www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

Na dag 1…

Wat kan een mens toch brak zijn. Zeker als er geen minibar met fris in je hotelkamer blijkt te zijn en je met New York’s kraanwater je vochtbalans moet proberen te herstellen. Gisteren was een bizarre dag. Na de landing in Newark New Jersey en een treinritje lang al het moois dat daar te zien valt, ik wist niet dat roest in zoveel kleuren te krijgen was, aan gekomen op Penn Station NY. Dat zit weer vlakbij mijn hotel, dus dat valt mooi mee. Koffer neer geflikkerd en toen meteen door naar mijn eerste optreden in the Big Apple.

The Village LanternThe Village Lantern blijkt een klein gezellig keldertje met gelukkig een airco te zijn. John Morrison de man die dat regelt begroet me met een onbegrijpelijke, maar zeer vriendelijke blik… Ik geloof dat niemand hier begrijpt waarom ik dit graag wil doen en waar ik nou precies vandaan kom. De MC, een soort negerin-nanny met een stem als Fran Drescher denkt later dat ik van Amsterdam Avenue kom. De namen gaan in een hoed en daaruit wordt de volgorde van de avond bepaald. Ik zit redelijk achteraan in de line-up en realiseer me plotseling dat bijna iedereen die daar zit zelf op het podium gaat staan. Naarmate de avond vordert stijgt mijn verbazing over het niveau van de open mikers. Het blijkt voornamelijk over poep en neuken te gaan waarbij de mannen voornamelijk door blijven zagen over de lengte van hun piemel. Ik begrijp opeens waarom de auto’s hier zo groot zijn, want dit zou net zo goed een zelfhulpgroep Freud 101 kunnen zijn. Enfin vlak voor dat ik op moet is er iemand die wel lach uit de zaal krijgt en de magische manier om mensen aan het lachen te krijgen is het afzeiken van de grap die je zojuist hebt gemaakt. Volgens mij kennen de meeste hier elkaars act.

Okay showtime. Voor mijn gevoel ga ik behoorlijk dood, veel van mijn grappen zijn hier of te moeilijk of gewoon niet grappig. Ik zeg dat ik maar beter iets over poep had kunnen bedenken en ja hoor, ze beginnen te lachen. Doodgaan is een subjectieve ervaring. Dat bleek later behoorlijk mee te vallen, omdat ik twee uitnodigingen kreeg om ergens anders deze week nog te komen spelen.

Wilko Terwijn en William SuttonEven later loopt William Sutton binnen een vriend en collega uit Amsterdam die ook even in NY zit. We besluiten nog even naar de Boston Comedy Club te gaan. Die zit even verder om de hoek. Deze professionele show a $ 5,- p.p. en een two drinks minimum blijkt te bestaan uit een aantal mensen die ik net daarvoor ook al in die andere club heb gezien, alleen spelen ze hier iets langer. Hoogtepunt van deze show was toch de gigantische licht gehandicapte kakkerlak op het herentoilet, dus hebben we het maar op een zuipen gezet. Op weg terug naar mijn hotel ben ik nog even gestopt in een barretje die niet zou misstaan in een aflevering van de Soprano’s, maar na een uur semi-verplicht vriendelijk luisteren naar een neef van de Bonano family en over het feit dat hij zich vroeger liet afzuigen door Barbara Streisand in haar beginperiode, ben ik er tussenuit gepiept. Terwijl ik door de straten loop van het ultiem kleffe doodsbenauwde zweterige Manhattan schiet er maar één ding door mijn hoofd. I want to wake up in a city that never stinks…

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube