www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

Los Angeles

LA Stories 8

Bill MaherHet is alweer dinsdag en ik neem me voor om echt iets aan stand-up te gaan doen. Ik heb uitgevonden dat je rond een uur of twaalf voor de Laugh Factory in de rij moet gaan staan voor de open-mike. Vrolijk fiets ik door de intense hitte van de stad om te constateren dat er slechts één jongen voor me staat te wachten. Hij komt uit San Diego en heeft net als ik weinig benul van wat er nou precies van ons verwacht wordt. Het is dus wachten geblazen. We lijken verdacht veel op reptielen die zich warmen in de zon, voordat ze aan hun drukke werkzaamheden beginnen. Na een uurtje komen er wat meer gegadigden aanstrompelen. Één ervan lijkt zowat te weten wat de gang van zaken is. Hij maakt een lijstje waarop we onze namen op een willekeurig plaatsje krabbelen en vertelt dat we rond een uur of vijf weer hier worden verwacht. Je kan natuurlijk ook blijven wachten, want dan weet je tenminste zeker dat je plekje niet wordt ingepikt. Het is inmiddels twee uur en ik begin me af te vragen waarom al die siliconen vrouwtjes niet simpelweg smelten in deze allesverzengende hitte. Het visualiseren van gesmolten driedubbel D tieten hangend aan een paal doet mijn maag weinig goed en ik besluit Kelley te bellen om ergens in de buurt van The Laugh Factory onder het genot van airconditioning wat cholesterol in onze snuit te proppen. Tijdens het wachten op Kelley hoor ik dat de drie minuten die je krijgt op de open-mike ook nog eens extreem netjes moeten zijn. Je mag geen fuck, shit, damn of erger zeggen. Niet dat mijn act zo smerig is, maar ik heb er al geen zin meer in. Alle acts die ik tot dusver heb gezien in Amerika zijn ranzig of erg ranzig en de mensen die als pro in de Laugh Factory spelen zijn nou niet bepaald Toon Hermans. In een land waar het noemen van reetneuken bijna verplicht lijkt te zijn om het gepeupel aan het lachen te krijgen, vind ik dit toch een tikje hyporiet.

Ik hoor de toeter van Kelley, stap in de cabrio en we rijden even verder richting een diner die haast uit de serie Happy Days lijkt te zijn gehaald. Daar voel ik me bijna verplicht om de ten dollar burger te bestellen. Een onwaarschijnlijke hoeveelheid verschroeid gehakt blijkt tussen een broodje te zijn gepropt. En als ik mijn eerste hap neem, blijken er nog vier grote stukken spek in het burgervlees zelf te zitten. Ze hebben hier dus een manier gevonden om nog meer vlees in vlees te stoppen. Mijn mond valt open van verbazing en dat is maar goed ook, want anders had de burger er nooit in gepast. Tijdens het eten klagen we uitgebreid over de hypocrisie binnen het comedy gebeuren en ik begin steeds meer te begrijpen waarom Kelley er totaal geen zin in heeft. Het wordt tijd voor een radicale verandering van de plannen voor vandaag. We gaan naar een shooting range. The Los Angeles Gunclub om precies te zijn en daarvoor moeten we naar East L.A., de rottende aambei op de asshole van Amerika. Ramen en deuren dicht, niemand aankijken en maar doorrijden, dat is Kelley’s advies. We passeren ‘The Nickel’, waar hoopjes menselijk schroot in de straat ligt weg te rotten. Dit lijkt verdacht veel op een sloppenwijk in Kaapstad. Crackheads en Met-junkies, scharrelen en kotsen door en over elkaar heen. Land of the free, home of the brave…

Some serious hardwareWe rennen snel de gunclub in, waar in een omgeving van plus minus 200 meter, het verdacht rustig is wat betreft junkie-overlast. Een geoefend oog en een paar ons high-tech staal onder je arm doet wonderen voor je gemoedsrust. We komen binnen in een Hollywood setting. Toonbanken vol revolvers, pistolen en Dirty Harry props. De wanden zijn behangen met geweren en shotguns. Een arsenaal waar een gemiddeld Afrikaans land mee veroverd kan worden. Mijn hart bonst, mijn handen trillen en worden zweterig. Met een hartslag van honderdtachtig besluit ik dat ik dit echt godsgruwelijk eng vind. Ik ben niet de enige. Kelley kijkt ook angstig in het rond, waar politieagenten, beveiligingsjongens en Koreaanse liquor store-houders vrolijk met wagonladingen munitie naar de schietbaan huppelen. Kelley neemt een Beretta nine millimeter en ik ga voor het engste en grootste ding dat ik kan vinden: een AK47.

me and my AK47Na de instructies die we beiden ademloos en uiterst geconcentreerd volgen lopen we doodsbenauwd de schietbaan in. De knallen zijn zo hard, dat ik meteen de soundbarrier op moet zetten, omdat anders mijn trommelvliezen scheuren. Ik laad het geweer eerst met één kogel om te wennen. We hebben allebei een foto van een vervelend ogend mannetje met een snor uitgekozen als doel. Trillend richt ik mijn AK47 op Chiel Montange. Ik schiet en sta verbaasd over de immense kracht die uit dit kanon ontsnapt. Achter mij hoor ik één van de schietende Amerikanen zeggen: “Well that sure as hell woke up the place.” Ik sta nog steeds te trillen op mijn benen, als ik het magazijn nu helemaal volgooi. Vijftien minuten later hebben Kelley en ik er honderd kogels doorheen gejaagd en Chiel ziet er niet best uit. Dit is waanzin, maar toch wel erg leuk, dus ik besluit nog even en rondje te doen met een .38 special. Een ultra gevoelig pistool, waarbij je slechts heel licht de trekker hoeft over te halen. Laat de knal je verrassen zegt het balie/uitleg ventje. Dat was overbodige informatie, want de steekvlam die uit het pistool komt doet wonderen voor het verrassingseffect. Onwaarschijnlijk eng en precies is dit relatief kleine handwapen. En als we éénmaal uitgeschoten zijn en de schietbaan weer verlaten ben ik banger dan ooit voor vuurwapens. Je zal maar aan de andere kant staan.

We komen veel te laat terug om de open-mike van The Laugh Factory nog te halen en ‘Frankly my dear… I don’t give a damn!’… We hebben allebei geen zin in comedy vanavond en na wat gehang op de bank en het wegwassen van de kruitdampen gaan we naar de bioscoop om de hoek. Fahrenheit 9/11 hebben we allebei nog niet gezien en hoewel ik de meeste dingen al wist en veel van het beeldmateriaal al kende, blijkt dat voor de Amerikanen in de zaal niet te gelden. Het is ongelooflijk hoeveel macht de politiek hier heeft op de nieuwsgaring en de censuur doet denken aan good-old Oost Europa. Laat ik het zo zeggen Jozef Goebbels zou geen slecht figuur slaan als perschef van de republikeinen. Als de film afgelopen is krijg ik zowaar een beetje medelijden met de Amerikanen om mij heen. Ze zitten compleet uit het veld geslagen nog een beetje na te staren, terwijl de credits al op zijn. Sommige vrouwen hebben tranen in hun ogen en zelfs Kelley kijkt me bedremmeld aan. Hij wist wel dat het erg was, maar zo erg… Zelf vind ik het meest enge aan dit hele gedoe, dat Michael Moore zo’n beetje de enigste is die dit soort nieuwsitems naar voren brengt. Dit zou op het normale journaal te zien moeten zijn, maar zo werkt het niet in Freedom land.

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube