terug

De Loop Der Dingen: Griffioen Cabaret Festival

Het was inmiddels maart 2006, toen René door was naar de finale van het Griffioen Cabaret Festival. Net als de auditie zou de finale plaatsvinden in het cultuurcentrum Griffioen in Amstelveen. Waar er bij de selectie vrijwel niemand in de zaal zat, zat hij nu vol: 250 volledige mensen! En onder die 250 mensen de ouders van René, die helemaal vooraan op de eerste rij waren gaan zitten. Dat betekent dat ze óf superenthousiast waren dat hun zoon in de finale stond, óf dat ze nog niet zo vaak bij cabaret waren geweest. Waarschijnlijk allebei.



In die finale in maart 2006 stond behalve René een vrouwenduo, twee solo-mannen en één solo-vrouw. Die laatste was nogal… wazig. Ook wel grappig, maar vooral.. wazig. Karakteristiek, zo u wilt.

De jury werd voorgezeten door Martijn Oosterhuis, een bona fide stand-up comedian, en het gastoptreden was van Thijs van Domburg. In de finale van het Griffioen was er een juryprijs en een publieksprijs te vergeven. De juryprijs, zoals bij elk festival, wordt bepaald door drie of vier personen, uit allerlei disciplines: een theaterdirecteur, en een regisseur, of een cabaretier. Omdat er geen regels zijn voor het samenstellen van een jury, en ook geen regels voor die jury om te bepalen wie nu de beste is op het festival, blijft het voor de deelnemers altijd een beetje een loterij. En soms kan je 'een beetje' wel weglaten.

Het kan namelijk zijn de jury in Tineke Schouten het hoogst haalbare ziet (zoals wij allemaal in Tineke Schouten het hoogst haalbare zien!) Of dat ze vooral op zoek zijn naar iets aparts, iets nieuws, iets karakteristieks! Of misschien is een jury wel op zoek naar dat nieuwe, jonge talent, dat nog niemand kent! Kortom, het is net alsof het Nederlands elftal een penalty krijgt die door Clarence Seedorf zal worden genomen: Lachen geblazen, maar je weet nog steeds niet wie d'r gaat winnen.



René speelde prima, maar de rest was zeker ook niet slecht: het was geen uitgemaakte zaak. De jury ging in beraad, en ook de publieksstemmen werden geteld. Even later was Thijs van Domburg klaar met zijn gastoptreden, en maakte juryvoorzitter Martijn Oosterhuis bekend wie volgens hen de beste van de avond was.

Oosterhuis was zelf een solo-cabaretier, net als René, dus dat was misschien een voordeel- maar we hadden ook nog twee andere solo-heren in de finale, dus dat was misschien weer een nadeel. De jury bleek echter voor geen van drieën te hebben gekozen, maar voor de, eh, karakteristieke dame! Bravo! Nu was er echter nog maar één prijs te vergeven: de publieksprijs.

Tromgeroffel. Opbouw van spanning. De winnaar van de publieksprijs was..

René. Hij won. Volgens de overlevering met 200 van de 250 stemmen uit het publiek! BAM! Touchdown! En het was terecht, dat had het publiek heel goed gezien. Dus als u dit leest, en u zat in het publiek: heel goed gezien. Chapeau voor u. Echte kenners.

René's ouders waren apetrots, net als ik. Zomaar in een klein half jaar van totale beginner naar prijzen pakken.

Mede door zijn publieksprijs op het Griffioen Cabaret Festival kwamen de optredens op gang, en toen hij later dat jaar werd aangenomen bij Nederlands bekendste improvisatie-collectief "Op Sterk Water" (ok, ok, de bekendste ná "de Lama's" *spuug*), zat mijn werk er op.



Althans, zo voelde het. Het was rond hetzelfde moment dat Delfts Blok uit elkaar ging; dat ik veel tijd kwijt was aan mijn werk, in een eerste, onovertuigende poging volwassen te worden; en privé: breek me de bek niet open. Dus besloot ik de stekker uit alles behalve mijn werk te trekken, als Lucky Luke die naar de ondergaande zon rijdt. Geen Delfts Blok meer, en heel sporadisch een mailtje met René. Af en toe kijken bij Jasper's solo-cabaret, en dat was het wel weer. 2007 en 2008 gingen voor mij geruisloos voorbij, qua podiumkunsten. Misschien nog wel leuk om te vermelden dat René in 2007 werd aangenomen bij de Comedytrain, u weet wel, van Toomler, alwaar hij collega werd van.. Thijs van Domburg. Ja dames en heren, wat is het leven af en toe mooi rond.

Afijn, na 2008 kwam 2009, en begon mijn theatergesodemieter weer van voren af aan.

[wordt vervolgd]