cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

terug naar het overzicht

Los Angeles

Last days in the USA 1

De laatste dagen in Los Angeles passeren me in een waas. Tijd staat stil en vliegt tegelijkertijd. De eerste volle dag sla ik meteen maar over. Ik blijf oneindig lang in mijn bed liggen. Ga brunchen om negen uur s’avonds en pak met Kelley een bioscoopje. De Manchurian Candidate is gelukkig saai genoeg om er geen woord aan vuil te maken. Hoewel de film wel geheel in lijn liep met mijn daginvulling. Voorspelbaar, traag en inhoudsloos.
Ik begin me langzaam te voelen alsof ik aan het veranderen ben, zoals in The Fly. Maar in plaats van een dikke vette strontvlieg, verword ik langzaam tot Amerikaan. Eigenlijk weinig verschil dus… Alleen strontvliegen zijn iets actiever en wassen vaker hun handen. De volgende dag hobbel ik van de ijskast, naar het zwembad, naar de Starbucks, weer terug naar de ijskast. Ik merk dat mijn smaakpapillen anders reageren op voedsel en ik zou zweren dat ik een paar nieuwe harde zwarte haren op mijn rug erbij heb gekregen. Ik heb tevens een constante onverklaarbare drang naar een white chocolate mocha frappucino. Ik heb wel eens gehoord dat drugsmokkelaars koffie gebruiken om de snuffelhonden te misleiden. Nou als er ergens op koffie drugssporen achter zijn gelaten, dan is het ongetwijfeld de koffie van Starbucks. Aan het zwembad van het appartement heb ik een telefonisch interview met de Badboys van Yorin FM… Hoe L.A. kun je worden? Met je ingesmeerde bips op een ligstoel naast het zwembad een beetje interessant lopen doen met je telefoon en zelfs zij merken op, dat ik een Amerikaans accent aan het ontwikkelen ben. Ik begin aan mezelf te twijfelen. Angstvisioenen van Adam Curry-gebabbel en Paul Verhoeven-praatjes doemen op. Kelley haalt me uit mijn nachtmerrie met de mededeling of ik met de jongens vanavond een potje wil risken. Ik kijk hem volkomen blanko aan. Risk? Vraagt hij nog een keer en dan dringt het bij me door. Risk! Een bordspelletje. Met zijn allen om de tafel in de huiskamer. Dichterbij ouderwetse Hollandse gezelligheid denk ik hier niet te komen, dus mijn besluit is simpel. Okay! Prima, maar hoe gaat dat spelletje eigenlijk? Nou, dat was dan weer minder belangrijk, want het hele spel schijnt uiteindelijk te draaien om het bier en de bijbehorende barbecue.

Tom SaundersNadat we George en Bill op hebben gehaald gaan we met de cabrio naar het huis van Tom Saunders. Nee, geen familie van die kolonel van Kentucky Fried. Tom is een comedyschrijver in Hollywood die vroeger, hoe kan het ook anders, stand-up comedian is geweest. Bill is inmiddels, na zijn uitstapje naar New York, weer terug in de menselijke muizenval die L.A. heet en George is in een opperbeste stemming. Het bizarre plaatje van George over zijn Iraanse huisbaas, die steeds roept dat zijn vrouw in de kelder zit, schijnt nogal hoog te scoren op een populaire download-site. Het is misschien wel het meest debiele plaatje wat ik ooit gehoord heb, met een mogelijke uitzondering van ‘Busje komt zo’ en ‘Bohemian Rapsody”. Hij heeft zijn popster pseudoniem al bedacht ‘Maurice Pleaysie’, omdat zijn huisbaas Maurice heet en altijd ‘please’ zegt op een vreemde manier. Het plaatje in kwestie blinkt uit in een uitzonderlijke kinderachtige knulligheid en zou dus nog best eens hitpotentieel worden.
De rest van het ritje zitten we op de één of andere manier plotseling te proberen om zo slecht mogelijke bandnamen te verzinnen. Ik kan je verzekeren dat het leuker is dan veel van die spelletjes uit het grote ANWB vakantieboek of hoe die larie ook moge heten. Het vervelende is alleen dat je de leukste altijd weer vergeet en je dus met rijen nonsens namen als: The Electric Pisfingers, The Maybe’s, The dancing Polish Salsa Dancers, The Nowns, Leonard Cohen, Spineless of Kosjer de hard-core metalband, op de proppen komt. Hier is dus het punt gekomen dat ik de moeder aller clichézinnen van net niet leuke verhalen moet gebruiken: ‘Je had er bij moeten zijn.’

Kelley en George in Toms tuinAls we aankomen bij het huis blijkt Tom een tuin te hebben die in Nederland met gemak voor een natuurpark door kan gaan. Na 5 minuten op het terras komt er al een hert met zo’n bambie-geval in de buurt ons uitchecken. Iets wat de eekhoorns, de leguanen en die twee grote gele grommende ogen in dat bosje al eerder hadden gedaan. Het zou me niets verbazen als er nu een velociraptor uit de bosjes springt, maar het zal me een worst wezen, want het is heerlijk weer. Tom blijkt voor King of the Hill, Newsradio en nog een tigtal sitcoms te hebben geschreven, dus ik snap ook opeens de omvang van de tuin. Tom’s huidige baan als hoofdschrijver voor Methodman and Redman, twee keiharde gangsterrappers van de Wu Tang Clan, is misschien wel het meest onwaarschijnlijk. Zeker als je bedenkt dat Tom er uit ziet als Brainpowers vader, een dikke kale blanke vijftiger is met een bril op. Niet bepaald ‘straight out da hood’, maar in Hollywood blijkt dat niet uit te maken. Zolang je iedere zin maar begint met ‘Yo Yo Yo!’, zijn alle grappen te vertalen in hiphop slang.

Comedy RiskHet is onderhand tijd voor de barbecue. Een wagonlading aan worsten wordt door Tom op zijn industrieel aandoende hoogovenachtige barbecue installatie gemieterd. Binnen de kortste keren spetteren en sputteren de worsten hun geblakerde toekomst tegemoet. De semi-gecremeerde worstenberg wordt met een ongekende felheid aangevallen. Oorlog voeren gaat nu éénmaal niet op een lege maag. De kelken worden nogmaals gevuld en de vijf gladiatoren zijn klaar voor de strijd. Risk spelen met vier andere comedians blijkt wel een manier om het spel beter te waarderen. Ik denk dat als hier opnames van waren gemaakt, dat die binnen een jaar tot de vaste oefenstof behoren van de LOI psychologieopleiding. Het kwam er uiteindelijk op neer dat George dacht dat hij Napoleon was, nadat hij op een uitermate doortrapte manier over de felgekleurde plastic lijken op het speelveld was gelopen. Toen George éénmaal worlddomination had bereikt en de slachtpartij gelukkig voorbij was, bleek dat mijn verjaardag was begonnen. Een meegebrachte fles champagne volstond om ook dat leed te verzachten. Ik begin langzaam L.A. beter te begrijpen of ik ben dronken. Punt is, het wordt hier pas leuk als je de deur naar de stad achter je dicht trekt.

To be concluded..

-

Wilko Terwijn

terug naar het overzicht

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube