cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

Los Angeles

LA Stories 7

Bill MaherAls ik wakker wordt blijkt dat Kelley en ik allebei een kater hebben door verschillende oorzaken. Ik door de drank en Kelley door de totale desillusie die het feestje van Bill Maher bleek te zijn. Het feest was op een gigantisch landgoed en was aangekleed door en gevuld met ja-knikkers en strippers, diverse andere adult entertainers. Bills idee van een feestje is omringd worden door bodyguards in je eigen huis, terwijl je iemand regelt, die vervolgens weer regelt dat er 100 domme wijven in bikini’s rondlopen met het gezamenlijke IQ van een ons aardappelpuree. Niemand had het naar zijn zin, terwijl je dat toch zo mogen verwachten als je voor 75.000 dollar aan catering en personeel uitgeeft. Kelley zit nog een beetje na te ergeren en denkt dat zijn vriendschap met Bill nagenoeg over is. De sterrenstatus heeft meestal diepgaande invloed op mensen hun persoonlijkheid en hier kun je dat vermenigvuldigen met een factor, waar menig zonnebrandcrème jaloers op zal zijn. Het feest was zo deprimerend dat hij nadat hij terug was, zin had om dronken te worden. Ik kan het hem niet kwalijk nemen.

Vanuit onze gezamenlijke brakheid, ontstaat het idee om te gaan golfen. Iets wat ik nog nooit gedaan heb, dus we gaan richting een simpele baan om het een keer te proberen. Het blijkt verdomd lastig te zijn, maar na een behoorlijke hoeveelheid hopeloze pogingen en verdwenen ballen begint het ergens op te lijken, dus we gaan ook nog even langs een driving range, waar je emmers vol ballen achter elkaar de verte in probeert te meppen. Het is verbazend om te zien hoe een NS kortingskaart hier voor een ‘ID’ door kan gaan. De frustratie van L.A. ebt langzaam weg door het gemep, tot mijn handen een beetje te zweterig worden en ik de golfclub met een sierlijke boog uit mijn vingers zie vliegen en twee hokjes verder bijna een 8-jarig jongetje onthoofd. Gelukkig leek het erger dan het was, maar we laten het golfen in deze ‘I’m gonna sue you!’ maatschappij toch maar even voor wat het is.

Het wordt bovendien tijd om naar The Store te gaan voor mijn open-mike debuut. In The Store blijkt de avond identiek te zijn als die van gister. De ene na de andere waardeloze act staat drie minuten in stilte voor het achtkoppige publiek. Ik mag na dertig acts nog even op het eind bewijzen dat ik grappig ben. Ik pak mijn camera om mijn set op te nemen, maar zodra ik dat doe rent er een serveerster op me af in een tempo dat ik nog niet eerder van ze gezien heb. Opnames blijken verboden, omdat ze daar geld voor krijgen als filmcrews dat doen. Ik besluit voor de domme buitenlander tactiek te gaan, maar het mag niet baten. De camera moet achterblijven bij de garderobe. Echt erg vind ik dat niet, want mijn nieuw Nokia mobiel kan ook video opnemen. Ik leg hem stiekem op een goed plekje en denk stilletjes: 'Fuck you!' Eindelijk is het zover. Ik mag op en wonderbaarlijk genoeg krijg ik ze aan het lachen. Ik merk gelijk dat mijn status iets hoger is, als ik het podium afstap. Eerst was ik een complete onbekende eikel eerste klas. Nu ben ik al een gewone onbekende eikel. Wat een vooruitgang! Maar ik moet er als de donder vandoor, want een asociaal lekker diner wacht op mij.

Thom, Wilko en GordonIk ren The Store uit en steek met gevaar voor eigen leven de Sunset strip over richting The Mondrian Hotel waar Gordon iets heeft geregeld en dus is het eten fantastisch. In het chique restaurant van dit tophotel val ik met mijn 5 dollar ‘Brewers’ T-shirt nogal op, tussen al dit Armani geweld en de Dolce&Gabanna dragers gunnen me geen blik waardig maar het zal me aan mijn reet roesten, want het is lachen geblazen. Tom Rhodes is er ook en het valt me op dat wij de enige tafel zijn waar wordt gelachen en waar mensen echt naar elkaar luisteren. Hollandse gezelligheid in Hollywood. Nadat we een paar flessen wijn en een halve dierentuin naar binnen hebben gesnaveld is de koek een beetje op. Gordon gaat nog even van de jetlag bijkomen en Tom en ik besluiten nog even een afzakkertje te gaan halen in de Viper Room stempelwereldvermaarde Viper room van Johnny Depp. Het blijkt een enorme teleurstelling te zijn. Zeker vergeleken met de lol die we net hebben gehad. De tent lijkt op een achterkamertje van de Melkweg en getatoeëerde interessantdoeners staat glazig elkaar uit te checken. Dit is geconcentreerde verveling in een flesje. De band komt achter een lullig gordijntje vandaan en bestaat uit Slash-wannabee’s en poseurs. We raken snel uitgekeken op deze schijnvertoning en zoals de ‘Governator of this great state’ zou zeggen: ‘This evening is terminated.’


Volgende keer: Wilko integreert

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube