www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

In de media: Ellen Dikker - 2 mei 2011
In tegenstelling tot De Volkskrant en Trouw is Het Parool minder enthousiast.
"Bij Ellen Dikker heb je het idee dat ze niet goed weet wie ze voor zich heeft. Ze neemt de toeschouwer wel erg nadrukkelijk bij de hand in Fjord, een voorstelling over een gestreste wereld, waarin we ieder gevaar proberen uit te bannen. (..) De voorstelling begint sterk. We maken kennis met een willekeurige vrouw op een willekeurig kantoor. 'Het systeem' ligt eruit. Ze raakt in paniek. Waar is de rest van haar team eigenlijk? Het vervolg van de voorstelling draait om typetjes die losjes met deze vrouw verbonden zijn, al is de verhaallijn te dun om van een spanningsboog te kunnen spreken. (..) De cabaretière haalt de humor echter puur uit accenten en maniertjes, waardoor de verveling toeslaat als ze de typetjes later nogmaals opvoert. Ze krijgen geen gelegenheid zich tot volwaardige, tragikomische personages te ontwikkelen. (..) Dikker is zoals gezegd reuze sympathiek en heeft heus een paar leuke grappen, maar in Fjord staat ze te veel op een zeepkist."
'Energieke Dikker mist de diepte' door Mike Peek, in Het Parool, 10 jan 2011

In de media: Ellen Dikker - 3 jan 2011
"Amstelveen Voor bezorgde moeders is het leven een beangstigende aaneenschakeling van gevaarlijke momenten. Mama heeft het maar druk met al die pedofielen, ongewassen fruit en onverantwoord speelgoed. En dan wordt haar eigen bestaan ook nog eens bedreigd door een agressieve Duitse interim-manager, en moet haar eigen moeder uit het bejaardentehuis worden geëvacueerd. (..) (Dikker) liet in haar debuutprogramma Toendra al zien dat zij een gouden hand heeft bij het neerzetten van typetjes met een stevige karakterbasis. Dat talent is ook het fundament van haar tweede programma Fjord, waarin zij de paniekerige mens op de hak neemt. (..) Wat op het eerste gezicht een losse verzameling van paniekverhalen lijkt, blijkt een zorgvuldig opgebouwde compositie, waarin alle personen een of andere relatie met elkaar hebben. (..) Een paar pruiken en wat andere artikelen uit de feestwinkel lijken de attributen voor een lichtvoetig avondje amusement, maar Ellen Dikker is meer, veel meer. (..) Zij is innemend, intelligent en heeft achter de lach een hoop te vertellen."
'Cabaretière Ellen Dikker neemt paniekerige mens fraai op de hak' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 20 okt 2010

"Als kind speelde cabaretière Ellen Dikker heel graag 'onderduikertje' met haar vriendinnetjes. (..) Daarmee doelt ze op haar joodse wortels die in haar tweede cabaretprogramma 'Fjord' voor het eerst een plek krijgen. Door haar angstscenario in scène te zetten, hoopt ze grip krijgen. En eigenlijk zijn de personages die ze vervolgens neerzet, ook allemaal op zoek naar grip. Op het leven, op de maatschappij, op hun omgeving of zichzelf. (..) En passant zegt Dikker daarmee ook het een en ander over onze samenleving: de angst voor terrorisme en calamiteiten, die meer en meer aangepraat wordt. De paniek die ons daardoor in zijn greep houdt en de tweedeling die dat veroorzaakt. Mooie, geëngageerde ingrediënten voor een cabaretvoorstelling, maar Dikker maakt dat helaas niet waar. (..) Het lijkt wel of Dikker zich liever focust op de personages dan op wat ze wil zeggen. Zo wordt het engagement wollig en rommelig en verzandt het. Ellen Dikker laat wel meer van zichzelf zien, maar 'Fjord' sprankelt niet."
'Ellen Dikker zet personages goed neer, maar vergeet de boodschap' door Rinske Wels, in: Trouw, 21 okt 2010

"Dikker speelt vooral typetjes en is daarvoor vaak geprezen. Niet ten onrechte, want ze doet dat heel bekwaam, in houding, motoriek en tongval. Maar om die typetjes een plaats te geven, heeft ze een overkoepelend verhaal verzonnen dat ik niet eens zou kunnen navertellen - zo warrig en ongeloofwaardig is het. Wat ik me slechts luttele dagen na haar première vooral herinner, zijn de vele attributen waarmee ze een puinzooi op het podium maakt die zonder enige betekenis blijft."
'Borgers' eerste zoen smaakte naar algebra' door Henk van Gelder, in: NRC, 22 okt 2010

In de media: Vrouwelijke cabaretiers - 7 dec 2009
Ellen Dikker, Nathalie Baartman en Katinka Polderman werden allen genomineerd voor de Neerlands Hoop.
"Hoe belangrijk is zo'n nominatie? Baartman: 'Heel fijn. Je doet iets wat uit je hart komt, en je moet toch maar kijken hoe de reacties daarop zijn. Voor mij is het een soort erkenning.' Dikker: 'Het voelt als een HEMA-keurmerk. Daarvoor denk je: is het nou wel wat? Nu hoef je dat niet meer zo te bevechten.' Polderman: 'Ik vind het wel leuk! Het overrompelde me nogal. Ik dacht: sta ik hier al?' (..)

Polderman: 'Ik (vind) het totaal geen issue dat ik vrouw ben.' Baartman: 'Ik voel me heel juist heel vrouwelijk op het toneel, ik wil die vrouwelijkheid ook tonen. Dat vind ik interessant. Inderdaad, er is heel veel mannencabaret. Dat heeft te maken met willen scoren, de zaal op een mannelijke manier helemaal inpakken.' Dikker: 'Een kwestie van met hun pik zwaaien, haha.' Baartman: 'Ik sta op het toneel zonder dat ik bewust wil scoren. Ben ik totaal niet mee bezig. Ik ben inderdaad een vrouw, en waarschijnlijk wel een grappige vrouw. Ik doe gewoon mijn ding. Dat vind ik wel een meer vrouwelijke benadering.' Polderman: 'Jij hebt geen imponeergrapjes.' Dikker: 'Wij hebben minder oneliners, volgens mij. Wij bouwen niet eerste een grap op, en slaan dan de zaal in één keer - pats! - om de oren.' Baartman: 'Nee.' Polderman: 'Ik doe dat wel! Met een set-up en een punchline: echte oneliners. Ik geloof toch wel dat ik echt grappen heb met een hele vette clou.' Baartman: 'Maar zo ben jij gewoon.' (..)

Wie vinden jullie zelf goed? Baartman, fluisterend tegen de anderen: 'Zullen we gewoon elkaar zeggen?' (..) Dikker: 'Ik hou er wel van als de echte wereld en de theaterwereld elkaar raken. Sacha Baron Cohen vind ik heel goed (..) Polderman: 'De mannen van de Bende van Vier, dat zijn wel mijn helden: Maarten van Roozendaal, Theo Nijland, Jeroen van Merwijk en Kees Torn. Net als Willem Wilmink - de liedjesschrijvers dus. En Brigitte Kaandorp.' Baartman: 'Wim Helsen is mijn held. Ik vind zijn absurditeit leuk. Ik hou gewoon niet zo van grappenmakers. Ik hou meer van mensen die een verhaal vertellen en die terloops grappig zijn. Die het er niet om doen.' (..)

Hoe gaat jullie volgende programma eruit zien? Polderman: 'Ik wil nog geëngageerder worden. Het minder over mezelf gaan hebben. Maar ja, of dat lukt?' Dikker: 'De grap is dat ik dacht mijn ik-stem groter zou worden. Maar hij is juist gereduceerd tot nul. Mijn eigen stem zit verscholen in al die personages.' (..) Baartman: 'Ik wil iets normaler worden, op het toneel.' Dikker: 'Jij houdt net een heel pleidooi voor gekte!' Baartman: 'Nou ja, ik bedoel daarmee te zeggen: ik heb in Roemenië zoveel geweldige verhalen meegemaakt, die wil ik gewoon kunnen vertellen op het toneel. Snap je? Ik wil graag dat het nog natureller wordt, het nog persoonlijker maken. Maar je kunt het van tevoren niet bedenken. Bij mijn tweede voorstelling dacht ik ook: nu moet het iets realistischer worden. Werd het weer helemaal absurd.'"
-lees het begin van het artikel
'De opmars van de vrouwelijke cabaretiers' door Hilde Postma, in: HP/De Tijd, 2 dec 2009

In de media: Ellen Dikker - 8 dec 2008
"Cabaretiere Ellen Dikker - in 2006 won ze de Persoonlijkheidsprijs op het Cameretten-festival- speelt in haar eerste avondvullende voorstelling 'Toendra' haarscherp een vrouwtje dat totaal niet met die keuzes kan omgaan. (..) Dikker speelt deze vrouw met veel mededogen. Ze is niet alleen zielig, ze is ook strijdbaar. Je kunt echt met haar meeleven. De voorstelling 'Toendra' is een aaneenschakeling van typetjes. Denk niet meteen aan Tineke Schouten en haar reeks bekende Nederlanders, maar meer aan Plien en Bianca. Interessante, gelaagde personages, die zowel een komische als een tragische kant hebben. Soms subtiel zijn en soms juist helemaal over the top. (..) Slechts af en toe laat Dikker zichzelf zien en geeft ze als het ware vanaf de zijlijn commentaar op haar personages. Zo vindt ze dat ze recht heeft op geen mening en onzichtbaarheid. Ze laat dus liever de typetjes het woord doen. De overgangen tussen de scènes en de personages zijn bijzonder mooi. Goed uitgedacht en schitterend gespeeld, in vloeiende bewegingen. Al met al is Ellen Dikker een heerlijke frisse wind in het hedendaagse ego-cabaret dat vaak van meningen aan elkaar hangt. Met een berg talent waar je u tegen zegt en ontzettend grappig."
-lees het volledige artikel
'Ellen Dikker een frisse wind in het hedendaagse ego-cabaret' door Rinske Wels, in: Trouw, 28 nov 2008