Eelt gaat over mijn vader Frans,' vertelt hij. 'De basis is autobiografisch, maar het verhaal dat ik vertel moet universeel zijn.' (..) Die vertelling in onversneden Vlaams is adembenemend mooi, waarbij Deprez ook de zaal een functie geeft in zijn thema over de stroeve, maar tegelijk liefdevolle band tussen vader en zoon. 'Ik had altijd weinig contact met mijn vader. Jazeker, hij leeft nog.' (..) Deprez schetst een intiem beeld van vader Frans. Zijn passie voor handenarbeid en hout, de 'ontroerende ontreddering' als zijn vrouw ziek is, de korte, clichématige telefoongesprekken met de kinderen. (..) 'Ik kwam achter dingen die ik nooit wist. Ik dacht dat hij nooit de kans had gekregen te studeren. Na school kon hij echter via een fonds voor de meest begaafden verder leren. Maar hij wilde niet. Frans Deprez werd meubelmaker.' (..) Tijdens de voorstelling vraagt Wouter Deprez de toeschouwers in de huid van hún levende of overleden vader te kruipen. Dat leidt tot hilarische, maar evenzeer ontroerende gesprekken tussen de cabaretier en zijn toehoorders. Bijvoorbeeld als Deprez informeert he een vader is 'gegaan' en of hij aan gene zijde van het aardse bestaan zich gelukkig voelt. (..) Vlamingen zijn niet die onderdanige, gezagsgetrouwe en introverte types die vaak in Nederland worden vermoed. Wij kennen een zeer lange traditie van achterdocht tegen het gezag. Autoriteiten, dat vinden wij prutsers en dat zeggen wij ook. (..) Ja, het prekerige, de politieke conference is veel meer iets voor jullie. Over politiek schrijven wij liever een opiniestuk in de krant. Natuurlijk, we kennen een zeer katholieke traditie in België, we zijn met het geloof doordesemd. Maar dat heeft één groot voordeel: wij kunnen altijd biechten en dan is alles weer in orde."
-lees het volledige artikel
'Wouter Deprez is 'n heel aparte' door ? in: AD, 19 feb 2008

In de media: Wouter Deprez - 22 maart 2006
"War is een lange quiz. Een krachtmeting van een cabaretier met zijn publiek. Deprez poneert quizvraen waarop het publiek mag reageren. Op de reacties probeert de cabaretier ad rem uit de hoek te komen en tussendoor vertelt hij anekdotes waarin hij hoog opgeeft over zijn eigen intellectuele gaven. (..) Zo gelaagd en tragisch als de absurdistische verhalen bij (Wim) Helsen zijn, zo leeg en oninteressant zijn de narcistische verzinsels van Deprez. (..) Geen moment slaagt Deprez erin met zijn eendimensionale, grappig bedoelde verhaaljes emotie over te brengen. De improvisaties zijn vaak langdradig en zelden spitsvondig (..) Als geheel is War minstens zo vervelend en saai als het kijken naar televisiequizjes, alleen hoeft u daarvoor de deur niet uit."
-lees het volledige artikel
'Deprez is leeg en langdradig' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 20 feb 2006

"Wie in de zaal zit bij de tanige Vlaming met zijn onweerstaanbaar plastische mimiek zit, maakt expliciet deel uit van de voorstelling. Wouter Deprez is een gave verteller: je hangt aan zijn lippen. Bovendien verstaat hij vaardig de kunst van de improvisatie, waardoor een hilarisch spel ontstaat tussen theatermaker en toeschouwer. (..) Ook op momenten dat zijn kronkelende, kromme verhaallijnen even tot een kluwen dreigen te worden, ben je bereid zijn ontwapenende persoonlijkheid onvoorwaardelijk te volgen."
'Deprez verstaat de kunst van improvisatie' door Arno Gelder, in: AD, 18 feb 2006