www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
portret

terug

In de media: Plien en Bianca - 20 mei 2008
"Dankzij hun grote acteertalent is de nieuwste show van Plien en Bianca de moeite waard. Maar de avond houdt beslist niet over. Zoals gewoonlijk zetten de dames treffende en originele karakters op het toneel maar deze keer in een mager en onevenwichtig programma. (..) wel een weergaloze openingsscene waarin we kennismaken met twee sukkelige, wereldvreemde broers. In enge gladde herenbroeken opgetrokken tot de oksels, maken zij van iedere dag het beste. Maar de eenzaamheid straalt van hun tragische snorren. Zij kunnen het leven buitenshuis niet aan en spelen toneelstukjes om de tijd te doden. (..) Door middel van vergezochte verhaallijnen broddelt de regie alle losse eindjes met moeite aan elkaar. Vooral deze zwakke overgangen maken het geheel traag. In hun vierde theaterproductie missen Plien en Bianca een harde Koefnoen-montage."
'Sterke Plien en Bianca in onevenwichtige show' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 28 mrt 2008

In de media: Plien en Bianca - 5 feb 2008
"Twee broers (Lootsma) gespeeld door Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman, in onnozele hoogwaterpantalons die met moeite zijn aangetrokken over een dikke oudemannenbuik. Hun scènes bestaan vooral uit voorbereidingen. Ze repeteren voor een confrontatie met de angstaanjagende buitenwereld, waarin zich bijvoorbeeld twee grotekse galeriebezoeksters bevinden die volstrekt over the top, in voyante robes, hun lege levens leven. (..) allengs begint echter te dagen dat Plien & Bianca een doorlopend verhaaltje spelen. En dan blijkt deze show een tragikomedie te worden waarin die mannen en die vrouwen de contouren van ware personages krijgen. (..) Plien & Bianca hadden altijd al de lachers op hun hand met hun ongegeneerde gekkigheid en mallotige verkleedpartijen. Maar nu heeft al die idiotie k nog iets te zeggen."
'Plien en Bianca hebben een verhaal' door Henk van Gelder, in: NRC, 28 december 2007

" Die kennismaking met de broers is een bijzonder sterk en komisch begin van de vierde voorstelling van Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman. Ze hoeven zich maar voor het eerst om te draaien, met hun plaksnorren en hoog opgetrokken broeken, en de lach is daar. Hetzelfde gebeurt als ze later als de vijftigers Afra en Livette opkomen, kunstliefhebbers die de geëxposeerde waterkoker 'prachtig prachtig mooi mooi' vinden, maar alleen als de kunstenares in de buurt is. (..) uit de stadsavonturen van Jos en Wilber viel bijvoorbeeld nog wat meer te halen. Wel hebben Plien & Bianca een grotendeels erg geestige voorstelling gemaakt over vier types die je bijblijven, met aardige dansjes en liedjes om scènes te verbinden, waaronder een hilarische paaldansact. Het einde komt onverwacht, maar dat er zo plotsklaps een nieuwe orde der dingen ontstaat, past ook wel bij dat op elkaar stuiteren van twee werelden die elkaar in wezen vreemd zijn."
'Plien en Bianca met plaksnor doen komisch 'net alsof'' door Hans Nauta, in: Trouw, 12 december 2007

In de media: Stessen - 3 apr 2004
"Pruik op, pruik af, jurkje aan, jurkje uit, accentje hier, accentje daar - dat is zo'n beetje de essentievan dit eerste avondvullende toneelstuk van Paul Groot, uitgevoerd door het illustere cabaretduo Plien (van Bennekom) & Bianca (Krijgsman), in samenwerking met de voormalige Kopspijkers-imitators Owen Schumacher en Paul Groot zelf. (..) Dit viertal speelt een groot aantal types dat zich door de luchtvaart aan elkaar verbonden weet. Ze werken bij Happy Air, zijn steward of stewardess, purser, piloot of manager. Af en toe wordt naar een thuissituatie overgeschakeld en worden ook maitresses en partners verbeeld. (..) Stessen zitten een paar komische taferelen en een enkele rake woordgrap, maar een hogere vlucht bereikt deze productie nergens. Het is geen doldwaze en perfect uitgevoerde klucht, maar ook geen bijtende satire of rake zedenschets. Groot probeert nog wat diepgang aan te brengen door een van de stessen op te zadelen met het verdriet van een dode broer, maar dat element schiet hier geheel zijn doel voorbij. (..) Het kan allemaal niet verhullen dat het publiek toch het hardst lacht als Owen Schumacher tegen het eind van de voorstelling opkomt als een van zijn succesvolle typetjes uit Kopspijkers. Daarmee wordt exact duidelijk wat deze voorstelling in de kern is: op maat gesneden amusement voor de televisiekijker die ook wel eens een avondje naar het theater wil. En dat zijn er kennelijk veel: voor de hele tournee van Stessen is geen kaartje meer te krijgen."
'Stewardessen komen maar nauwelijks van de grond' door Hein Janssen, in: De Volkskrant, 15 mrt 2004

"Stessen is een aaneenschakeling van losse, parodistische tafereeltjes uit luchtvaartkringen, waarin af en toe wat kleine lijntjes zijn aangebracht voor de voortgang. Groot moet goed naar die lui hebben geluisterd, want de dialogen vol stoere shoptalk klinken verbazingwekkend authentiek. Als de steward een trainee aanraadt om in Delhi slechts 'een lawaaiierige leprakolonie' te verwachten ('dan valt het altijd mee') is dat vast en zeker uit het leven gegrepen. En als de unit coach een stewardess berispt wegens 'inadequate gelaatstrekken naar de passagiers toe', lijkt me dat nauwelijks overdreven. Als top-typeurs weten Plien & Bianca, Groot en Schumacher wel raad met al die figuren. Ze zijn soms onbedaarlijk grappig, die versierderige piloten en die blase-stewardessen, de grondemployes en de purser met haar reglementen. En de verveelde toon waarop zo'n steward zich beklaagt over de lichaamsgeur van een passagier ('d'r loopt er een eentje door z'n deo heen te breken') is raak getroffen.(..)Alleen als Groot in zijn tekst af en toe even een poging doet tot iets meer karaktertekening, is het opeens afgelopen met de pret. Dan hapert de vrolijke machinerie."
'Rake parodieen van de luchtvaart' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 13 mrt 2004
met dank aan: JuudB

"'Stessen' is bedoeld als komedie, maar is vlees noch vis. Er wordt niet duidelijk ingezet op een komisch toneelstuk, de scenes rijgen zich eerder als grappige sketches aaneen. Echt cabaret is het ook niet, want er worden alleen maar rollen gespeeld en de vierde wand - die door cabaretiers wordt doorbroken om met het publiek te praten- is gehandhaafd. Ergens tussendoor vinden we één eendrachtig lied, dus een musical is het ook niet. En daar zit 'm de kneep. Want laten we wel wezen, je hebt hier de crème de la crème van het Nederlandse cabaret staat hier op het toneel! (..) Iedereen acteer fantastisch, de scenes zijn soms hilarisch, de teksten zijn goed, de kostuums zien er prachtig uit, evenals het decor, maar er mist iets. Je raakt niet betrokken bij de personages omdat je ze nauwelijks leert kennen. Het echte drama (..) wordt slechts licht aangestipt. (..) Ondanks dat alles er tip top uitziet, voelt de avond lang aan. (..) 'Stessen' is een avond pretentieloze lol, goed gespeeld, dat wel, maar het voldeed niet aan de verwachtingen. Althans niet de mijne."
'Stessen is pretentieloze lol in de lucht' door Rinske Wels, in: Trouw, 15 mrt 2004
met dank aan: Bumme