www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

De Loop Der Dingen: Een slechte raadgever

Cameretten editie 2010, Jasper had net gewonnen, en ik stond samen met een paar ex-Delfts Blokkers in de artiestenfoyer nog eens te snuffelen aan het artiestenleven dat we achter ons hadden gelaten en Jasper zojuist hernieuwd had binnengehaald. Die avond ook aanwezig: Richard, meesterbrein achter zwartekat.nl. Niet zo lang geleden had hij mij een mailtje gestuurd met de vraag of hij mijn blog op zwartekat zou mogen publiceren.

Dat blog, dat zat zo: toen ik in 2009 besloot weer aan cabaret te gaan doen, dacht ik: naast cabaret begin ik een blog. Gewoon, omdat het kan. Iedere idioot had een blog, en ik was ook een idioot, dus ik dacht: één plus één is drie. Bovendien leek het me wel een goede manier om weer te wennen aan het schrijven: dat was roestig geworden. De eerste keer dat ik weer naar een leeg word-document keek, strekte ik mijn vingers, en dacht: hoe deed ik dat ook weer, toen, wekelijks bij Delfts Blok?

Destijds begon ik altijd maar gewoon, dus dat deed ik hier dan ook maar. Roestig. De eerste blogposts waren over van alles en nog wat- ik probeerde wat belevenissen en strapatsen neer te zetten, zoals ik dacht dat de bedoeling was bij een blog, maar het voelde niet helemaal lekker. Niet helemaal mezelf, of zo iets.



Op een zeker moment bedacht ik dat het leuk zou zijn om het verhaal van Delfts Blok te vertellen. Ik typte een eerste aflevering, en gaf het de titel 'De Loop Der Dingen'. Zo heette een Rube Goldbergmachine-filmpje op Youtube dat ik recent had gezien, en het voelde wel toepasselijk: hoe het één het ander veroorzaakte. (Een Rube Goldbergmachine, je weet wel. Zo'n geinige constructie van bijvoorbeeld een reeks dominostenen, waarbij de laatste steen die omvalt dan bijvoorbeeld een fles water leeg laat lopen waardoor bijvoorbeeld een balans omslaat waardoor bijvoorbeeld een aambeeld op Jerry valt. Jerry, van Tom en Jerry. Je weet wel.)



Aflevering één was klaar, en mijn mousepointer hing boven de knop 'publish'. Ik klikte nog niet. Ik twijfelde. Wie zat er nou helemaal op dit verhaal te wachten? Nou ja, misschien was het voor de andere Delfts Blokkers wel geinig om eens terug te lezen, dacht ik. En ach, ik was het blog begonnen om te oefenen, en dit was oefening. Bovendien, ik vond het zelf leuk. Schijt. Ik drukte op 'publish', en deel één verdween in het zwarte gat dat internet heet.

Een weekje later publiceerde ik deel 2, en gelukkig vonden één of twee ex-Delfts Blokkers het aardig. Dat gaf dat beetje benodigde motivatie, dus weer wat later postte ik deel 3- en toen kreeg ik ineens een sms van René - niet ex-Delfts Blok- waarin stond "Ja! En nu deel 4!"

Dat was leuk. René was er immers niet bij geweest, maar blijkbaar vond hij het ook wel aardig om te lezen. Misschien waren de dingen waarvan ik me afvroeg of mensen er op zaten te wachten juist de interessantere dingen om te lezen. Persoonlijkere dingen, en daardoor engere dingen.

Ik blogde door, en na 13 of 14 afleveringen kwam de volgende verrassing: een mail van Richard, meesterbrein van zwartekat. Hij vond de blogreeks een leuk inkijkje achter de cabaret-schermen, en wilde het wel op zwartekat publiceren. Ik brak vanzelfsprekend DIRECT een fles champagne open en schreeuwde 'EUREKA' door het open raam, totdat bleek dat er totaal geen geld aan deze deal vastzat: Richard was net als ik iemand die veel te veel tijd stak (en steekt) in het maken van mooie dingen, zonder daar een rooie cent voor terug te zien. Nou ja, dacht ik, die bergen met geld komen wel een andere keer, ik ben ook al lang blij dat iemand het leuk vindt. En nog wel het evil genius van zwartekat! Dat is beloning genoeg natuurlijk.

Als u inmiddels een meta-Marty McFly-timewarp-universum-implosie-gevoel krijgt bij het lezen van deze column over deze column: ik beken, het is een beetje een gok, maar ik reken erop dat het universum tegen een stootje kan. Maar voor het geval dat dat niet zo is: gauw terug naar het einde van 2010, waar Jasper Cameretten won.

Ik was op dat moment ongeveer een jaar open podia aan het aflopen, en ik besloot stiekem aan het Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival mee te doen. Stiekem, want dan zou ik stil kunnen houden als ik níet door de selectie heen zou komen. Dat klinkt wat lafjes, en dat is het ook. Ik was er niet gerust op, en het was me nog niet goed gelukt om mezelf op het podium te zijn. Ik vond het optreden nog steeds vaak eng/ enger/ engst, en engst is geen goede raadgever.

Dit festival was net dat beetje minder eng, want het Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival is een mooi, klein festivalletje, in fijne, kleine theatertjes, wat het allemaal wat geruststellender maakt dan bijvoorbeeld de Culture Comedy Award, de prijs voor stand upcomedy, waar ik ook auditie voor had gedaan, en grandioos op mijn bek was gegaan (daarover de volgende keer meer). Maar hoezee: door deze selecties kwam ik wél heen, en ik zat bij de laatste tien! Toch een persoonlijke overwinning: het lukte me om iets te bereiken in mijn uppie. Niet veel! Maar iets.

Maar het vervolg van het Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival bewees dat ik de les die ik uit mijn blogs had kúnnen leren toch nog niet had geleerd.

[wordt vervolgd]