www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Nieuws

Stefano Keizers wint Concours om de Wim Sonneveldprijs 2016

2003-03-04-akf-logoStefano Keizers heeft de juryprijs gewonnen van de 29e editie van het Concours om de Wim Sonneveldprijs. De publieksprijs ging naar De Fransse Eijkel, het duo bestaande uit Christian van Eijkelenburg en Sanne Franssen. De derde finalist Merijn Krol ging met lege handen naar huis.
Facebook: Stefano Keizers
Facebook: De Fransse Eijkel

NB: de finalistenweek in Theater Bellevue is verplatst naar september, gevolgd door een finalistentournee door het land.
www.amsterdamskleinkunstfestival.nl

Juryrapporten

DE FRANSSE EIJKEL
De vorm waarin dit duo het ongemak en de dilemma’s van hun Generatie Nix op het toneel zet, is verrassend.
Maar de kwaliteiten van deze vorm gaan bij Christian van Eijkelenburg en Sanne Franssen nog niet gelijk op met die van de inhoud.

De opening met een synchroon uitgesproken waarschuwing dat we naar twee mensen gaan kijken die niks kunnen, niks willen, niks mogen en niks doen, overtreft het begrip ‘retestrak’.

Die opening en veel scènes die volgen – de wrede afrekening met hun jeugdheld Pipi Langkous, Lammert de circuspelikaan – geven aan dat we hier met twee mensen te maken hebben die origineel kunnen denken, die kunnen boeien en met groot gemak op een podium staan. In deze finale speelden ze nog strakker en was de concentratie ondanks de grote druk, heel erg goed.

Een origineel duo dat al professioneel oogt en waarvan we in de toekomst het nodige mogen verwachten.

En dat is meer dan ze in dit half uur totaaltheater lieten horen, vindt de jury.

Vorm, prima, maar inhoudelijk waren wij Christian en Sanne wel eens kwijt. Omdat met dat thema ‘Generatie Nix’ wel erg ruim wordt omgesprongen. Het afmaken van een aantal scene moet verbeterd worden.

Hoe verder het programma vordert, hoe meer het verbrokkelt tot losse stukjes. Zoals de lolly die aan het einde op de grond wordt gegooid.

Ze hebben vele uren in het repetitielokaal doorgebracht om hun fysiek en dansant theater op de seconde nauwkeurig te laten kloppen; ook inhoud vergt uren schaven en slijpen, maar dan aan een bureau of keukentafel.

MERIJN KROL
Je wilt heel graag met Merijn mee, direct vanaf het begin. Zijn pianospel is inderdaad geweldig en zijn stem klinkt als een klok. In de halve finale wilden wij tegen Merijn roepen: laat jezelf gaan! En deze avond deed hij dat. Weg was zijn jachtigheid, alles was verstaanbaar en hij voelde zich achter de piano als een vis in het water.
Maar met het publiek kan hij het niet zo vinden, lijkt het. Daarbij valt het op dat hij zich onzeker voelt als hij niet achter de piano zit of staat. Het ‘cabaret’ zit al prachtig in elke liedtekst, dus waarom het jezelf zo lastig maken?

Hij weet hoe hij zijn programma moet opbouwen en schrijft hele fijne teksten.
Alleen neemt zijn vader wel een hele groot aandeel van zijn half uur in beslag. En dat is niet altijd even spannend. Hoewel zijn bevrijdende woede over het gegeven dat hij diens perfectie nooit zal bereiken, en eindelijk zichzelf kan zijn, indrukwekkend was.

En tegelijk is dat thema ook een kleine valkuil, want een egodocument, hoe knap het ook in elkaar kan zitten, kan ook tevéél van het goede worden.

Merijn ‘reproduceert’ nog te veel en daar lijdt de spontaniteit onder.
De jury heeft genoten van zijn gedrevenheid en zijn muziek.

STEFANO KEIZERS
Zelfs als hij nog niet op het toneel staat, ontregelt Stefano zijn publiek.

Hij is een performer pur sang. Met zijn keuzes neemt hij voor lief dat een deel van het publiek hem niet kan of wil volgen. Waarmee hij op toneel doet wat striptekenaars als Gummbah en Kamagurka op papier doen.

Zijn opkomst in de slaapzak is zeer origineel en zijn teksten zijn hilarisch. Daarna, als hij op de kruk plaats neemt en het jaar zevenduizendnogwat doorneemt, wordt het zelfs pure poëzie.

Hij balanceert op de grenzen van absurdisme en surrealisme. Hij ontregelt uit pure liefde voor het ontregelen. Af en toe dreigt het te ontsporen, zoals bij de Batman-scene. Dan zet hij zichzelf buitenspel, maar met zijn originaliteit trekt hij de aandacht telkens weer naar zich toe.
Het is heerlijk hoe hij vele theaterwetten met voeten treedt en het lef heeft bijzonder irritant te zijn.

Hij durft af te wijken van stuk geregisseerde voorstellingen en gaat met satanisch genoegen in tegen de vertrutting waar veel cabaret onder lijdt.


De jury bestond dit jaar uit Erik Pals (voorzitter), Ruud Buurman, Vera Mann, Joost Nuissl en Anne van Rijn.

foto: Jaap Reedijk

Categorie: Festivals | Meer over: , , ,
Richard van Bilsen. Eindbaas Zwartekat.nl.