cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

NY Dag 11

Dit is mijn laatste weekend in NY en ik weet nog niet of ik achter een optreden aan ga of dat ik eindelijk een keer van de stad ga genieten. Voorlopig besluit ik het laatste te doen. Alles wat ik doe gaat langzaam vandaag of lukt helemaal niet. Ik zou wat afspreken met Donnell Rawlings. Hij is een vaste bespeler van de Dave Chapelle show en speelt een rolletje in de nieuwe Spiderman 2 film. Ik krijg hem maar niet te pakken. Iedereen heeft het hier altijd druk. Zelfs de zwervers hebben geen tijd. Got to run… Na mijn dagelijkse shot Starbucks, ga ik langzaam richting Central Park,waar William Sutton zijn Shakespeare ding aan het doen is.

Het is een graadje of dertig en de stad voelt kleverig aan. Ik pak de metro tot 59th street en wandel het park in. Er is altijd wel een trouwerij in Central Park en vandaag is het niet anders. Her en der lopen bruidspaartjes met hordes foto’s nemende familieleden rond. Ik erger me dood aan de grote hoeveelheid dikke lelijke joggers, die niet veel sneller dan mij, maar astmatisch hijgend voorbij komen strompelen. De aanblik van deze zwaar zwetende hobbelende zitzakken maakt me bijna filosofisch en de vraag: “Waarom?” spookt door mijn hoofd. Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen in het park. Een mountainbiker botst vlak voor me keihard op een rollerblader. Geen gebroken botten of iets dergelijks, maar overduidelijk een stukje good old American entertainment. Even verderop breekt een klein relletje uit bij een vriendschappelijke softball wedstrijd. Ik vermaak me uitstekend.

Ik blijf me in het park verbazen over de hoeveelheid designer hondjes. Alle soorten en kleuren zijn er te vinden in New York. Zonder een gepolijste poedel of een getatoeëerde tekkel is je kans op een sociaal leven in deze stad nihil. Alleen doormiddel van een zwaar doorgefokte rashond, liefst eentje met frutsels, strikjes, permanentjes of soort-gerelateerde uitzaaiingen, is er een kans op een praatje met een New Yorker. De meeste kijken de eigenaar niet eens aan en beperken hun gesprek uitsluitend tot de hond. Het zal me door de kwaliteit van deze gesprekjes niet verbazen dat die honden ook aan de prozac zitten.

Ik slenter me een weg door het park op zoek naar het Shakespeare theater tot ik plots Al Ducharme Gotham Comedy Clubtegen het lijf loop. Hij was ook net op weg naar William. De kans dat je elkaar in New York tegen het lijf loopt is kleiner dan de kans dat je door een meteoriet wordt getroffen, maar ‘miracles can happen’… Althans volgens Oprah. We blijven een uurtje bij William hangen in het park, dan moet Al er vandoor. Hij heeft vanavond vier optredens in The Comic Strip en Dangerfields. Ik ga nog even een biertje drinken met William in een echt authentiek Iers café, wat sinds het eind van de drooglegging bestaat. Ik besluit na een biertje om naar de Gotham Comedy Club te gaan. Het blijkt uitverkocht te zijn, ik zorg dat ik de juiste telefoonnummers en namen scoor en ga richting hotel om me even om te kleden.

Voor The Comedy StripNa wat eten uit de deli in mijn hotel kamer te hebben verorbert ga ik naar de Comic Strip waar Al de show van elf uur doet. William en zijn vriendin Saskia zijn er ook en de show is goed. Al rockt keihard en het is leuk om hem in zijn eigen omgeving te zien spelen. We hebben nog een uurtje tot Al’s volgende show en gaan nog even wat drinken. De meeste barretjes in deze buurt zijn lawaaierig en druk, maar dan lopen we een Beierse Bierstube tegen het lijf. We nemen een kijkje en binnen blijkt een New Yorker in lederhosen achter de bar te staan. In The Comedy StripWe nemen allemaal een Dinkelacker, omdat het op unkelfucker lijkt. Het biertje is lekker, maar erg boerig. Tussen onze blabla door, ontsnapt er onwillekeurig Duits gas uit onze luchtpijpen. Al moet er na het tweede biertje vandoor voor zijn vierde show van de avond en wij beginnen langzaam ook af te druipen.

We besluiten nog één drankje te doen in The Ship of Fools. Een soort sportbar waar op grote plasma schermen, (een stuk of veertig!) poker- en houthakkerswedstrijden live worden vertoond. Het komt allemaal erg surrealistisch over 160 kilo zware vrouwen met een zaag van drie meter in hun hand die bomenstammen doorzagen met een intensiteit waar de gemiddelde Nederlandse voetballer een puntje aan kan zuigen. Bijlen vliegen in het rond en voor je het weet ben je een voet kwijt. Dat is weer eens wat anders dan last van de hamstrings.

Het is nog geen drie uur als ik naar huis ga. De stad ziet er al verlaten uit. Uitgaan in The City That Never Sleeps is eigenlijk best saai. Er gebeurt weinig en als ik in de Deli nog een biertje probeer te halen voor de hotelkamer blijkt dat ook al verboden. Eigenlijk is New York ontzettend suf, maar vertel dat niet de New Yorkers, want die denken echt dat dit de tofste stad van de wereld. Weten zij veel…

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube