portret

Maarten van Roozendaal

Laatste nieuws
-al het nieuws over Maarten van Roozendaal

Bio.txt
Na een getroubleerde jeugd beweegt Van Roozendaal zich blowend in kraakpanden tussen "radicale types, zelfbenoemde genieën, drugheads en anarchisten". Hoewel hij in die tijd al teksten schrijft en piano blijft spelen, kruipt hij pas begin jaren negentig achter de piano om zijn liederen te brengen waarin hij op rauwe wijze het leven bezingt. De voormalige barman van De Engelenbak wint in 1994 het Amsterdams Kleinkunst Festival en maakte in de jaren daarna een reeks voorstellingen met onder meer Kim Soepnel, Egon Kracht en Marcel de Groot.

In 1998 ontvangt hij de Zilveren Harp voor het album 'Adem uit', in 2000 de Annie M.G. Schmidtprijs voor het lied 'Red mij niet' en in 2008 met 'Het wilde westen' de Poelifinario voor het beste theaterprogramma. Met Egon Kracht, Marcel de Groot, Wouter Planteijdt, Nico Brandsen en Richard Heijerman steekt hij zijn werk in een nieuw muzikaal jasje voor de voorstelling 'En noem het maar vrienden'. In 2011 maakt hij met Paul de Munnik het programma 'Heimwee naar de hemel' waarin ze werk van overleden zangers zingen, waaronder Bram Vermeulen en Cornelis Vreeswijk.

Na jaren van samenwerking met anderen gaat Van Roozendaal in 2012 met 'De gemene deler' alleen het podium op. De tournee moet voortijdig worden afgebroken als hij ongeneeslijk ziek blijkt te zijn.

Op 1 juli 2013 overlijdt hij aan de gevolgen van kanker, slechts 51 jaar oud. Met hem verliest Nederland één van zijn beste chansonniers, tekstschrijvers en componisten.

Voor zijn programma's werd hij driemaal genomineerd voor de Poelifinario, de prijs voor de meest indrukwekkende voorstelling van het seizoen. In 2006 voor 'Barmhart', in 2008 voor 'Het wilde westen' en in 2012 voor 'De gemene deler'. Hij wint de Poelifinario daadwerkelijk voor 'Het wilde westen'.