www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

NY Dag 9

Ik blijf zo lang in mijn bed rotten dat ik de Starbucks maar een dagje oversla. Na een half uurtje onder de douche te hebben gezeten. Ja sorry, dat is nou éénmaal een hobby van me. Bovendien is de douche behoorlijk groot, dus ik kan lekker languit onderuit gezakt zitten. Als mijn lichaam via osmose weer van voldoende vocht is voorzien besluit ik iets cultureels te gaan te doen.

Voor het GuggenheimIk verlaat het hotel voor een lange wandeling langs de upper eastside, het museum district, met als doel het Guggenheim. Een klein uurtje later sta ik na een wandeling langs het central park voor een gesloten deur. Uitgerekend vandaag is het museum dicht, niet dat me de tentoonstelling me echt interesseert, maar het is zo’n gaaf gebouw, dat ik behoorlijk loop te balen. Het is echter weer tijd om terug te gaan, zodat ik mijn eerste open-mike van de dag af kan werken.

Het blijkt een bizar soort te netjes restaurant te zijn waar naast de piano één vierkante meter is ingeruimd voor de comedians. Er blijkt een afscheidsfeestje van accountants tegelijkertijd te zijn georganiseerd. Dit is tevens ons publiek. Een schier onmogelijke omgeving. We zijn met 5 open-mikers, waarvan ik inmiddels er al vier redelijk ken. We kijken elkaar aan met de zelfde blikken. Zo’n blik van: ‘Wat doe ik hier?’. De eerste drie comedians geven er na 1 a 2 minuten de brui aan en dan ben ik. ‘Gij die gaan sterven groeten u.’ schiet door min hoofd. Maar ik besluit een bord van het buffet te lenen en die voor mijn kop te plaatsen. Ik sta 5 minuten lang redelijk autistisch met deze mensen te babbelen, want stand-up comedy kun je dit niet noemen. Ik druip af en leg het bord terug, want er staat nog een reguliere spot voor me te wachten bij de Tribeca Comedy Basement. Onderweg naar de Basement bel ik nog even Fransisco van de Ha! Comedy Club op west 46th street, om hem te bedanken voor de show van gisteren. Hij blijkt nog een spot voor me te hebben. Of ik de 23:30 show wil doen. Het antwoord laat zich raden…

Als ik bij de Tribeca arriveer, blijkt het een slow night te zijn. Er zitten welgeteld drie mensen in het publiek, maar Sal blijkt, ondanks zijn rauwe seksistische en etnische grappen een meester in het bespelen van dit mini-publiek. Sal is zo aardig om me pas veel later in de line-up neer te zetten, zodat er wat meer mensen zitten. Wilko met Al LubelOp deze avond treed ook Al Lubel op. Ik heb ooit een stukje van hem op tape gezien van het Montreal comedy festival en ben sindsdien fan. Hem live zien voor een klein publiek blijkt totaal geen teleurstelling. Hij is gewoon goed. Ik zou hem graag een keer in Nederland zien spelen. Achteraf spreek ik hem even aan en het blijkt nog een hele aardige kerel te zijn. Rond elf uur is het mijn beurt, er zijn inmiddels meer mensen en de sfeer is goed. Sal heeft het publiek bij de ballen en dan gebeurt het. Voor het eerst ben ik echt aan het spelen, het begint te kloppen en de mensen moeten hard lachen. I’m rocking! Opluchting en euforie maken zich meester van en als ik van het podium afloop heb ik eindelijk het gevoel dat ik erbij hoor. Ik moet er echter meteen vandoor.

Ik ren een taxi in en ga richting de Ha! En daar gebeurt ongeveer hetzelfde. Dit gevoel is de reden waarom ik comedy doe. Dit voelt geweldig en de mensen van de Ha! kijken enigszins verbaast, maar met respect naar die weirdo uit Amsterdam. Ik heb het gevoel dat ik een grote stap vooruit heb gemaakt en vraag me af hoe ik hier zou spelen als ik dit een maand of twee zou doen? Ik bestel een paar biertjes en zit tevreden de rest van de show uit.

Wilko en SalLater ga ik nog even langs de Tribeca om Sal te bedanken, ik moest er zo snel vandoor dat ik daar de kans niet voor had gekregen. We drinken nog een biertje. Ik krijg toch een enorm respect voor Sal. Hij heeft zo’n zeven uur lang op het podium gestaan als host en doet dat dus iets van vijf keer in de week. Hoe hij dat volhoud is mij een raadsel, want ik ben compleet afgepeigerd. Als ik de tent verlaat om mijn hotel op te zoeken, merk ik dat Amerikanen niet erg goed tegen drank komen. Het is drie uur in de Village en jongeren liggen her en der uitgeteld op straat of waggelen straalbezopen rond. Aangezien de drankjes hier behoorlijk duur zijn, moeten het haast wel mietjes zijn.

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube