www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

De Loop Der Dingen: Het Programmaboekje En De Negers

Theaters maken de programmaboekjes voor het nieuwe seizoen ruim van te voren. Een theaterseizoen loopt ruwweg van september tot en met juni, en ook die laatste optredens moeten natuurlijk in het programmaboekje staan. Dat betekende echter dat wij al een foto moesten hebben om het tweede programma te promoten ver voordat we met dat tweede programma bezig waren. Sterker nog, we waren nog midden in de tour van het eerste programma, en we wisten nog bijna niets over het vervolg; eigenlijk alleen de titel ("Tegen Alle Verwachtingen In"). Dat werd brainstormen.



Dus zaten we op een avond in de veilige haven van onze oefenruimte over mogelijke foto's te denken. Ik wist, net als de anderen, dat je tijdens zo'n repetitie alles kon roepen zonder dat iemand daar aanstoot aan zou nemen. Ideaal voor het genereren van ideeën, maar het kan link zijn als je even vergeet dat dat in het dagelijks leven niet altijd zomaar kan.

Zo hadden we de neiging om elk pijntje, hoe klein ook, 'kanker' te noemen. Had iemand buikpijn? Dat werd dan: "Bas heeft buikkanker, die komt vanavond niet". Had iemand zijn teen gestoten? "Kop op Jasper, die teenkanker is morgen wel weer weg". Binnen de groep lachen geblazen, maar daar moest je buiten natuurlijk een beetje mee oppassen.

Sjoerd, net afgestudeerd, net een grote-mensen-baan, zei in een onoplettend moment een keer op zijn werk tegen zijn collega's: "Mijn repetitie gaat niet door vanavond, want de regisseur heeft keelkanker", waarop zijn collega's reageerden met "Jezus… wat erg". En Sjoerd moest corrigeren: "Keelpijn. Bedoel ik." Pause for effect.

Afijn, tijdens die repetitie werden er ideeën gespuid voor de volgende foto. Op een zeker moment riep iemand: "Dezelfde foto als het eerste programma… maar dan met elf negers".

Dat sloot natuurlijk naadloos aan bij hoe we aan ons etiket 'Delfts Blok' waren gekomen: als we echt lef zouden hebben, dan zouden we dát doen- dat hoefde onze regisseur ons dit keer niet te vertellen. Kortom, we moesten elf negers regelen, die in onze pakken mét een waarschuwingslint wilden poseren voor dezelfde foto- maar dan anders. Dat laatste besloten we ze nog niet te vertellen; eerst maar eens kijken of we überhaupt elf negers voor 'een' foto konden regelen.

Via Marjet (dezelfde) en de inspanningen van enkelen van ons kregen we het nog voor elkaar ook. Ze waren er allemaal, en het moment was daar om ze te vertellen wat we wilden doen, in de hoop dat zij, net als wij, de humor er wel van in zouden zien. Om kort te gaan: Dat deden ze, en de pakken werden gepast- de lange negers trokken de pakken van de lange blanken aan, de kleintjes van de kleintjes, brillen werden uitgewisseld en we gingen op weg naar een golf-terrein vlakbij Delft, waar de fotograaf al klaar stond. Even later hadden we onze theaterfoto: Dezelfde als twee jaar geleden, maar nu in kleur.



Ik weet niet precies hoeveel publiek er later, bij dat tweede programma van ons, in de zaal heeft gezeten die naar aanleiding van de foto dachten een swingende, Antilliaanse steeldrumband te gaan zien, maar ik weet zeker dát het is gebeurd. Ik weet ook zeker dat een theaterdirecteur van een klein theater op zeker moment aan één van ons heeft gevraagd "wanneer de spelers zouden komen"; de tijd begon inmiddels al te dringen. Tegen alle verwachtingen in waren wij de spelers.

Dit soort misverstanden waren erg aan ons besteed. Betreffende theaterdirecteur: Bedankt. Ik denk nog vaak aan je.

In het eerste programma hadden we sketches en liederen over pedofilie, homo's, negers, nazi's, Cubanen, bejaarden en allerhande andere minderheden, en ik had niet altijd door dat mensen daar serieus aanstoot aan konden nemen. Nu gingen we bezig met het tweede programma, met onderwerpen waar mensen nóg meer van slag van zouden raken.

[wordt vervolgd]