terug

De Loop Der Dingen: Liefde voor muziek

Ik mag graag denken dat Delfts Blok een paar hele aardige sketches en teksten heeft gemaakt, met goede grappen, en af en toe intelligente onderwerpen, maar dat was niet hetgene waar we het meest bedreven in waren. We hoorden zelden dat "die ene sketch" zo geweldig was, of dat een bepaalde grap zo goed was.

Heb je wel eens, dat je op TV naar cabaret kijkt? En hoe de traditionele cabaretiers dan vaak een liedje in hun programma hebben? En dat dat dan heel handig is, omdat je dan even naar het toilet kan of meer chips kan halen?

Het leek bij Delfts Blok soms alsof wij precies het omgekeerde hadden: Onze liedjes kregen de aandacht, en die teksten tussendoor, nou ja, dat werd dan door het publiek ook wel getolereerd. Als onze programma's op TV zouden zijn uitgezonden, waren dát de momenten geweest waarop bij ons de kijker nog een pilsener had gehaald.

Delfts Blok was een muzikale cabaretgroep. We hadden een paar behoorlijke zangers, en daarbij een handvol gitaristen en pianisten (prima voor het gemiddelde muziekstuk) en daarnaast hadden we verschillende leuke extraatjes in de gelederen zoals een dwarsfluit en een viool, waardoor we de liedjes op allerlei manieren konden vertolken: Klein, lief, met een dwarrelend fluitje, of massaal en indrukwekkend, met circa zes mannenstemmen, ongeveer twee piano's en plusminus vijf gitaren.

We vonden muziek maken dan ook heel erg leuk- stiekem leuker dan oefenen (dat leek toch te veel op werken). Ik herinner me nog goed hoe we met één of twee gitaren in de gangen van de Groningse stadsschouwburg zaten, en we "Hier Aan De Kust" of "I'm A Train" zongen. De muzikale klik die we binnen Delfts Blok hadden is wat ik misschien wel het meeste mis: hoe makkelijk we elkaar aanvulden, tweede en derde stemmen erbij zongen en hoe er "even" een viool- of pianosolootje werd neergelegd. Jajaja, onbescheiden, ik ga al terug in mijn hok. Jeez.

Afijn, mede daarom dachten we: Fuck it, we nemen een CD op! Kan ons het schelen. Konden we ten minste ook liedjes doen die we op het toneel om uiteenlopende redenen niet konden doen. Bijvoorbeeld popliedjes, gewoon, mooi, zonder al te verhalende teksten.

Want eigenlijk, stiekem, vonden een paar van ons (ik niet hoor!! Hahaha!!) verwerpelijke, satanische bands zoals Acda & De Munnik best wel goed. Dat hielden we alleen angstvallig stil, uit vrees voor onze regisseur, Pim, hardcore oldskool kleinkunstenaar, die allerlei heel akelige dingen wilden uithalen met popbands als Acda & De Munnik. Hij liet ons Gerard Cox horen, en legde uit waarom dat heel goed was: Omdat Cox de tekst echt vertélde.

"Die jongen van Blf", zo zei Pim, "die doet het dan per ongeluk nog best goed, maar Acda & De Munnik; ik geloof ze gewoon niet. Die moeten dood."

Ik vond zelf dat Gerard Cox dood moest, maar ik hoorde wel wat Pim zei, en die waardevolle kennis komt nu nog steeds van pas als ik op vrijdagavond tijdens 'The Voice Of Holland' uit moet leggen waarom Ben Saunders een kutzanger is (heel belangrijk).

We maakten een uitgebreide lijst met nummers die niet eerder op het podium waren gedaan, gecombineerd met een paar nummers uit ons programma die we ook wel in een studio wilden vastleggen. Iedereen stemde op een aantal van zijn favoriete nummers, en zo kwamen we geheel volgens Nederlandse poldermaatstaven tot een lijst uitverkorenen die op CD zouden worden vereeuwigd.

De CD zou worden opgenomen in een kelder in Delft. Nadat we hadden geverifiëerd dat er daadwerkelijk opnameapparatuur in die kelder stonden en geen middeleeuwse martelwerktuigen brachten we sfeerverlichting en bier naar binnen en gingen we aan de slag.

[wordt vervolgd]