www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

Los Angeles

LA Stories 11

Pretty soon they'll be naming cities after youDe dag begint goed. Ik krijg eindelijk Johnny Steele, mijn strohalm voor San Francisco te pakken. Johnny ken ik van optredens in Amsterdam en diverse toertjes door Nederland. Het is één van de weinige comedians die echt een radicale positie inneemt tegen Bush en is een uitermate belezen en vriendelijke kerel, terwijl hij er uitziet als een redneck. We maken snel even wat plannen en Kelley zoekt in een mum van tijd een goedkope vlucht voor me uit, dus mijn ‘Escape from L.A.’ is geregeld. Zondag wordt het tijd om een stevig portie mist op te snuiven. Mijn opluchting is groot, want L.A. begint te knagen aan mijn ziel. Iedere dag is hier hetzelfde, lekker weer en smog went ongelooflijk snel en misschien ligt het aan de chemische samenstelling van de vervuilde lucht, maar je gevoel voor tijdbesef is hier binnen een paar dagen verdwenen in een soort mistige waas. Kelley gaat weer eens diskgolven en aangezien ik het gisteren wel leuk vond ga ik mee.

Na de tweede hole schrik ik me dood, want op twee stappen afstand kijkt een anderhalf meter lange slang me argwanend aan. Volgens Kelley is er niets aan de hand, want er zit geen ratel aan, maar helemaal vertrouwen doe ik het niet meer. Of het nou de slang was, of de drank van de vorige avond of simpelweg het beginnersgeluk van gisteren? Ik speel in ieder geval als een drol. Ik raak de ene na de andere boomstronk, beland in iedere prikkelstruik en spinnenweb die ik tegenkom en tot overmaat van ramp beland mijn disk bovenin de hoogste boom van de hele omgeving. Kelley merkt sarcastisch op dat het best lastig is om een disk zo hoog in een boom te doen belanden. Als ik thuiskom zit ik onder de schrammen, vreemde rode bultjes en zitten er zoveel takjes, twijgjes en graspollen in mijn haar, dat het lijkt alsof vogels er een nestje hebben gebouwd.

Schoon geschrobd en fris geboend meen ik toch maar eens een show te moeten bekijken in The Laugh Factory. Dat betekent dus dat ik met mijn lowrider richting The Sunset strip cruise en behoorlijk bezweet achter in de rij aansluit. Aangezien het publiek uitsluitend uit jonge hippe Los Angelistas bestaat, word ik vreemd aangekeken door het SUV rijdende voetvolk voor mij. Ik schijn een zeer lage Bling-Bling factor te hebben en zelfs Larry aan de deur kijkt me argwanend aan. Waarschijnlijk omdat ik de open-mike heb laten schieten. Ik betaal de entree en wandel naar binnen. De zaal ziet er goed uit. Ik schat dat er zo’n 400 á 500 man in kan en er zitten er zeker meer dan driehonderd. Ze doen korte shows en hebben er een stuk of drie op een vrijdagavond. Hier hebben ze gelukkig wel een MC. Echt een standaard versie van een Amerikaanse MC. Wat ouder, strak in pak en gewoon veel grappen schieten. Kort en krachtig met veel set-up punchline werk. Als er van de tien er zes raak zijn, doet hij zijn werk. Hij zit rond de vijf.

De eerste act is meteen een prettige verassing Rich Jenni, een gezicht dat je meteen herkent, omdat hij nogal veel tv-werk heeft gedaan. Hij is een echte pro, maar de zaal blijkt toch een beetje lastig te zijn. Sommige dingen snappen ze domweg niet of ze zijn nogal snel op hun pik getrapt. Nergens ter wereld kun je mensen zo snel tegen je krijgen als in L.A, want ze zijn zo oppervlakkig als pierebadje. Gelukkig trekt Rich zich er weinig van aan en doet een goede set, vervolgens is ene Bob Marley aan de beurt. Nee, hij heeft geen dreadlocks en hij is ook geen black-comedian. Het is gewoon een blanke slungel met een baseballpetje met veel valse energie. Ik trek het totaal niet en loop verveeld even naar de bar voor een biertje. Dat hoort natuurlijk niet en alle serveersters raken meteen in de war. Ik moet weer gewoon gaan zitten en deze act tot vervelens toe blijven volgen. Yuk! Gelukkig zijn er meer en betere acts die volgen.

Harlin Williams blijkt echt een komisch talent te zijn en Alonzo, de donkere jongen uit Last Comic Standing, waarvan ik al vermoedde dat hij de grappigste was en dus nooit gaat winnen, blijkt ook in real-life grappig te zijn. De show is zo voorbij en ik heb al wat biertjes leeg geslurpt, als ik merk dat Liza Lampanelli de volgende show moet doen. Ik groet haar en Larry de deurman kijkt me meteen weer vreemd aan, maar als Liza uitbundig teruggroet en even een babbeltje maakt begint Larry zich langzaam te beseffen dat ik misschien toch wel echt een stand-up comedian ben. Als ik naar buiten loop zie ik Rich en Alonzo tegen de muur van The Laugh Factory leunen en ik kan het niet laten om ze even te complimenteren met hun show. Als Rich me vraagt waar ik vandaan komt en ik Amsterdam antwoord is zijn eerste vraag of ik Kelley Rodgers ken. “I’m staying at his place.” Het ijs is daarmee meteen gebroken. Na wat comediangeklets besluit ik me te bezatten op Sunset wat me wonderwel voor sluitingstijd al lukt. Nog één dag L.A. en dan ga ik de mist in… van San Francisco welteverstaan.

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube