portret

Niet Schieten!

Seizoen 2018-2019
Tijd voor een trio (reprise)
-speellijst

Over 'Tijd voor een trio'
"Ze houden veel van elkaar en juist daarom sparen ze elkaar niet.

Twee mannen (Arend en Maarten) in de herfst van hun leven plukken een fris groen blaadje (Esmee van Kampen). Een blaadje om van te houden, om mee te pronken en misschien om hun eigen gebreken mee te maskeren. Maar het blaadje blijkt een eigen willetje te hebben met een niet te temperen energie.

Met een enorme dosis humor worden de mannen ongenadig bij de ballen gepakt en geconfronteerd met hun Midlife. Ook de twijfel dertiger Esmee krijgt het flink voor haar kiezen.

Een kwetsbaar, herkenbaar en vooral een hilarisch cabaretprogramma over leeftijdsconflicten, afhankelijkheid en persoonlijke crisissen."

Impresariaat
Senf Theaterpartners

Laatste nieuws
-al het nieuws over Niet Schieten!

Bio.txt
Op een verjaardag leek het Arend Edel, Maarten Hennis en Erik Jobbe uit Weesp wel leuk om voor de grap een cabaretgroepje te beginnen. Die grap leidde tot een serie voorstellingen en op cd uitgebrachte liedjes.
De naam 'Niet Schieten' is afkomstig uit de periode dat ze alledrie in het eerste basketbalteam zaten. Meestal zaten ze daar op de bank, maar als ze dan in de laatste tien minuten het veld op mochten en ze kregen de bal in handen dan klonk het 'Niet schieten, doorspelen!'.

In 1994 stonden ze in de finale van het Amsterdams Kleinkunstfestival en wonnen in dat jaar op Cameretten de jury- en publieksprijs. Omdat ze op dat moment al een avondvullend programma hadden, konden ze goed voldoen aan de plotselinge belangstelling van de theaters.

In de programma's van Niet Schieten! wisselen absurde sketches en liedjes elkaar in hoog tempo af. De eerste twee programma's kenden een vaste rolverdeling: de intellectueel die-er-meer-verstand-van-heeft, de sympathieke sukkel en de opstoker. In het het derde programma is deze verdeling wat losser en wordt ook de vaste verhaallijn verruild voor 'los zand-structuur'.

Na een flitsend begin zijn in 'Taboe' drie soldaten op zoek naar een gedropte postzak. Als deze in een mijnenveld blijkt te liggen spannen twee van hen samen om de derde de zak te doen halen. Daarbij zet hij telkens twee stappen verder in het mijnenveld. Geregeld stappen de heren uit deze scene, om een liedje te zingen of een andere scene te spelen. Er zijn fraaie liedjes zoals 'Bedtijd' en 'Gouden Kam', over een haan die wel erg veel van zijn kuikens houdt. Het -inmiddels herschreven- lied '40-'45 is zonder meer een wereldnummer. Van de sketches steekt de afgerichte voetbalsupporter er uit, maar ook de parodie op populaire jongensgroepen is erg amusant. Het gewelddadige einde komt wat onverwacht met de overweldigende tonen van Supertramps Crime of the Century. Niet Schieten speelt veel op de lach en aan het publiek te merken met succes. Veel woordspelingen waar je van moet houden. Verder hebben we geen idee waarom het programma 'Taboe' heet.

In 1998 vatte Niet Schieten het plan op om een kerstvoorstelling te maken. Met o.a. Onno Innemee en enkele soap-acteurs vertellen zij het verhaal van de lelijkste man van Rusland die zijn tijd doorbrengt met het zwaaien naar mensen in de voorbijrijdende treinen. Hij wordt verliefd op een meisje uit de trein en gaat op zoek naar haar. Daarbij wordt hij geholpen door drie geesten en een kerstman, gehinderd door twee stiefzussen en gadegeslagen door drie wijzen en een hoogzwanger stelletje met een ezel.