www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

San Francisco

The Streets of San Francisco 1

Vandaag ga ik eindelijk naar San Francisco. Ik pak een klein reiskoffertje van Kelley en hij brengt me naar LAX, het vliegveld van Los Angeles. Daar aangekomen blijkt het een compleet chaotische teringzooi te zijn. Het is bijna veertig graden, de computers van American Airlines en nog een dozijn andere maatschappijen liggen plat en de regering Bush heeft met het oog op de Democratische conventie en de daar bijbehorende publiciteit voor Kerry, de terreurdreigingskaart gespeeld en de code van geel verhoogd naar oranje. Een oude truc van de Bush-regering die het spelletje van angst zaaien tot een kunstvorm heeft verheven. Resultaat; grimmig kijkende bewakers en ik moet in deze hitte mijn schoenen uit doen en daar wordt je als onderbetaalde, ongeschoolde security agent niet bepaald vrolijker van. De rijen zijn groter dan die bij Universal Studios, maar dit keer heb ik geen VIP-pas. Gelaten laat ik het hele circus over me heen komen. Duizenden gestresste Amerikanen om je heen vergt een geduld dat menige boeddhistische monnik niet zal kunnen opbrengen. De mensen zijn daadwerkelijk een beetje angstig en dat is natuurlijk nergens voor nodig. Het eerste wat je doet in anti-terreur is namelijk nooit vertellen wat je van je tegenstander weet, dus de kans dat dit good old American bullshit is, is honderd procent. Wat twee dagen later ook blijkt. De informatie over de terreurdreiging is al drie jaar oud en totaal irrelevant. Maar ondertussen zit ik tussen de peentjes zwetende dikkertjes.

Wonderwel haal ik nog net op tijd mijn vlucht. Een uurtje later wandel ik Oakland airport uit en neem de BART train naar North-Berkely,waar Johnny me ophaalt. Ik maak meteen mijn excuses over de meegebrachte stroopwafels.Tijdens de vlucht naar New York waren ze al verkruimeld en in L.A. ook nog eens gesmolten. Het resultaat was een afzichtelijke klomp karamelkorst, waar je hooguit nog wat Ben & Jerry-ijs van kunt maken, dus exit richting prullenbak. Johnny blijkt het ontzettend druk te hebben, maar heeft ondertussen wel even geregeld dat ik vanavond al meteen in The Punchline, de meest gerenommeerde comedy club van San Francisco kan spelen. Ik kleed me om, pak mijn videocamera en ga richting Embarcadero in het centrum van San Francisco. Het valt me op dat er hier meer zwervers rondlopen dan in New York en L.A. bij elkaar. Het overgrote deel van de zwervers bestaat overduidelijk uit psychiatrische patiënten. Eerst dacht ik dat hands-free bellen erg populair was, tot ik in de gaten kreeg dat de meeste mensen die hier hardop pratend over straat lopen helemaal geen high-tech dingetje in hun oor hebben.

Buiten bij the PunchlineAls ik bij The Punchline aankomt, blijkt het een prachtige comedy club te zijn en alles is al door Johnny geregeld. Ik sta als zevende op de lijst en zoek een plekje achterin de zaal. De comedy blijkt al meteen van een hoger niveau te zijn dan in L.A. Ik merk vrijwel direct dat het publiek hier liberaler en intelligenter is dan gebruikelijk voor dit land van de oneindige domheid. Ik bereid mij voor op mijn set en kijk tegelijkertijd naar de anderen. Ik ben niet de enige internationale gast, een Canadees en een Brit gaan me voor. Ik ben gespannen, Binnen bij the Punchlinewant ik wil een goede indruk achterlaten en ik heb veel nieuw materiaal speciaal voor San Francisco geschreven. De MC heeft zoals gebruikelijk moeite met mijn achternaam, maar zodra ik éénmaal op het podium sta gaat het al meteen beter dan in Los Angeles. Mede doordat ik L.A. tot op het bot afbrand, iets dat het hier uitermate goed doet. Als het slotapplaus klinkt ben ik opgelucht. Ik ben niet op mijn bek gegaan en dat voelt geweldig. Ontspannen neem ik een paar biertjes en wat complimenten tot mij. De comedians na mij zijn van een hoog niveau en ik kan iedereen aanraden om in San Francisco een keer naar een comedy club te gaan. Als de avond is afgelopen is de buzz van het optreden nog niet afgezakt, dus tijd voor een afzakkertje.

Buiten bij The VesuvioIk loop richting Northbeach waar ik terecht kom in de Vusuvio, een soort bruin café waar Jack Kerouac zijn meesterwerk schijnt te hebben geschreven. Ik proef de sfeer van het met alcohol doordrenkte drinklokaal en ontdek dat Amerika toch nog een paar plekjes kent, waar cultuur geen scheldwoord is. Als een dronken indiaan uitgebreid een breed scala aan nonsens enthousiast over mij uitstort, realiseer ik me dat het tijd wordt voor een exit-strategie, want voordat je het weet ben je voor twintig kralen en een spiegeltje een tipi rijker. Ik wens Dronken Buffel veel succes en spring een taxi in. De Nigeriaanse taxichauffeur zou zo in Amsterdam kunnen werken. Hij spreekt de taal niet en weet de weg niet. Ik voel me bijna thuis.

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube