portret

Louise Korthals

Seizoen 2018-2019
Alles is er
-speellijst

Over 'Alles is er'
"Ze gaat de muzikale confrontatie aan met alles. Schurend langs tafelranden, schaduwkanten en zonovergoten momenten van mateloze levens en onbeperkte mogelijkheden. Waarom je hoofd boven water houden als je ook in bad kan liggen? Alles is er tenslotte. Of toch niet?"

Impresariaat
Hummelinck Stuurman Theaterbureau

Laatste nieuws
-al het nieuws over Louise Korthals

Bio.txt
Louise Korthals (1984) studeert sociologie en filosofie voor ze in 2007 naar de Koningstheateracademie gaat. In 2010 studeert zij af.

In 2011 wint Korthals het Amsterdams Kleinkunst Festival met haar kleinkunstprogramma 'Het Absolute Einde'. De jury noemt Korthals 'als een vis in het water in het theater' en prijst haar overtuiging en liedjes, met mooie beeldende teksten en overigens schitterend begeleid door Floris Verbeij. En ziet in haar 'een indrukwekkende theatermaker met een ontegenzeglijke noodzaak hier te staan. Een belofte voor de toekomst.'

In november 2012 gaat haar eerste avondvullende programma 'Vlieguur' in premiere met lovende recensies. Daarbij wordt ze op piano begeleid Erik Verwey.

Juryrapport VSCD Cabaretprijs Neerlands Hoop
Festivalwinst is zeker geen garantie voor een overtuigend debuutprogramma. Want hoe ga je in hemelsnaam van een half uur naar avondvullend? Louise Korthals laat in Vlieguur zien weinig moeite te hebben met die vraag. Wat een energie, wat een drive, maar bovenal: wat een geboren performer. Ze gebruikt een klassiek kleinkunstformat waarin ze zich duidelijk thuis voelt. Op haar beste momenten doet ze denken aan iconen van vorige generaties, zoals Jasperina de Jong en Adèle Bloemendaal.

Korthals brengt ouderwets engagement naar de 21ste eeuw door de eeuwige spagaat van haar generatie te schetsen. Liken of geliket worden? Idealisme of pragmatisme? Blijven hangen in je comfortzone of verder proberen te komen door je angsten te overwinnen? Ze verpakt die inhoud in sterke liedjes en overtuigende conferences.

Soms mist Korthals weliswaar een rem, waardoor ze iets te groot speelt, maar dat is een prima te genezen kinderziekte. Wat beklijft zijn haar persoonlijkheid en vakmanschap. Ze zweept de zaal moeiteloos op met een uitbundige Hazesmedley, springt vervolgens van haar stoel en zegt dan: ik wil het eigenlijk even over Syrië hebben. Dat is niet alleen geestig, maar getuigt ook van een prettig soort lef. Korthals heeft terecht vertrouwen in eigen kunnen.

Verslag Concours om de Wim Sonneveldprijs 2011
In tegenstelling tot voorgaande jaren bezocht van deze editie ik een try-out met daarin vrijwel alle deelnemers, behalve Poolvogel. Het optreden van Louise Korthals daar was op zijn minst chaotisch te noemen. Met weliswaar goede liedjes, maar ze reageerde op elke zucht uit het publiek en haalde zichzelf en daarmee ook het publiek daarmee telkens uit de voorstelling.

Navraag leerde dat Korthals de try-out tournee gebruikte waar deze voor bedoeld is: het uitproberen van materiaal. Waarbij anderen eindeloos schaven aan hun half uur, bleek elk optreden aan te pakken om telkens andere invalshoeken te testen. En dat resulteerde afgelopen zaterdag in een - voor mij verrassend - spannende voorstelling, zonder al teveel publieksinteractie. De liedjes bleven, soms wel iets te luid gezongen. Korhalt speelt geen gemakkelijk programma, met snelle wisselingen tussen luchtige en diepzinnige onderwerpen.

Samenvattend kan ik zeggen: Hermitage was het mooist, Poolvogel was het grappigst en Louise Korthals was het meest interessant.