www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
portret

terug

In de media: Het Verschil - 6 feb 2007
"'Het Verschil' is een mengelmoes van stijlen die wonderwel samengaan op het podium. Muziektheater, toneel, cabaret, stand-up comedy, allemaal ingrediënten die samen een boeiende soep tevoorschijn toveren. Af en toe voelt het raar als Raoul Heertje de handeling onderbreekt met zijn actuele commentaar, maar omdat de spelers er zo rustig op reageren en na hem onverstoorbaar de draad van hun verhaal oppakken, raak je eraan gewend. Een veelkleurig verhaal wordt verteld, waar je naar believen aanknopingspunten in kan vinden om bij weg te dromen of juist over na te denken. (..) 'Het Verschil' kwam over als een omgekeerde toren van Babel. Geaccepteerd werd dat iedereen een andere taal spreekt, verschillend is. (..) Er wordt hevig getracht met elkaar te communiceren, ondanks die verschillen. Wende met de geesten in haar huis, de geesten met haar en met ons, het publiek, Jenny als commentator op wat gebeurt en gezegd wordt. Raoul Heertje recht in ons gezicht, maar altijd inhakend op het verhaal dat te zien is. (..) Werkelijk prachtig zijn de liedteksten, vooral geschreven door Jurrian van Dongen. Mooi van taal, zinspelend op je gevoel en tegelijkertijd trekkend aan je geest. Wat een feest dat Wende Snijders ze mag zingen. (..) Zet daar Jenny Arean tegenover die je met prachtzinnen heel kordaat toezingt en je moet wel van steen zijn om je niet te laten raken."
'Het Verschil: om als poëzie te ondergaan' door Rinske Wels, in: Trouw, 5 feb 2007

In de media: Het Verschil - 5 feb 2007
"Ruut Weissman, die het programma bedacht en regisseerde, stond elf jaar geleden aan het hoofd van Tip Top, een wondermooi kleinkunstmozaïek over het vooroorlogse joodse amusement in Amsterdam en wat daarvan na de oorlog overbleef. Het Verschil is daarvan een thematisch vervolg, aldus de makers. (..) Vijf spelers, alles bij elkaar, en drie fenomenale multi-instrumentalisten die onder leiding van Rutger Laan een veelvoud aan muzikale stemmingen scheppen. Het resultaat is een zorgvuldig geweven vlechtwerk, dat associërend van scène naar scène gaat en geen ruimte laat voor zoiets sfeerverstorends als applaus na elk liedje. Maar is het ook even gaaf, zo niet gaver, dan Tip Top was? Nee. Wat zich hier wreekt is het feit dat de teksten uit twee verschillende theaterwerelden komen. De declamatieteksten van Rob de Graaf zijn opzettelijk zo vaag mogelijk gehouden; ze bevatten niet één concrete verwijzing naar een concrete vervolging. (..) De liedteksten van Jurrian van Dongen, Ivo de Wijs en George Groot maken heel wat meer indruk omdat de algemene strekking telkens door specifieke details veel beeldender wordt gemaakt. Een verrassend element is wel de rol van Raoul Heertje, die tijdens de tournee af en toe plaats maakt voor zijn collega Jan Jaap van der Wal. Hij is de man die het ongrijpbare, het zweverige van Het Verschil compenseert met nuchtere terzijdes die meestal doeltreffend zijn. (..) Zo direct zou de voorstelling vaker mogen zijn."
'Dolende spoken in Het Verschil' door Henk van Gelder, in: NRC, 31 jan 2007

In de media: Raoul Heertje en Steef Cuijpers - 11 mrt 2005
"Sowieso vermaken de aanwezigen zich kotelijk om de hersenspinsels van de soms kiezelharde Amsterdammer. Raoul Heertje is samen met Steef Cuijpers naar het poppodium aan de Amerikaweg gekomen in het kader van het Dubbelprogramma van de Comedytrain. (..) Heertje probeert de mensheid veelal te confronteren met haar eigen zwakte. Zo verbaast hij zichzelf erover dat we inmiddels zoveel van elkaar vervreemd zijn, dat je in Amsterdam al gek wordt aangekeken als je een ander groet. Hij windt zich ook op. Bijvoorbeeld over het feit dat iedereen geld over heeft voor de doden van de ramp in Azië, maar dat de daklozen vaak geen blik waardig wordt gegund. (..) Waar voor de pauze veel vragen en oplossingen worden aangedragen, blikt Steef Cuijpers na de pauze vooral terug op d tijd dat er voor hem veel minder problemen waren. (..) Hij is maatschappijkritisch, bij vlagen pessimistisch maar weet ook typische herinneringen uit het verleden op te halen. (..) Cuijpers is zelden hylarisch (sic), maar moet het vooral hebben van herkenning. (..) Cuijpers haalt drie kwartier lang mooie herinneringen op, zonder daarbij te vervallen in vervelend, melancholisch gezeur."
'Kiezelharde Raoul Heertje op zoek naar oplossingen' door Simon van Herpen, in: Haagsche Courant, 10 feb 2005