cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

New York

NY Dag 12

Mijn laatste dag in New York en het regent weer eens. Miezerig wisselt af met stortbuien. Ik had het niet beter kunnen wensen. Ik lig verveelt een beetje te zappen op mijn hotelkamer en kom Last Comic Standing tegen. Het is een soort Idols voor comedians en het valt me gelijk op dat de knappe comedian een ronde verder gaat. Het niveau is niet superhoog, maar dat is geen verrassing. Jamai is ook niet bepaald een Placido Domingo, alhoewel ik wel vermoed dat hij ooit het postuur van Pavarotti zal krijgen. Zeker als hij ooit gaat touren door Amerika. Ik ben nu 12 dagen in de States en ben een paar kilo zwaarder. Niet dat ik echt veel heb gegeten, maar alles hier zit zo vol met room en spek dat het onvermijdelijk is. Ik verdenk ze er zelfs van dat ze hier groente injecteren met vloeibaar frituurvet, zodat het die specifieke en de hier zo geliefde ‘flavor’ krijgt.

Brooklyn BridgeIk ga toch maar niet naar de Staten Island Ferry, want het weer nodigt niet echt uit om op een boot naar de skyline te kijken. Ik ben door William uitgenodigd voor een afscheidsdiner en reis voor het eerst af naar Brooklyn. Ik ben zo druk bezig geweest dat ik nog geen voet buiten Manhattan heb gezet. Ik pak de metro richting de Brooklyn Bridge en ga vervolgens aan de wandel. Lopend over de Brooklyn Bridge merk ik dat ik om de paar minuten omkijk naar de kolossale wirwar van wolkenkrabbers achter mij. Dit levende gebergte van staal en beton maakt ontegenzeggelijk indruk. Aangekomen in Brooklyn blijkt dat William niet echt gezegend is met veel richtingsgevoel. Zijn vrouwelijk kant komt naar buiten als hij via mijn mobieltje me probeert uit te leggen hoe ik naar zijn appartement moet lopen. Een klein uurtje later arriveer ik doorweekt op de plaats van bestemming. We besluiten Thais te gaan eten en begeven ons naar een restaurantje. Brooklyn is het echte New York. Overal staan Italianen in portiekjes met lawaaierige armbewegingen de Soprano’s na te doen. Mensen uit alle uithoeken van de wereld kleuren het straatbeeld en de ratten dartelen vrolijk rond. Het eten is prima, maar ik moet al weer veel te snel weg.

Artie & WilkoIk neem afscheid, spring een taxi in en ga richting de Tribeca Comedy Basement voor een guestspot. Het publiek is een beetje mat, maar ik merk dat ik me daar niets meer van aantrek. Ik speel mijn set redelijk professioneel uit en doe het relatief goed. Sal nodigt me uit voor the Laugh Off aan he eind van de avond, waar 100 dollar te verdienen valt. De drie beste comedians van de avond nemen het dan tegen elkaar op in korte sets van 1,5 minuut en het publiek kiest de winnaar. Maar ik moet voor de eer bedanken, omdat ik nog een set moet spelen in de Ha! Comedy Club. Ik zal proberen voor sluitingstijd nog even terug te komen om afscheid te nemen. In de Ha! Gaat het wederom goed, ik sta steeds comfortabeler te spelen en na de gig drink ik nog een biertje met een paar comedians. Ik schijn toch indruk gemaakt te hebben. Zeker mijn opmerking over een uiterst zwakke black comedian die ik zag doodgaan in Carolines zorgt voor hilariteit onder de comedians. Het waren maar drie woorden. Black hack down… Dit soort uitspraken doen het goed bij stand-uppers onder elkaar.

Exiene, een joods-zweedse homo comedian en MC, wil erg graag aan het eind van augustus naar Amsterdam komen. Ik beloof hem dat ik een paar belletjes zal plegen en kijken of ik hem een paar optredens kan bezorgen. Hij is zeker goed genoeg om in Amsterdam te spelen, dus dat moet lukken. Ik ben slecht in afscheid nemen en blijf iets te lang hangen zodat ik terug kom bij een gesloten Tribeca. Ik loop nog even langs de Cellar voor een laatste biertje en een tot volgend jaar. Ik loop terug naar mijn hotel in een soort natte mist en dreig bijna melancholisch te worden. Morgen vertrek ik naar lala-land, zoals ze hier Los Angeles noemen. Iedereen heeft me gewaarschuwd dat het daar nog veel maffer en 'weirder' is. Ik zie het wel, want het verbaast me niets dat je je in dit land blijft verbazen.

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube