portret

terug

In de media: Andre Manuel - 7 jan 2011
"In een felglimmend pak komt André Manuel de bühne op, met een lach van oor tot oor. Hier staat Jan Kwakman uit Volendam, 'de nieuwe leider van het land'. Een nogal reactionair mannetje dat met zijn volksbeweging SVP (Soort van Pim) de oud-Hollandse gezelligheid weer terug wil brengen. Als Kwakman fulmineert Manuel over iedereen die afwijkt en niet mee wil doen. Hij keert zich tegen moslims, christenen, homo's ('terug naar hun eigen land!'). (..) Manuel is nooit een man van nuance geweest, en ook zijn Leve de man van de SVP kent weinig grijstinten. Waar eerdere voorstellingen door zijn harde maatschappijkritiek soms naargeestig zwart werden, heeft zijn commentaar hier een blijmoedig tintje, door de liedjes tussendoor, maar vooral door de verschrikkelijke overdrijvingen en de onhebbelijke trekjes van de leider zelf. (..) Hoewel het idee om ruim anderhalf uur lang consequent één karakter te spelen prijzenswaardig is, wreekt zich deze opzet zich in het laatste half uur. Dan heeft deze nare Kwakman zijn zegje wel gedaan, en is het vooral meer van hetzelfde."
'Graantje meepikken van de onvrede' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 11 nov 2010

"Van dik hout zaagt men planken. De nieuwste creatie van André Manuel is een uitvergroting van zelfs de allerergste populisten. Kwakman predikt een wereld waarin alleen hijzelf zich volledig thuisvoelt. Alle elementen die zo'n perfecte samenleving in de weg staan? Weg ermee! De inspiratie is duidelijk: onverdraagzaamheid, domheid en egocentrisme; zaken die de cabaretier nu meer dan ooit terugziet in het politieke landschap. (..) Met snoeiharde humor en oneliners creëert hij een gruwelijk personage, waar je om lacht maar soms ook een beetje bang van wordt."
'Kwakman, de ergste populist uitvergroot' door Mike Peek, in: Het Parool, 15 nov 2010

"Lang weet Manuel de spanning er echter niet in te houden. Hij lardeert zijn woordenstroom met parodistische liedjes van Volendamse snit, en kondigt die aan als 'overbodig kutnummer' zonder dat ze daar verteerbaarder van worden. En al gauw worden zijn grappen steeds zoutelozer. Hij blijft nog langdurig variëren op een paar racistische en anderszins scabreuze thema's, maar geestig wil het zelden meer worden. In de voorstelling die ik zag, kreeg het publiek ervan langs omdat het nauwelijks meer lachte. Dat is een oude Manuel-kwaal: klagen over gebrek aan succes als dat zijn eigen schuld is."
'Zouteloze grappen' door Henk van Gelder, in: NRC, 18 nov 2010

In de media: Ande Manuel - 24 nov 2008
"Met opgezwollen borst van trots staat cabaretier André Manuel achter een batterij microfoons. Hij meldt het Nederlandse volk dat ook hij nu eindelijk een doodsbedreiging aan zijn broek heeft. Hij telt dus nu ook mee in de wereld van de belangrijke mensen. Hij kan nu eindelijk zijn zoontje van 8 recht in de ogen kijken. Hij wordt bedreigd, dus hij bestaat. (..) Manuel blijft een van de meest interessante cabaretiers. In elk programma zoekt hij, zowel wat de vorm als inhoud betreft, de grenzen op. Hij is in geen enkele richting onder te brengen en is ook genadeloos voor de mensen voor wie hij wel sympathie heeft. (..) Zoals gebruikelijk is Manuel ook dit keer snoeihard, ongelooflijk grof, gitzwart, onbetamelijk grappig en vooral goudeerlijk. En aan het slot blijkt hij ook hard voor zichzelf. De vorm - een speech van zeven kwartier - is gewaagd. Zijn toon varieert van bedachtzaam, naar grijnzend gemeen tot de Hitler-bulder. Door de lengte drong zich wel de vergelijking op met de redevoeringen van Fidel Castro, al is de Cubaanse leider nooit op zoveel humor betrapt. Deze speech moet daarom worden opgenomen in de bundel 'Meest indrukwekkende redevoeringen in Nederland.'
-lees het volledige artikel
'André Manuel is weer grof, gitzwart en goudeerlijk' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 24 nov 2008

"Hij haat brave kleinkunst - cabaret moet shockeren. Dat gaat hem vaardig en met gevoel voor inktzwarte humor af. De geboren Twent wil best de vaderlandse mentitaliteit omarmen, maar het lukt maar niet. Intussen geeft hij het politieke establishment en de heilige drieëenheid Koning, Kerk, Kapitaal in het 'gristelijke' land van Calvijn er genadeloos van langs. (..) Aldus maakt André Manuel als een giftige hofnar een wrang rondje Nederland, die deplorabele natie met zijn beklagenswaardige volk en leiders. Voor God noch Vaderland is een adembenemende monoloog waarin nimmer de (bijtende) humor ontbreekt. André Manuel móet worden gezien en gehoord."
-lees het volledige artikel
'André Manuel schminkt ons land groots af' door Arno Gelder, in: Algemeen Dagblad, 24 nov 2008

"De koning van het vrije woord laat met Voor God noch Vaderland weer een spoor van vernieling achter. Maar is daarbij leuker dan ooit. (..) Voor hem is de huidige tijd natuurlijk een onbetaalbare bron van inspiratie, met een christelijk getint kabinet vol moraalridders, die een klassieke kruistocht tegen de islam voeren. En tegen het roken. (..) Dik anderhalf uur achter een spreekgestoelte staan fulmineren, als was hij Joseph Goebbels zelf, en dat consequent volhouden, is een lastige theatervorm. Niet voor Manuel. Zijn tirades verdelen zalen tot op het bot in toehoorders die zich even bevrijden met de slappe lach of die totaal geschokt op hun stoel genageld zitten. Maar twee minuten later heeft Manuel die situatie weer omgedraaid. Blijft de zaal verbijsterd doodstil, dan blikt hij onzeker over de microfoons en stamelt hij 'dank u wel'. Een gouden truc."
-lees het volledige artikel
'André Manuel is leuker en smeriger dan ooit' door ?, in: BN/DeStem, 24 nov 2008

In de media: Andre Manuel - 26 feb 2007
"Daar mikt Manuel op: de ongemakkelijke sfeer die ontstaat als hij de Hitler-groet van zijn historische ballast probeert te ontdoen en het publiek er zo op wijst dat ze star en geconditioneerd zijn. 'Dan moeten mensen gaan kiezen. Sluiten ze zich bij de artiest aan of bij de verontwaardigde toeschouwer? Zulke momenten zijn mooi in het theater. Theater dat conflicten veroorzaakt, wordt bijna niet meer gemaakt. Er is vooral amusement.' (..) Zelf wil hij cabaret maken vanuit zichzelf, politiek, geëngageerd, links. 'Ik ben een vrij links mannetje.' Op zijn columns voor de IKON krijgt hij veel getergde reacties. 'Op internet zijn er dan stemmen die roepen dat je behoort tot de linkse, fascistische kerk.' Grijns: 'Zo langzamerhand begin ik me daar zeer aangenaam bij te voelen.' (..) Een cabaretier kan weinig veranderen, maar Manuel wil zich niet neerleggen bij de misstanden die hij signaleert. Zijn oplossing: harde grappen. Voortdurend moeten de moslims het ontgelden. Zo zegt hij: 'Moslims hebben vaak een te kort lontje, hoor je wel. Maar ja, een lang lontje valt te veel op.' Manuel: 'De islam is absoluut gediend met harde grappen. Moslims nemen zichzelf veels en veels te serieus. In mijn voorstelling zeg ik gekscherend dat bij invoering van de sharia mannen er alleen op vooruit kunnen gaan, en dat is ook zo. Maar ik ben toch bereid vanuit mijn altruïsme en solidariteit met vrouwen de islam daarop aan te vallen.' Net zo hard zet hij zich af tegen de verwording van westerse vrijheden. 'Dat wel, maar ranzige cultuur is ook cultuur. Dat er commerciële uitwassen zijn, is een succes. Dat betekent dat een maatschappij vrij is. Hoe openlijker er porno wordt verkocht, hoe vrijer een land is.' Voor hem is dat een fase van 'ontwikkeling', met 'rommel' om je tegen te verzetten. 'Religie is een doodlopende weg.' Dus moeten moslims zich aanpassen, zegt hij. 'En de Nederlanders moeten zich aanpassen aan de immigranten. Door ze te laten meedoen aan arbeid, cultuur, televisie.' (..) Provoceren moet? 'Wel als je een starre godsdienst wilt liberaliseren.' (..) Voor jou is niets heilig? 'In principe zijn er voor mij meer zaken heilig dan voor een gelovige. Het menselijk lichaam is heilig voor mij. Ik zou nooit iemand de strot door kunnen snijden. Als een opvatting heilig wordt, loopt het uit de hand. Dat zijn ook de mooiste onderwerpen. Dan kan ik op de tenen gaan staan die het meeste zeer doen: het geloof in een profeet of het geloof in de vrije markt. Nederlanders zijn goed te pakken als je aan hun dagelijkse genot komt, aan hun consumptie. Leg Nederlanders een week droog...' Grijns."
'De smerige grappen van cabaretier André Manuel' door Ron Rijghard, in: NRC Handelsblad, 9 feb 2007

In de media: Andre Manuel - 9 jan 2007
"Natuur is Manuel in zijn tiende programma niet wezenlijk anders dan voorheen. De positieve grondhouding die hij suggereert is niet meer dan een nieuwe vorm voor de inhoud die hij al jarenlang te bieden heeft. Nog steeds maakt hij grimmige grappen over alles wat de tijdgeest typeert. Maar meer souplesse vertoont hij wel. (..) het opgelegde positivisme (stelt) hem in staat om die grappen, meer dan voorheen, een eigen stijl te geven. (..) Zelfs de ongemakkelijke stiltes die hij nog altijd laat vallen, lijken nu beter op hun plaats te zijn. Niet alles is om te lachen, ook niet in deze tijd van het zoet."
'Zoet van Andre Manuel met bittere bijsmaak' door Henk van Gelder, in: NRC, 9 nov 2006

"Hij drijft de spot met de jarenvijftigmentaliteit die in de samenleving wortel schiet en hekelt collega-cabaretiers die voor de moord van Theo van Gogh hun mond vol hadden over vrijheid van meningsuiting, maar nu zwijgen. (..) Manuel lijkt geen angst te kennen. Met zijn grappen beledigt hij wie hij maar raken kan en voor de profeet Mohammed of moslims maakt hij geen uitzondering. Veel gitzwarte grappen zijn dan misschien raak, Manuel heeft een karrenvracht aan munitie nodig om tot de voltreffers te komen. (..) Het levert een reeks zeer geslaagde grappen op, maar ook een brei aan slappe beledigingen en een provocatie - een ode aan de Hitlergroet - die ronduit smakeloos is. Misplaatste en nutteloze provocaties, dat is ook de waanzin van Andre Manuel."
'Andre Manuel met feestmuts' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 13 nov 2006

"Bij vlagen zijn Manuels observaties scherp en geestig. Zoals zijn pleidooi om alle kinderen rond de puberteit een periode op te sluiten in een kelder, omdat Natascha Kampusch daar zo beschaafd en ongeschonden uitkwam. (..) En zijn verbolgenheid over de pedopartij, waar hij zijn 6-jarig dochtertje geen lid van kon maken, want te jong. Dan had ze mooi kunnen meepraten over wat kinderen prettig vinden. Nadeel van Manuel is dat hij je murw slaat met zoveel verbaal geweld en zieke gedachtekronkels, waarvan er te veel het rechtse borrelpraatniveau niet ontstijgen. Het dendert maar door en de nuance is ver te zoeken. Naar wat Manuel werkelijk voelt en vindt, blijft het gissen."
'Rechtse borrelpraat van Andre Manuel' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 10 nov 2006

"De voorstellingen van André Manuel kenmerken zich door een hoge maatschappelijke betrokkenheid. Met zijn blik van buiten de Randstad - Manuel woont in Diepenheim - analyseert en fileert hij de gesteldheid van het land en het politieke circus in Den Haag. Dat doet hij wederom meesterlijk. Zijn grappen zijn onverminderd hard, zwart en confronterend. Zoals hij zelf zegt: 'Te waar om leuk te zijn.' (..) In de Irak-oorlog dus geen geijkt medelijden voor de Iraki’s, want zij bekommeren zich immers ook niet om óns lot. En de weapons of mass destruction dat zijn gewoon de Amerikanen zelf. Zij hebben immers al 655.000 doden op hun geweten, Bush is hun engel der wrake. Zoveel doden heeft Bin Laden in ieder geval niet op zijn geweten. Zo word je - niet minder hard dan voorheen - met je neus op de feiten gedrukt. De omdraaiing is helemaal over de top als Manuel de armoede ter sprake brengt. Volgens hem moeten we niet de armoede bestrijden, nee, we moeten investeren in rijkdom. Want: 'Hoe meer rijkdom, hoe minder armoede.' Er is geen speld tussen te krijgen. Volgens hem is ook de oplossing van de toetreding van Turkije heel simpel: gewoon erkennen, die genocide: 'Je wilt toch bij Europa horen? Dan hoort een kleine genocide erbij!'"
'André Manuel viert feest en treitert als vanouds' door Rinske Wels, in: Trouw, 13 nov 2006

In de media: Andre Manuel - 8 jan 2007
"Natuur is Manuel in zijn tiende programma niet wezenlijk anders dan voorheen. De positieve grondhouding die hij suggereert is niet meer dan een nieuwe vorm voor de inhoud die hij al jarenlang te bieden heeft. Nog steeds maakt hij grimmige grappen over alles wat de tijdgeest typeert. Maar meer souplesse vertoont hij wel. (..) het opgelegde positivisme (stelt) hem in staat om die grappen, meer dan voorheen, een eigen stijl te geven. (..) Zelfs de ongemakkelijke stiltes die hij nog altijd laat vallen, lijken nu beter op hun plaats te zijn. Niet alles is om te lachen, ook niet in deze tijd van het zoet."
'Zoet van Andre Manuel met bittere bijsmaak' door Henk van Gelder, in: NRC, 9 nov 2006

"Hij drijft de spot met de jarenvijftigmentaliteit die in de samenleving wortel schiet en hekelt collega-cabaretiers die voor de moord van Theo van Gogh hun mond vol hadden over vrijheid van meningsuiting, maar nu zwijgen. (..) Manuel lijkt geen angst te kennen. Met zijn grappen beledigt hij wie hij maar raken kan en voor de profeet Mohammed of moslims maakt hij geen uitzondering. Veel gitzwarte grappen zijn dan misschien raak, Manuel heeft een karrenvracht aan munitie nodig om tot de voltreffers te komen. (..) Het levert een reeks zeer geslaagde grappen op, maar ook een brei aan slappe beledigingen en een provocatie - een ode aan de Hitlergroet - die ronduit smakeloos is. Misplaatste en nutteloze provocaties, dat is ook de waanzin van Andre Manuel."
'Andre Manuel met feestmuts' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 13 nov 2006

"Bij vlagen zijn Manuels observaties scherp en geestig. Zoals zijn pleidooi om alle kinderen rond de puberteit een periode op te sluiten in een kelder, omdat Natascha Kampusch daar zo beschaafd en ongeschonden uitkwam. (..) En zijn verbolgenheid over de pedopartij, waar hij zijn 6-jarig dochtertje geen lid van kon maken, want te jong. Dan had ze mooi kunnen meepraten over wat kinderen prettig vinden. Nadeel van Manuel is dat hij je murw slaat met zoveel verbaal geweld en zieke gedachtekronkels, waarvan er te veel het rechtse borrelpraatniveau niet ontstijgen. Het dendert maar door en de nuance is ver te zoeken. Naar wat Manuel werkelijk voelt en vindt, blijft het gissen."
'Rechtse borrelpraat van Andre Manuel' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 10 nov 2006

"De voorstellingen van André Manuel kenmerken zich door een hoge maatschappelijke betrokkenheid. Met zijn blik van buiten de Randstad - Manuel woont in Diepenheim - analyseert en fileert hij de gesteldheid van het land en het politieke circus in Den Haag. Dat doet hij wederom meesterlijk. Zijn grappen zijn onverminderd hard, zwart en confronterend. Zoals hij zelf zegt: 'Te waar om leuk te zijn.' (..) In de Irak-oorlog dus geen geijkt medelijden voor de Iraki's, want zij bekommeren zich immers ook niet om óns lot. En de weapons of mass destruction dat zijn gewoon de Amerikanen zelf. Zij hebben immers al 655.000 doden op hun geweten, Bush is hun engel der wrake. Zoveel doden heeft Bin Laden in ieder geval niet op zijn geweten. Zo word je - niet minder hard dan voorheen - met je neus op de feiten gedrukt. De omdraaiing is helemaal over de top als Manuel de armoede ter sprake brengt. Volgens hem moeten we niet de armoede bestrijden, nee, we moeten investeren in rijkdom. Want: 'Hoe meer rijkdom, hoe minder armoede.' Er is geen speld tussen te krijgen. Volgens hem is ook de oplossing van de toetreding van Turkije heel simpel: gewoon erkennen, die genocide: 'Je wilt toch bij Europa horen? Dan hoort een kleine genocide erbij!'"
'André Manuel viert feest en treitert als vanouds' door Rinske Wels, in: Trouw, 13 nov 2006

In de media: Andre Manuel - 9 nov 2006
Het AD recenseert de voorstelling Burger van Andre Manuel.
"Manuels tweede lustrum is een voorstelling geworden, die in het teken staat van evaluatie, reflectie en afrekening. De cabaretier doet net alsof hij de wrange, zwartgallige, defaitistische Manuel bij het oud vuil heeft gezet en dat er een nieuwe, wat minder zwaar op de hand zijnde Manuel is opgestaan. Ook in Burger ontleedt hij de nationale en itnernationale politiek op een meedogenloze manier en zet hij zijn publiek voortdurend op het verkeede been. (..) Nog voor het doek valt heeft de oude Manuel zijn nieuwe alter ego met zichtbaar plezier de nek omgedraaid. We hadden eigenlijk niet anders van hem verwacht."
'Treitende Tukker schiet met scherp' door Ruud Meijer, in: AD, 8 nov 2006

In de media: Andre Manuel - 9 juni 2005
"Toen de royalistische stoet de hoofdstraat van Diepenheim insloeg, was Manuel voor het raam van zijn slaapkamer te zien terwijl hij, boven al het geestdriftige gezwaai met oranjevlaggetjes, zijn geslacht heen en weer zwierde. In de rechtstreekse tv-registratie was het intieme tafereeltje duidelijk zichtbaar - in de samenvattingen had de NOS de schaar gezet. (..) Omdat de cabaretier de plaatselijke autoriteiten al op de hoogte had gebracht, werd hij meteen in de kraag gevat. 'Een boete van 300 euro wegens schending van de openbare eerbaarheid', gniffelt hij. 'Maar we hebben op het politiebureau met z'n allen hard moeten lachen. Ik heb uit het hele land enveloppen met geld toegestuurd gekregen. Voor dat proces-verbaal.' Het tegendraadse zit nou eenmaal in hem. Als een van de weinige cabaretiers gebruikt André Manuel (39) al jaren het podium als vrijplaats voor opvattingen die anno 2005 verre van modieus zijn. Toen Freek de Jonge na de moord op Theo van Gogh zijn collega's opriep hun toon te matigen, was dat voor Manuel juist het sein om 'het maatschappelijke debat' eens stevig op te schudden. 'Ik vond die houding van Freek de Jonge het standpunt van een burgemeester in oorlogstijd.' En zo durft Manuel gerust de stelling aan dat de joden Israël toch maar mooi aan Hitler hebben te danken. En dat bij moslims en fundamentalisten in het algemeen elk gevoel voor humor ontbreekt: 'Je moet je eigen god durven uitlachen.'"
'Sloper van heilige huisjes' door Arno Gelder, in: AD, 26 april 2005
met dank aan Bumme

In de media: Andre Manuel - 9 feb 2005
Stentor Deventer Dagblad over het boek van André Manuel, 'Het tragische einde van de Nederlander zoals wij hem kennen.' "De verteller leeft in een grimmige wereld waarin alles fout is of verkeerd gaat. Ook de passages over zijn jeugd op het oostelijke platteland zitten vol schrijnende littekens. Een moderne Céline zou je dan denken, maar daarvoor is dit boek toch veel te slordig. Manuel kwakt het allemaal zonder veel onderscheid op het papier en verliest zich regelamtig in scheldpartijen op nioksigheden als linedancers, die hij uitmaakt voor Hitlers beulen. Op zich niet erg, maar de toon is verbeten en de humor ontbreekt, op enkele halfslachtige pogingen na, maar die zijn dan weer te makkelijk. De tekst is drammerig. Voeg daar een zeer slordige eindredactie aan toe (..) en het mag duidelijk zijn dat het boek voor de gemiddelde lezer een ware worsteling is. (..) Niets is zo treurig als een reeks provocaties die in het luchtledige langzaam uitdoven. Als Andre Manuel met dit boek iets heeft aangetoond, is het zijn eigen overbodigheid."
'Andre Manuel schrijft als een hedendaagse Celine die verveelt', door Enno de Wit, in: Stentor Deventer Dagblad, 14 okt 2004.

"Op het podium staat een aantal oude koffers open. De binnenkant van de deksels is bekleed met glimmend papier. Ervoor staan zowel de Koran als de Nieuwe Bijbelvertaling. (..) In het theater kan alels, vindt Manuel, daar gelden andere weten. 'Andre's wetten.' En dus krijgt iedereen er van langs, de moslims, de joden, de christenen. Af en toe verwijst Manuel naar de opstanding van Lazarus, maar die verhaallijn komt alleen aan bod als het de cabaretier uitkomt. Daardoor is er ruimte genoeg voor de gruwelijkheiden in onze maatschappij. (..) Tot nu toe is hij de neige cabaretier die zich zo sterk uitspreekt over de actualiteit. Hij zet ook de tegenstelling wij-zij nog eens lekker aan. Het cynisme druipt ervan af als hij zegt dat de Europese cultuur andermaal zal zegevieren. En ondertussen trekt hij een onschuldighoofd. Het is lachen met pijn. (..) Het beeld van Andre Manuel is zwart. Inktzwart.
'Schenenschopper raast en tiert er weer op los', door Rinske Wels, in: Trouw, 22 nov 2004.

In de media: Andre Manuel - 1 feb 2005
"Wat hij ziet op televisie, wat hij leest in de krant. Manuel heeft er een mening over en hij moet het kwijt. Niet via een grapje dat zacht landt, maar via smerige humor. Zoals hij ook zo jolig zingt in zijn show: humor is een tumor met een toetertje. 'Dat is mijn wapen. Ik ga niet per se voor de confrontatie, ik heb gewoon een zwart gevoel voor humor, wat morbide soms. Dat valt hier en daar verkeerd. Maar inmiddels valt er nog maar zelden iemand over me heen. (..) Zo omstreden als de cabaretier vroeger was, is hij niet meer. Er zijn nogmaar weinig bezoekers die geschokt de zaal verlaten tijdens zijn cabaretprogramma, maar het lieverdje in zijn beroepsgroep is hij zeker nog niet. (..) 'We stappen nu in een vliegtuig naar Irak. Jij draagt zorg voor een snorrende camera, ik ga op de hoek van iedere straat staan en Sji'ieten beledigen. Cabaretier on tour', zo spreekt hij in zijn boek Theo van Gogh toe. De cineast die dan nog leeft. Maar waar in zijn boek de Nederlander zoals we hem kennen tragisch ten einde komt door een nekschot tijdens een televisieshow, zo ligt niet lang na het verschijnen van het boek Theo van Gogh doodgeschoten op het fietspad. Manuel, die ook nooit een blad voor zijn mond heeft, is flink geschokt. 'Tja, zo'n extremist kan natuurlijk ook gewoon op de fiets stappen en naar Diepenheim peddelen. Ik sta gewoon in het telefoonboek, je hebt me zo gevonden. Je ziet dat het bij sommigen in dit land ontbreekt aan een bepaalde vorm van ironie.' (..) 'Wat zo vreemd is, ze pikken alles, maar zodra het over Jantje uit Apeldoorn gaat die je persoonlijk kennen dan is het ze te grof. Maar ik ga altijd met ze in discussie, tijdens de voorstelling of na afloop in de foyer, dat is mijn verantwoordelijkheid ook. Ik ga niet staan schelden om na de voorstelling in mijn limousine weer weg te rijden. (..) We reperteerden nooit met Krang, we gingen de studio in en namen een plaat op, de laatste hadden we in tien dagen klaar. Dat past het beste bij ons. Ik ben over alle platen erg tevreden. Alleen die eerste plaat van Fratsen, dat is ook de enige plaat die ik ooit gemaakt heb die echt geproduceerd is.' (..) Manuel onderdrukte na die eerste plaat niet langer de neiging om in zijn eigen dialect te zingen, wat Krang gelijk een plaatsje in de dialectrock opleverde. (..) 'Je kunt het ook Twentse wereldmuziek noemen. (..) Nee, dan heb ik meer gemeen met Raymond van het Groenewoud. Dankzij hem weet ik dat je ook mooi hardop in het Nederlands kan zingen.' (..) Parool-recensent Henfling grapte dat hij blij zou zijn als iemand Manuel zou vermoorden. 'Tja, als recensenten zich met humor gaan bemoeien, is het einde al snel zoek', reageert Manuel laconiek. Erg geschokt is hij niet, maar hij vindt het een wat misplaatste vorm van humor. Die Henfling wil iets te graag in het nieuws, zo klinkt het in huize Manuel. Henfling ging snel weer door de knieën, trok zijn woorden terug en beloofde Manuel te bellen. 'Nog niks gehoord en als ie belt gooi ik de hoorn erop,' grapt Manuel. 'Nee, ik ben wel beneiuwd naar zijn uitleg.'"
'Humor is een tumor met een toetertje' door Alex van der Hulst, in: OOR, 31 jan 2005
met dank aan: Bumme

In de media: André Manuel - 15 dec 2003
Het Friesch Dagblad schrijft over de voorstelling 'Sleet' van André Manuel.
"Hij doceert nu met een innemende verwondering zijn gifpijlen die niet meer zo uitvoerig begeleid worden door het shockeren om het shockeren. (..) In Sleet ontpopt Manuel zich als kapitein Moraal in de hoedanigheid van de 'Nieuwe Mesjogge'; de openbaring, de leider die het klootjesvolk de weg wijst in een roes van zo moet het, zo hoort het en we dulden geen tegenspraak (..) de goede verstaander hoort wellicht de keiharde satire van deze ontpopping en dan weet je ook dat een Pim Fortuyn door hem doorgrond wordt op een niet mis te verstane wijze. Daarin is hij vlijm- en vlijmscherp en deelt hij rake klappen uit. (..) Maar dan bewijst Manuel zijn klasse door het publiek een onbehaaglijke gevoel te geven op een wijze van die bekende steen, de eerste worp en de onschuld. (..) Van dit hoofdthema wijkt André Manuel steevast af. (..) Zijn programma (kent) ook een paar zwakke plekken die hij spelenderwijs met het publiek hoopt op te vullen. Maar hij cultiveert deze publieksparticipatie teveel en wordt dan voorspelbaar."
'Kapitein Moraal als nieuwe Mesjogge' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 4 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Andre Manuel - 17 april 2003
Wij houden wel van het cabaret van André Manuel. Maar niet iedereen is even gecharmeerd van zijn werk, getuige de zeer positieve recensie in De Volkskrant en de veel mindere in Het Parool (beiden helaas niet online).
De Haagsche Courant plaatst bij monde van het GPD twijfels bij de aanpak van Manuel.
"En waar de Twent zijn licht in een theater laat schijnen, daar verdwijnt elke nuance, daar worden planken van het dikste hout gezaagd, daar is volstrekt geen mededogen. (...) Met 'shock and awe' beukten de Amerikanen de Irakezen murw, André Manuel past het in de theaterzaal toe. Het gevaar ervan is wél dat murw gebeukt publiek na een tijdje zelfs van een atoombom niet meer schrikt.
-Bommentapijt van sarcasme