cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

NY Dag 7

Bill en ikIk hijs me langzaam uit mijn bed en merk dat gedurende de nacht de open wond die ik mijn voet noem zich heeft gefuseerd met een laken. Ik pulk het los, neem een douche en ga weer op pad. In Starbucks ontmoet ik Bill een comedian en acteur die ik al een jaar of drie niet meer heb gezien. Hij is een goede vriend van Kelley Rodgers. Die heeft jaren in Amsterdam gewoond en bij Kelley kan ik in L.A. logeren.

Met Bill doe ik een rondje door midtown. De hal van Grand Central en de bibliotheek van NY. Bill schaamt zich de laatste tijd voor Amerika en denkt er over om te gaan verhuizen naar Canada, als George Dubya nog vier jaar blijft zitten. Na een weekje Amerikaanse media denk ik dat Bill zijn koffers kan gaan pakken, want ik denk niet dat die Kerry veel kans maakt. Het is onbegrijpelijk, maar dit land is zo debiel. We komen een aantal onbeschrijfelijke types tegen. Of het nou oude joodse dametjes zijn die zich een belachelijk kapsel en dito bril hebben aangemeten of crackheads die met hun eigen poep spelen zijn. Alles lijkt hier rechtstreeks uit de film of een freakshow te wandelen.

Bill en ikBill speelt zelf niet meer in de comedy clubs in NY, maar alleen nog daar buiten, want die betalen veel beter en je krijgt langer de tijd. Ik kan daar wel inkomen. Om dit iedere dag, jaar in jaar uit te moeten doen is dodelijk. Ik moet echter alweer snel opschieten, want er staat een optreden in de Boston Comedy Club te wachten. Ik ga terug naar mijn hotel, pak mijn videocamera mee en vlieg een taxi in. Wederom zitten er weer de zelfde types die ik bij open mikes tegen kom. Ik ben 14de op de lijst en tegen die tijd ben ik gefrustreerd genoeg om te gaan freestylen. Het valt in redelijk goede aarde, ondanks dat er alleen maar andere comedians zitten. Ik besluit even te gaan eten.

Bill en ikEen echt authentieke New Yorkse maaltijd staat op het programma. Een pizzaslice met een Hagendas shake. Daarna de hoek om richting de Tribeca Comedy Basement. En ik moet zeggen dat Sal de beste open mike van de stad heeft. Het zit vol en ook nog eens met echt publiek! Ik ontmoet nog een vrouwelijke comedian die ik vorig jaar nog bij de Big Night of Comedy was tegengekomen en er loopt ook nog een jongen rond die ik nog ken van Da Bounce. Ik wil vlammen, maar er gaat weer eens iets mis. Ik dacht dat ik op de vijfde spot stond, maar het blijkt dat de eerste vier er niet zijn, dus hoor ik opeens mijn naam aangekondigd. Ik haast me om mijn video aan te zetten en ren het podium op en ik merk opeens dat ik me eigenlijk toch wel heel erg moet concentreren voordat ik een podium op loop. Er werd weliswaar wel gelachen, maar ik vond het vreselijk. Ik haalde de volgorde van mijn set door elkaar en verneukte voor mijn gevoel de één na de andere punchline. Na afloop baal ik als een stekker, maar Sal nodigt me uit voor een guestspot in de professionele show op donderdag. Dat is tenminste nog één ding die ik aan deze ramp heb overgehouden. William Sutton wandelt even later nog binnen voor een biertje. We gaan even later nog langs bij een paar vrienden en hebben nog een late-night dinner in het meatpacking district. Om twee uur rol ik mijn bed in. Ik kijk naar mijn sokken en denk dat ik toch maar beter mijn rode gympen had mee moeten brengen…

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube