cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

Los Angeles

LA Stories 4

Het is makkelijk om in Los Angeles vermoeid wakker te worden. Deze stad ‘isn’t cooking’ maar suddert een beetje door. Je voelt je hier altijd gaar, dus d gang naar het zwembad was gauw gemaakt. Liggend op een strandstoel wandel ik door de laatste hoofdstukken van Lenny Bruce z’n autobiografie. Naast me spelen bejaarde Russische joden hun dagelijkse spelletje domino. Het appartement zit er vol mee het lijkt er meer op alsof ik in een badplaats aan de zwarte zee zit, dan in California. Hier hoor je nooit ‘Surf’s up!’, maar zeg één keer mazzeltov in de lift en je bent geaccepteerd door de vriendelijke oudjes. Ik ga naar ‘The Grove’ voor lunch. Dit is een gloednieuw winkelcentrum om de hoek. Het komt erg Las Vegas-achtig over, maar is een stuk prettiger vertoeven dan in het normale straatbeeld. Kitsch wordt in dit deel van de wereld als een cultureel hoogtepunt beschouwd. En ja, een 24 karaats plastic fontein met Frank Sinatra deuntjes hoor daar nu éénmaal bij. Ik doe gelijk wat boodschappen en haal wat sushi om verlost te zijn van de verplichting om te dineren in een meer van vet, spek en olie.

Langzamerhand wordt het tijd voor mijn eerste open-mike in Hollywood. De Buzz Caffee zit precies tegenover mijn appartementen complex, dus dat kom goed uit. Het blijkt dat er voor deze open-mike een sign-up geld. Oftewel een week van te voren aanmelden en dan hopen dat je op mag. Ik trek me hier weinig van aan omdat er een half uur voor de show nog helemaal niemand zit. Ik zie drie hopefulls aan hun aparte tafeltjes zitten met wat aantekeningen. Ze voelen zich duidelijk niet op hun gemak. Ik spreek de man aan die de avond regelt en leg uit waar ik vandaan kom en of ik ook een spot kan spelen. Het blijkt eigenlijk geen probleem en uiteindelijk bestaat het publiek uit zeven comedians, twee reguliere gasten, de barman en iemand, die de hele show achter het podium zit te internetten. Een veel betere atmosfeer kan je in deze stad niet vinden. De show begint om acht en Howard Smith, de man die alles organiseert blijkt ook de MC te zijn. Binnen een minuut realiseer ik me dat dit een comedian is die het nooit zal maken.

De plek is compleet onspeelbaar en de show heeft een hoog kromme tenen-gehalte. Na wat geneuzel van de diverse acts en twee vrouwen van in de veertig, die desperaat proberen vast te houden aan hun overduidelijk lang vervlogen jeugd is het mijn beurt. Er zitten welgeteld nog zes mensen in deze koffie toko als ik het podium opklim. Het gaat beter dan de rest van de acts, maar echt bevlogen is het optreden niet. Ik ben blij als het lichtje aan gaat en brei er een eind aan. Nou dat was enerverend. Helaas is er geen bier te krijgen, dus ik zit de laatste act uit en vertrek pseudo dankbaar en handjes schuddend de tent. Ik had geen zin om mijn teleurstelling met deze hardwerkend en goedbedoelende mensen te delen. Dat doe ik wel met Kelley als ik terug ben in het appartement. Hij moet lachen als ik hem vertel dat ik een dimensie in stand-up pijn heb ontdekt, want hij weet al tien jaar dat deze scene totaal verrot is.

Buiten bij the Comedy StoreIk pak mijn fiets en ga naar ‘The Comedy Store’ om de vrijdagavond show te bekijken. Kelley wenst me veel succes. Ik arriveer rond een uur of tien bij ‘The Store’ en betaal de 20 dollar entree en wordt gelukkig achterin de zaal geplaatst. Er staat een vrouw op het podium, die hoe het ook anders over haar vibrator praat. Het optreden verlaat haar onderste regionen nooit en het valt me op dat hoewel de zaal behoorlijk vol zit, er niet superhard gelachen wordt. Ik kan het publiek geen ongelijk geven want zelfs een glimlach zit er bij mij niet in. De bediening is traag en bestaat uit Kelly Bundy typjes. Dom, blond en zelfs in het in pikkedonker van de store al duidelijk niet knap. Na een half uur heb ik mijn eerst biertje. Dat heb ik inmiddels hard nodig, want de tweede act is ook niet echt leuk. Een dik vadsig jong ventje, dat trots is dat hij nooit een boek leest vertelt wat standaard vliegtuig grappen en gaat vervolgens over tot Mexicanen grappen, spugen op hamburgers en sex met een hond. Ik bestel meteen nog een biertje.

Dan komt de hoofdact van de avond op. Joe Rogan is in Amerika de presentator van Fear Factor en is dus een celebrity. Hij begint redelijk goed en maakt zijn rol in Fear Factor belachelijk, daarna zakt hij af in het moeras van masturbatie. Tien minuten lang gelul over geruk begint snel te vervelen. En zelfs met een celebrity on stage is het publiek niet echt vooruit te branden. Later begint hij een verhaal over dat mensen dom zijn. Dit verhaal heeft goeie vondsten en zit leuk in elkaar, jammer dat hij dit niet meteen achter zijn Fear Factor verhaal deed, dat had veel logischer geweest en waarschijnlijk grappiger. Het verhaal waaiert uit naar religie en de Egyptische beschaving en begint voor mij eindelijk een beetje leuk te worden, maar ik begin te vermoeden dat het iets te moeilijk is voor zijn publiek. Na een half uur show veranderd het onderwerp weer in seks en dating. Dit is schijnbaar de manier om een ‘big ending’ te hebben in Amerika. Het werkt redelijk en ondanks dat ik niet erg heb gelachen is hij toch overduidelijk beter dan de rest. Dat blijkt wel uit de mensen na hem op het podium.

Eerst een vrouw die wederom niet op een hoger niveau kwam dan haar navel en toen het dieptepunt van de avond. Een grote dikke arrogante vent die overduidelijk meer aandacht aan zijn haar, dan aan zijn act had besteed. Hij deed alsof hij erg kwaad was over alles en dat truukje kwam over als een pruik of een gek hoedje. Er zat niets in, maar hij dacht dat het grappig was. Dat ik niet alleen stond in deze mening bleek wel uit het feit dat de halve zaal tijdens zijn optreden de zaal verliet. Zo dom waren ze toch ook weer niet. De gezette patjepeër bleef ook nog eens veel te lang op het toneel staan, wel 10 a 15 minuten nadat hij zijn lichtje had gehad. Nu kwam het zwakste element van de show duidelijk naar voren, want in The Store hebben ze geen MC. De acts doen een zogeheten ‘tag-team’. De ene comedian kondigt de andere aan, dus de act na hem kwam in een zwart gat terecht. In plaats van daar mee om te gaan als een pro, wierp hij de handdoek al bij voorbaat in de ring en kwam erg ongeïnspireerd over. Combineer dit met willekeurig afzeiken van het publiek en het uitgebreid voordoen hoe je een vrouw haar reet likt, was het niet verwonderlijk dat de zaal langzaam maar zeker leeg liep.

Ik begon een beetje in mezelf te mompelen in de trant van: ‘Tell a fucking joke.’ Zonder dat ik door had dat degene naast me zat ook een stand-up comedian was en waarschijnlijk een vriend was van de man die op het podium stond. Dat resulteerde in aandacht voor mij, de vreemde gast die verveeld achterin zat en de hele avond nog niet gelachen had. Er zaten bijna alleen nog comedians in de zaal en het begon een beetje incrowd te worden. De volgende act wist weer een stelletje de tent uit te jagen en toen kwam mijn buurman het podium op. Hij begon een beetje te vissen en ik had geen zin om te reageren, maar hij hield vol en toen hij me aansprak met de woorden “What do you do?” kon ik mezelf niet inhouden en zei ik: “I’m a comedian. What do you do?”. Ik had deze zin jaren geleden een keer gehoord, maar hij was zo toepasselijk dat ik het niet kon laten. Deze zin zorgde er echter wel voor dat de gemoederen zich roerden. Wat gelach, geklap en rumoer kwam uit de comedianshoek. Ik wist dat ik me in een wespennest had begeven en het mannetje vroeg mij of ik misschien op het podium wilde gaan staan. Ik voelde dat de messen geslepen werden. Maar er was geen weg meer terug. Dus terwijl ik wist dat ik geen enkele kans maakte liep ik de ‘green mile’ naar het podium. Ik deed een paar grappen en pareerde een aantal verbale aanvallen uit de comedyhoek, maar stond niet eens compleet voor lul. Aan de andere kant kan ik wel zeggen dat ik in de vrijdagavond show op het podium van The Comedy Store in Los Angeles had gespeeld. Iets wat me zeker een maand de tijd of veel geslijm zou hebben gekost.

Als laatste kwam een donker meisje op het podium met een prettige podiumaanwezigheid. Ik vond het zielig voor haar. De tent was bijna helemaal leeg, maar ze had, als ze eerder op de avond had opgetreden het zeker beter gedaan dan een hoop van haar cynische en niet bijster grappige egocentrische mannelijke collega’s. Aan het eind van de show ga ik maar richting huis. Een superdrukke Sunsetstrip proberen over te steken met een fiets is een bijzondere ervaring. Iets wat ik van de show niet kon zeggen. Als ik thuis kom en vertel hoe slecht de show was, zegt Kelley veelbetekenend: “I hate to say I told you so, but I told you so.”

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube