cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

NY Dag 6

Het is leuk om wakker te worden en te merken dat de stad zich eindelijk aanpast aan mij. Het regent en niet zo’n beetje ook. Gelukkig zijn er genoeg daklozen of andere losers die paraplu’s á 2 dollar per stuk op straat verkopen, zodat ik niet helemaal doorweekt aankom bij Penn Station. Daar is een Continental ticketbureau en ik hoef slechts 111 dollar af te rekenen, om één vlucht te cancellen. Het goede nieuws is dat ik nu tot maandag in NY blijf. Deze stad is echt te gek. Ik heb namelijk nog nooit dikke daklozen en junkies gezien. De combinatie tussen extreme domheid en pure hebzucht is erg interessant om te zien.

De stand-up scene heeft daar echter erg onder te leiden. Voor iedere goeie comedian zijn er twintig hacks en wannabee’s. Het probleem is dat het publiek vaak wegloopt met de hacks en de echt grappige mensen links laat liggen. Het mag vooral nergens over gaan, dus kom je voornamelijk met seks, drugs en etnisch materiaal. Zwervers, crackheads, homo’s, geweld en de metro zijn de meest gewilde onderwerpen in bijna iedere set. Ook zie je heel veel snelle pseudo conversaties die eindigen in een belediging… ‘So I told him to fuck himself.’ De oorlog in Irak wordt wel gebruikt, maar oh wee als je het over de wat pijnlijkere onderwerpen gaat hebben. De meeste grappen over Irak ontstijgen het niveau van die vrouwen hebben een snor niet…

New York Comedy ClubAfijn ik heb een drukke dag voor de boeg. Het is maandag, de dag van de open-mikes. Ik heb er een heel stel uitgezocht op internet. Dus aan de slag. Ik loop mijn hotel uit, want een paar blocks verder zit de New York Comedy club. Een uitermate vriendelijk raar mannetje regelt daar de boel. Ik zet mijn naam op de lijst en betaal de drie dollar. Cola kan je zelf pakken, want post-mix is voor de comedians gratis. En ja daar gaan we weer, comedians blijken de enige te zijn die er zitten. Ik begin al wat figuren te herkennen. Één jongen spreekt me nogal agressief aan. Hij had me de dag ervoor gezien en vindt dat je niet over de ‘Troops’ mag praten, want… Ik haak af, want in mijn hoofd speelt het deuntje van Yanky Doodle Dandy. De minieme algemene ontwikkeling van de jongen, gecombineerd met de hartstocht van zijn argumentatie, maakt het een beetje zielig. In een flits herinner ik me de uitslag van een enquête die ik net die ochtend op tv had gezien. 63% van de Amerikanen vindt George Dubya intelligent… I rest my case.

New York Comedy ClubDe comedians maken vooral incrowd grappen en hebben de neiging om steeds iets nieuws uit te proberen, omdat de rest al hun andere grappen al lang kent. Op deze manier schiet het natuurlijk niet op. Angry Bob, een wandelende zak spek, loopt overal doorheen te schreeuwen. Hij probeert lollig te zijn, maar komt op mij vooral uitermate gefrustreerd en triest over. Een standaard situatie bij de meeste open-mikers en een bijna onontkoombaar gevolg van de manier hoe ze hier de dingen regelen. Na een 70 minuten incestueuze comedy is het mijn beurt. Vijf minuten zijn over voordat je het weet. Echt leuk is het niet. Ik overhaast me vanwege de weinige minuten en echt lekker loopt het niet. Ik spreek nog even met het vriendelijke vreemde mannetje. Hij vraagt of ik van de week tijdens de reguliere show wil spelen. Ja natuurlijk is mijn antwoord, waarop hij vraagt of ik vrienden heb in NY. Ik vertel dat ik hier veel comedians ken. Ik heb het duidelijk niet begrepen. De bedoeling is dat beginnende comedians betalend publiek meenemen. Twee man a 10 dollar plus ‘a two drink minimum’. Oftewel voor 40 dollar kun je spelen. Een prima criterium om kwaliteit te garanderen. Ik zeg hem dat ik hem morgen wel even bel en ren de deur uit.

Stand-up New YorkIk spring een taxi in om richting Stand-up New York te gaan, een club off-broadway. Éénmaal aangekomen blijkt de tent gesloten te zijn vanwege de regen. De volgende twee open-mikes waar ik langs ga blijken ook niet door te gaan. Dus na 45 dollar aan taxiritjes loop ik doorweekt door de Village. Gelukkig heb ik nog de reguliere spot die Spanky voor me geregeld heeft in de Ha! Comedy Club. Ik kom dezelfde types tegen die ik hier al eerder heb gezien. Het is op zich een gezellig clubje. Ik ben nerveus, maar gelukkig zit er publiek en gaat het redelijk goed. Francisco een Portoricaanse comedian die daar veel regelt zegt dat ik hem morgen maar even moet bellen en dat ie zal kijken wat ie voor me kan doen. Ik ga doodmoe richting mijn hotel, haal nog wat ranzigs te eten. Eenmaal op mijn hotel kamer aangekomen trek ik mijn doorweekte schoenen uit. Terwijl ik mijn sokken afpel, valt er een stuk vel van mijn tenen op de grond. Comedy is brutal…

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube