portret

terug

In de media: Kommil Foo - 10 jan 2013
"De centrale vraag in 'Breken' is 'of een mens in een luciferdoosje past'. Vanuit dat absurde openingscitaat bouwen de broers een hilarische voorstelling op, waarbij ze op het einde de cirkel speels rond maken. Daartussen zitten mooie visuele vondsten, diverse liederen en natuurlijk de kenmerkende vertelsels waarin humor en tragedie hand in hand gaan."
-lees het volledige artikel
'Kommil Foo, Breken ****' door Jan-Jakob Delanoye, in: Cutting Edge, 30 apr 2012

"(In Breken) vertelt Raf dat hij is vreemdgegaan met een zekere Charlot, en laat Mich doorschemeren dat er een liefdesrelatie is beëindigd. Kommil Foo is niet een cabaretduo dat dit rechtstreeks mededeelt aan zijn publiek: langzaam sijpelt door wat er op breken staat of al gebroken is, via korzelige samenspraakjes, licht absurdistische scenes en poëtische liedjes, begeleid op piano, gitaar en viool."
'Over morele dilemma's en een potvis ****' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 18 dec 2012

"In hun beeldrijke voorstellingen draait het altijd om de (moeilijke) liefde. En om hoe de mens omgaat met tegenslagen. Hun fijnzinnige humor heeft daarom steevast een randje tragiek. (..) De voorstelling gaat over mannen en hoe ze breken. (..) Breken knaagt aan je gemoed, het is moeilijk om onberoerd de zaal te verlaten."
'Breken ****' door Rinske Wels, in: Trouw, 18 dec 2012

"Kommil Foo begint altijd bij de mens, met zijn twijfels, obsessies en verlangens. De lach ligt continue op de loer, maar overstemt het drama nooit. (..) Raf en Mich kennen hun gelijke niet in de Benelux. Ze geven zich niet zomaar bloot, nee, ze schrapen de huid van hun lichamen tot er bloed vloeit. (..) Breken is zware romantiek van het hoogste kaliber."
'Zware romantiek van hoogste kaliber ****' door Mike Peek, in: Parool, 17 dec 2012

"De acrobatische slapstick die ooit tot zo veel visuele grappen leidde, is verdwenen. In hun nieuwe programma, Breken, worden bijna geen attributen meer gebruikt. (..) monoloogjes en samenspraakjes die meestal beginnen met twee veertigers die elkaar vragen hoe het gaat. (..) In dat soort logica zijn de broers op hun best. En in hun muzikaliteit, die de grapscènes zo mooi tot één onvervreemdbaar geheel maakt."
'Kommil Foo beheerst timing tot in perfectie' door Henk van Gelder, in: NRC, 17 dec 2012

"In deze voorstelling zien we twee mannen, vrienden, die zich sterker voordoen dan ze zijn, die hun eigen dubieuze gedrag met veel zwier rechtvaardigen en verantwoorden, om dan plots tot de onthutsende vaststelling te komen dat ze fout bezig zijn. Gelukkig heeft 'de ene' dan nog altijd 'de andere' om hem weer uit het moeras te helpen. Breken is evenzeer een ode aan de liefde en de vriendschap als een beschouwing over de valkuilen van het leven. (..) Kommil Foo maakt kunst (..) als een waarachtig komisch duo."
-lees het volledige artikel
'Kommil Foo evenaart de perfectie' door Karel Michiels, in: Standaard, 30 apr 2012

In de media: Kommil Foo - 20 mei 2008
"Verstild bijna, met ingehouden adem en met spanning die in de kleinste woordjes schuilt. Noem het cabaret op kousenvoeten. Wolf verwijst geregeld naar de grote boze wolf die in ieders leven op de loer ligt, en die uiteindelijk ook het licht uit doet - als hij vindt dat het tijd wordt. (..) Het is een onnadrukkelijk, soms zelfs stoïcijns gepresenteerd soort poëzie waarin Kommil Foo excelleert. Het wordt bovendien mooi in balans gehouden door de sketches die met hun onverwacht zotte, surrealistische wendingen nooit verlopen zoals te verwachten viel. Bovendien worden veel scènes zodanig in elkaar weerspiegeld dat een hoogst bezienswaardige samenhang ontstaat. Aanzienlijk minder fysiek en variétéachtig dan hun vorige voorstellingen, maar des te sfeervoller."
'Kommil Foo brengt verstild cabaret' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 8 mei 2008

"Hun nieuwe programma Wolf (..) was volgens Mich 'een slagveld vol bloed, zweet en tranen'. 'Tijdens het schrijven van Wolf vonden we op een bepaald moment niks meer goed. Daar zaten we dan in de repeteerruimte met alleen een laptop.' Raf: 'We wilden geen herhalingsoefening van ons vorige programma Spaak uit 2005. Dat was weliswaar heel succesvol en dus verleidelijk om er op voort te borduren, maar we wilden met een schone lei beginnen.' De ontevredenheid over het materiaal dat doorsijpelde was zelfs zo groot, dat de broers Walschaerts Wolf naar december wilden verplaatsen. (..) Dat Wolf uiteindelijk misschien wel de beste voorstelling van Kommil Foo is geworden, mag ironisch heten. Zelf zijn er een beetje beduusd van. (..) Wolf is een échte Kommil Foo geworden: prachtige, vaak ontroerende muziek en zang, geestig absurdisme (de onmogelijke liefde tussen een beer en een eekhoorn), fysiek theater en zelfs geëngageerde elementen zoals een akoestische rap over het bestaan van God en de uitwassen van religie. Maar - Raf en Mich verloochenen hun zangerige, soms prachtig naïeve Vlaamse inborst niet. (..) Mich: '(..) Humor is voor ons een absolute voorwaarde. Onze personages doen erg hun best de tragedie van het dagelijkse bestaan vol ongelukken, triviale toevalligheden, moedwil en misverstanden te ontkennen. Zoiets als de klassieker van die man die uitglijdt over een bananenschil en om zich heenkijkt of niemand het heeft gezien. Dat levert altijd zo'n wrange, zoetzure lach op.'"
-lees het volledige artikel
'Wolven zonder schaapskleren' door Arno Gelder, in: AD, 4 mei 2008

"Wolf gaat over twee mannen die zich verzoend hebben met hun lot 'maar in hun dromen naar de sterren reiken.' In lichtvoetige, surrealistische dialogen en sketches staan de mannen, hun beslommeringen, verborgen verlangens en fantasieën centraal. Het leidt tot prachtige poëzie in woord en beeld: zo is iemand die de confrontatie met zijn dromen uit de weg gaat, iemand 'die de wolf nooit recht in zijn ogen kijkt.' Poëzie werpt drempels op. 'Onze vorm van cabaret is niet altijd even toegankelijk,' zegt Raf Walschaerts. 'Het is niet hapklaar.' (..) 'We hebben op voorhand geen uitverkochte zalen,' zegt Mich Walschaerts. 'Nederlanders erkennen de kwaliteit wel, maar komen niet massaal naar de theaters om Vlamingen te zien.' Raf Walschaerts ziet dat kwaliteitscabaret het in Nederland over de gehele linie moeilijker heeft. Hij noemt Maarten van Roozendaal en Kees Torn als voorbeelden. Ook zij raken lang niet overal uitverkocht. 'Pretcabaret heeft een abnormaal groot publiek in Nederland. Wij maken meer toneelmatige voorstellingen. Als je de bezoekersaantallen van Kommil Foo en toneelgezelschappen met elkaar vergelijkt, dan doen wij het heel goed. Ik ken toneelgezelschappen die van hun stoel vallen als zij horen dat wij in Nederland voor 500 man spelen.'"
-lees het volledige artikel
'Geen hapklaar pretcabaret' door Alexander Nijeboer, in: De Pers, 8 mei 2008

In de media: Kommil Foo - 14 mei 2008
"Na het bloedmooie Spaak (2005) brengen de Vlamingen nu opnieuw een show die poëtisch en geraffineerd grappig is. Met Wolf geeft Kommil Foo het publiek een stoot verbeeldingskracht. De show bestaat uit anekdotes, fysieke acts en verhalende liedjes; hun gebruikelijke opzet. Raf en Mich vertellen niet keurig een verhaaltje van a naar b, maar zetten verschillende lijntjes uit. Over hoe het zou zijn als ze elkaars levens zouden leiden, over een liefdesrelatie tussen een beer en een eekhoorn of over Michs ferme actie op zijn eerste schooldag. In ieder mens huist een wolf, is het thema, en die kan het geluk elk moment wegblazen. (..) Hoogtepunt is het lied Kop in het zand, een praatliedje waarin allerlei zaken door elkaar gaan lopen - typisch Kommil Foo. Raf begint te zingen over een Afrikaans voetballertje dat door een landmijn zijn been en toekomstperspectief verliest. Maar net als het larmoyant lijkt te worden, blijkt dat hij dit verhaal aan zijn vriendin in het restaurant vertelt. Er ontstaat een woordenwisseling die eindigt in geknok en pure slapstick. Hilarisch."
'Kommil Foo geeft zijn publiek een stoot verbeeldingskracht' door Merijn Henfling, in: De Volkskrant, 13 mei 2008

In de media: Kommil Foo - 21 sept 2007
Raf Walschaerts werd geinterviewd door het Vlaamse Studentenweekblad Veto. Naar aanleiding van een debat over muzikale boeken ging het gesprek over literaire en levensliefdes.
"Kan je je eigen stijl of die van Kommil Foo dan omschrijven? Walschaerts: 'Er is een verschil tussen wat ik daarover denk en wat het gros van ons publiek denkt. Negentig procent van de Vlamingen kent ons van televisie wat een zeer vluchtig medium is. Je kan eigenlijk maar één procent laten zien van wat je werkelijk wil. Daarom maken we geen televisie meer. We willen ons niet meer inschrijven in een format. Die ene procent vertegenwoordigt dus ook niet echt onze stijl. Onze voorstellingen zijn een mix van humor en 'au sérieux'. In het ideale geval zou het publiek op een glijbaan moeten zitten waar ze soms moeten bleiten en soms heel hard lachen.' Veto: Een beetje bitterzoet dus? Walschaerts: 'Zo kan je het noemen, maar ook blues en slapstick. Ik hou van blues. Dat is authentieke misérie uitschreeuwen, maar ik hou ook van onnozele humor. Die twee zaken versterken elkaar op een podium. Als je erg hebt moeten lachen sta je open voor ontroering en vice versa.' (..) Veto: Door wat laat je je beïnvloeden bij het schrijven van een voorstelling? Walschaerts: 'Zowel door literatuur als door muziek. Dat gaat soms over één zin die ik ergens lees. Dan pen ik dat neer en dan blijft dat een jaar liggen. We zijn niet zo goed dat we de pretentie hebben te beweren dat we nergens door worden beïnvloed. Ook andere cabaret kan inspirerend werken. Jammer dat cabaret nog weinig wordt gemaakt. Tegenwoordig is bijna alles stand-up.'"
'Passie versus veiligheid: The story of my life' door Ann van Beurden & Maarten Goethals, in: Veto, 22 okt 2007

In de media: Kommil Foo - 30 mei 2005
"Spaak is in één opzicht anders dan de vorige voorstellingen, toen er vaak imposante decorstukken aan te pas kwamen om Kommil Foo te laten klimmen en klauteren als twee tekenfilmfiguren. Die spektakelslapstick is verruild voor de precisie van kleine gebaren met minstens evenveel effect. (..) Ik zou wel al die scènes willen opnoemen. Een flashback waarin alles, met uiterst lachwekkende gevolgen, van achteren naar voren wordt verteld (een ambulance gooit een man bloedend op het asfalt). Of een verlaten echtgenoot die in een sublieme pantomime de klant in een restaurant wordt niet na te vertellen zo zot, en met een tragikomisch troostend slot, dat wat mij betreft het hoogtepunt van de hele voorstelling is. Maar elke beschrijving schiet te kort. (..) En ik heb nog nooit een voorstelling zo wondermooi en zo letterlijk zien uitgaan als een nachtkaars."
'Kommil Foo brengt geweldig totaaltheater in Spaak' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 4 mei 2005

"In Spaak presenteert Kommil Foo een mozaïek van comedy, absurdisme, buiksprekerij, marionettenspel, muziektheater en poëzie. De ene scène is nog briljanter dan de andere. Mich wordt voorgesteld als de gelukkigste man van de wereld, een gemoedstoestand die ook een nadeel heeft: de angst van het verliezen. Moraal van het verhaal en het antwoord op alle vragen? Hoe gelukkig je ook bent, er is k altijd het verdriet. Maar het verdriet bij Kommil Foo is zo mooi, dat je er bijna naar zou verlangen."
'Superieur totaal- theater' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 9 mei 2005

"Telkens als je een voorstelling van het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo bijwoont, denk je: dit programma kunnen ze niet meer overtreffen. (..) En tch slagen de gebroeders Mich en Raf Walschaerts er weer in je helemaal onder te dompelen in een bed van overweldigende aantrekkingskracht, geboeid en domweg pure klasse. (..) De manier waarop ze de jaloezie en afgunst uitbeelden met twee paar mannenschoenen en een paar naaldhakken, werkt narratief zo sterk dat je voor de verbeelding de rest eigenlijk niet meer nodig hebt. En deze minimalisering van de illusie lijkt de kurk waarop deze voorstelling drijft. Ze spelen met de verbeelding zo krachtig dat ze je bijna hypnotiseren zoals een ras verhalenverteller je meelokt uit de werkelijkheid."
'Spaak is topcabaret van hoogste niveau' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 18 april 2005

In de media: Kommil Foo - 25 mei 2005
"De broertjes Walschaerts komen in Spaak direct met slecht nieuws. De aarde is zojuist vergaan, delen ze ons mee. Vervolgens beschrijven zij de gebeuirtenissen die tot dat einde leidde. In omgekeerde volgorde, zoals een film die achteruit wordt gespoeld. Een eenvoudig idee, dat tot in de finesses is uit gewerkt en een aantal hilarische beschrijvingen oplevert. (..) Een programma dat ongehaast de vaart erin houdt en een onnadrukkelijke structuur die alles samenbindt. Kommil Foo lijkt inmiddels te weten hoe het hoort. In Spaak handelen ze daar ook naar. Top!" 'Kommil Foo op dreef in Spaak ' door Marco Weijers, in: De Telegraaf, 6 mei 2005

"Al schrijvend werd het (..) een voorstelling over de liefde. Alwéér, want bij Raf en Mich Walschaerts gaat het altijd over de liefde. En de titel, Spaak, klopt daarbij nog steeds. Want zelfs als 'de gelukkigste man ter wereld' voor ons op het toneel staat omdat hij de vrouw van zijn leven gevonden heeft, is daar meteen de angst. Om haar kwijt te raken. (..) Weg met het grote decor, hier is minder juist meer. (..) Sowieso strijden de lachn en de traan om voorrang. En wat het knappe is, de heren kunnen in een handomdraai, bijna achteloos, de stemming compleet doen omslaan. (..) Tussen de verhalen en skecthes strooit Kommil Foo met liedjes. He ene nog prachtiger dan het andere. Ook hierbij valt iets op, de heren wagen zich voor het eerst aan een lied over de actualiteit. 'Kip zonder kop'. Een lied over een slager die een vrachtwagen vol bruine worsten krijgt die hij niet wil hebnben. Normaal doet hij alleen in witte worsten en bovendien is er geen plek in de koelkast. (..) Dit soort cabaret wordt in Nederland niet gemaakt. Het is een zeldzaam mooie combinatie van muziek, slapstick, sprookje, mime, verhalen en grappen, pijn en poezie."
' De gelukkigste man ter wereld houdt zijn angst' door Rinske Wels, in: Trouw, 6 mei 2005

"Spaak is de tiende avondvullende voorstelling van het duo en gaat over liefde en de angst om een geliefde te verliezen. (..) Spaak is eerlijk, intiem en vol briljante vondsten en af en toe grijpt het de toeschouwer naar de strot. Zo treffend, zuiver en soms verbijsterend simpel wordt de angst om het geluk te verliezen verbeeldt. (..) Naast prachtige zangers zijn Mich en Raf Walschaerts ook briljante acteurs en verhalenvertellers. Iedere sketch is even trefzeker vormgegeven. (..) En en passant komen indrukken uit de rijke Nederlandse cabarettraditie voorbij. (..) Zo veel stijlen en toch zo'n mooie eenheid, zo overtuigend."
'Spaak hoogtepunt van seizoen' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 6 mei 2005

In de media: Kommil Foo - 22 jan 2004
"De kleine gesprekjes tussen grote en kleine broer zijn karakteristiek voor het duo Kommil foo. Een tweetal, dat bestaat uit de twee Gentse broers Raf en Mich Walschaerts. De teksten zijn grappig, hilarisch soms, maar staan vooral heel dicht bij de acteurs zelf. Waar veel jonge cabaretiers doorschieten in absurdisme, blijft Kommil foo spelen met herkenbaarheid. Daardoor krijgen de sketches een meerwaarde en zijn ze behalve grappig ook innemend, sympathiek, soms ontroerend. (..) 'Het leven kan schoon zijn', zingt Mich Walschaerts. Cabaret soms ook."
'Herkenbaarheid geeft hilarisch duo meerwaarde' door Anne Kompagnie, in: Goudsche Courant, 18 dec 2004

In de media: Kommil Foo - 21 dec 2003
Kommil Foo bestaat vijftien jaar en dat vieren ze met een voorstelling waarin ze het beste brengen uit de programma's die ze in die vijftien jaar hebben gespeeld.

"Wolfijzers en Schietgeweren is niet zomaar een the best of. Net als de schilder met hetzelfde ooft en kannetje steeds nieuwe stillevens kan samenstellen, zo heeft Kommil Foo met de fraaiste liedjes en scènes uit hun vijftienjarig bestaan een verrassend nieuwe voorstelling gecomponeerd. (..) Cabaretliedjes zijn vaak muzikale eenakters, Kommil Foo maakt er hele toneelstukken van, met karakterontwikkelingen en dramatische afloop. (..) Net zo amusant als leerzaam, de combinatie die het cabaret zo interessant maakt."
'Oud wordt nieuw bij Kommil Foo' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 18 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Kommil Foo - 9 nov 2003
Kommil Foo, Raf en Mich Walschaerts, vieren hun vijftien-jarig jubileum met een drie-dubbel-cd 'Het beste live' en het best of-programma 'Wolfijzers en schietgeweren.' Een voorstelling met natuurlijk weer de grote thema's: leven, dood, liefde. Dat levert niet altijd de vrolijkste liedjes op. In een interview met Rinske Wels in Trouw op 4 november jongstleden zeggen ze daarover:
"Gelukkig zijn moet je thuis doen, niet op een podium. Da's niet interessant. Het is heel moeilijk om 'gelukkig zijn' op een podium boeiend neer te zetten." En: "Een clown zit met een sikkeneurige smoel voor de spiegel en schildert een enorme lach op zijn gezicht. Dat dubbele zoeken wij ook in onze humor."