Wilko Terwijn trok in de zomer van 2004 door Amerika. Sinds hij in Nederland begon met stand-up comedy, wilde hij altijd al naar Amerika om daar te gaan stand-uppen en nu was het zover. Eerst naar New York, vervolgens naar Cleveland, Los Angeles en San Francisco... Dat was in ieder geval het plan.

Hoe het hem verging kan je hier lezen, want voor Zwartekat International hield Wilko een reisverslag bij.

Los Angeles, USA

Last days in the USA 2 (slot)

My limoNormaliter haat ik mijn verjaardag en vandaag is het niet anders. De lunch helpt totaal niet om het natte zaagsel, dat aan de binnenkant van mijn schedel kleeft aan de gang te krijgen. Maar echt misselijk word ik pas een uurtje later in het bubbelbad. Een bijna Romeins gevoel voor decadentie komt over me heen. Terwijl ik mijn antiperistaltische spasmen in het warme woelende water probeer te onderdrukken, bubbelt deze gedachte naar boven. “Misschien is een limo wat? Gewoon met de jongens de stad in, je vol zuipen en je geen zorgen maken of je thuis komt…”
Lees verder >>

Last days in the USA 1

Tom’s huidige baan als hoofdschrijver voor Methodman and Redman, twee keiharde gangsterrappers van de Wu Tang Clan, is misschien wel het meest onwaarschijnlijk. Zeker als je bedenkt dat Tom er uit ziet als Brainpowers vader, een dikke kale blanke vijftiger is met een bril op. Niet bepaald 'straight out da hood', maar in Hollywood blijkt dat niet uit te maken.
Lees verder >>

San Francisco, USA

The Streets of San Francisco 5

Gordon blijkt weer een bizar hip restaurant uitgekozen. Mr. Chow’s, waar er gewoon standaard paparazzi in ninjapakken aan touwen langs de muur naar beneden komen. Het is ontzettend druk en buiten is het bezaaid met wachtende starlets, valetparking ventjes en dure auto’s, als ik op mijn fiets voor kom rijden. Ik ben hoogstwaarschijnlijk de allereerste persoon ooit die het waagt om bij dit restaurant met een fiets te komen aankakken, want de valetparking-guy weet niet echt wat hij met mijn fiets aanmoet. Ik zet hem zelf even vast en geef de beste man 5 dollar.
Lees verder >>

The Streets of San Francisco 4

Als ik bij mijn hotel arriveer, blijkt het om de hoek te zitten van de pas geopende San Fransisco Comedy Club. Ik informeer meteen over vanavond, want ik wil hier gewoon veel spelen. De gozer die door een nog afgesloten hek me te woord staat zegt dat ik vanavond maar gewoon moet langskomen en dat hij zal kijken hoe en wat. Als ik hem zeg dat ik vanavond al in Cobb’s Comedy Club moet spelen, kijkt hij een stuk meer onder de indruk en het is gelijk van: ‘Kom daarna hier langs en je kunt zeker spelen.’ Zo ook weer geregeld en nu op naar Cobb’s waar Johnny een reguliere set voor me heeft geregeld. Tien minuten i.p.v. vijf of zeven. Dit begint op het echte werk te lijken.
Lees verder >>

The Streets of San Francisco 3

Johnny, Wilko en JuJuHet resultaat is een op Forrest Gump gebaseerde restaurantketen die garnalen in diverse soorten vet en olie flikkeren, om ze vervolgens in een hoog tempo in de toch al uitgezette magen van hun cliëntèle te proppen. Je kunt je voorstellen dat ik dit van dichtbij moest bekijken. Ik val van de ene verbazing in de andere. Ieder tafeltje heeft een bordje met Run Forrest Run, tv’s spelen continue Forrest Gump, het personeel is strenger gedrild dan een bataljon mariniers en het eten bestaat uit grote glooiende heuvels gefrituurde massa, die voor garnalen moeten doorgaan. Ik voel mijn buik uitzetten.
Lees verder >>

The Streets of San Francisco 2

Als eerste arriveer ik bij Cobb’s Comedy Club een grote comedy club, waar dik 700 man in kunnen. Ik stel me voor aan de jongen bij de deur en zeg dat ik een vriend van Johnny ben en kan vervolgens meteen doorlopen. Op het toneel staan de Stupids, een groep muzikanten die geforceerd grappig proberen te doen. Het heeft een groot bonte avond-gehalte, maar het veertig plus publiek vindt het schijnbaar wel leuk. Uit beleefdheid ren ik niet meteen de deur uit en probeer een biertje te bestellen. Als dat na een klein half uurtje eindelijk lukt, klok ik hem direct naar binnen en maak me uit de voeten op de klanken van ‘My girl lollypop’.
Lees verder >>

The Streets of San Francisco 1

Johnny blijkt het ontzettend druk te hebben, maar heeft ondertussen wel even geregeld dat ik vanavond al meteen in The Punchline, de meest gerenommeerde comedy club van San Francisco kan spelen. Ik kleed me om, pak mijn videocamera en ga richting Embarcadero in het centrum van San Francisco. Het valt me op dat er hier meer zwervers rondlopen dan in New York en L.A. bij elkaar. Het overgrote deel van de zwervers bestaat overduidelijk uit psychiatrische patiënten. Eerst dacht ik dat hands-free bellen erg populair was, tot ik in de gaten kreeg dat de meeste mensen die hier hardop pratend over straat lopen helemaal geen high-tech dingetje in hun oor hebben.
Lees verder >>

Los Angeles, USA

LA Stories 12

Barry moet ik volgens Kelley en George zeker even gaan bekijken. Zijn set blijkt op het eerste oog erg vervreemdend te zijn. Zeker voor het publiek dat massaal afhaakt. Bij hoge uitzondering zijn Kelley en George ook gaan kijken en schuift Dom aan bij het tafeltje achterin de zaal. Het tafeltje gevuld met comedians ligt vrijwel het hele optreden van Barry, tot grote verbazing en irritatie van de rest van het publiek, in een deuk. Barry is een comedians comedian, is volkomen gestoord en blijkt niets, maar dan ook niets serieus te kunnen nemen. Briljant, doorgeflipt en zeker niet in staat om in dit land grote successen te behalen.
Lees verder >>

LA Stories 11

Schoon geschrobd en fris geboend meen ik toch maar eens een show te moeten bekijken in The Laugh Factory. Dat betekent dus dat ik met mijn lowrider richting The Sunset strip cruise en behoorlijk bezweet achter in de rij aansluit. Aangezien het publiek uitsluitend uit jonge hippe Los Angelistas bestaat, word ik vreemd aangekeken door het SUV rijdende voetvolk voor mij. Ik schijn een zeer lage Bling-Bling factor te hebben en zelfs Larry aan de deur kijkt me argwanend aan.
Lees verder >>

LA Stories 10

Het meest belangrijk in The Improv is natuurlijk niet de show. Dit is Hollywood, dus wie er is en wie je kent is een honderdvoud belangrijker. Gelukkig ben ik met Kelley, iedereen kent hem en dat maakt dingen veel makkelijker. Ik probeer niet irritant te zijn, wat op zich de regel hier is. Ik neem me voor om me niet voor te stellen aan Drew Carrey, omdat ik op dit moment zijn boek aan het lezen ben en ik niet als een kwijlende fan wil worden versleten. Ik babbel wat met oud-collega’s van Kelley en merk dat ik in het hart van de showbizz ben beland. De één schrijft voor een nieuwe sitcom, de ander voor een oude.
Lees verder >>

LA Stories 9

Gordon heeft me uitgenodigd voor een VIP treatment bij Universal Studios en ik zou Malle Henkie zijn als ik dat aan mijn neus voorbij zou laten gaan. Dus ik wrijf de slaap uit mijn ogen, spring eerst onder de douche en dan in een taxi richting Sunset blvd. Ik ben precies op tijd om in de andere taxi te springen die al klaar staat om ons richting de overtreffende trap van nep te rijden. Gordons vriend is fotograaf en heeft een één of andere supersonische mega-camera bij zich, dus ik sta een beetje voor lul met mijn fototelefoon van wel drie pixels.
Lees verder >>

LA Stories 8

Tijdens het eten klagen we uitgebreid over de hypocrisie binnen het comedy gebeuren en ik begin steeds meer te begrijpen waarom Kelley er totaal geen zin in heeft. Het wordt tijd voor een radicale verandering van de plannen voor vandaag. We gaan naar een shooting range. The Los Angeles Gunclub om precies te zijn en daarvoor moeten we naar East L.A., de rottende aambei op de asshole van Amerika. Ramen en deuren dicht, niemand aankijken en maar doorrijden, dat is Kelley’s advies. We passeren ‘The Nickel’, waar hoopjes menselijk schroot in de straat ligt weg te rotten. Dit lijkt verdacht veel op een sloppenwijk in Kaapstad. Crackheads en Met-junkies, scharrelen en kotsen door en over elkaar heen. Land of the free, home of the brave…
Lees verder >>

LA Stories 7

Vanuit onze gezamenlijke brakheid, ontstaat het idee om te gaan golfen. (..) De frustratie van L.A. ebt langzaam weg door het gemep, tot mijn handen een beetje te zweterig worden en ik de golfclub met een sierlijke boog uit mijn vingers zie vliegen en twee hokjes verder bijna een 8-jarig jongetje onthoofd. Gelukkig leek het erger dan het was, maar we laten het golfen in deze ‘I’m gonna sue you!’ maatschappij toch maar even voor wat het is.
Lees verder >>

LA Stories 6

Er staat een gevaarlijk en tegelijkertijd vriendelijk ogende donkere reus voor de deur, die me uitlegt dat ik voor een open podium-plek vijf uur in deze bloedhitte buiten in een rij moet gaan staan wachten. Ik bedank hem vriendelijk voor deze informatie en zeg dat ik dat zeker met veel plezier zal doen. Met een iets te dik Nederlands accent om mijn sarcasme te vermommen.
Lees verder >>

LA Stories 5

We wandelen langs Venice Beach en proef wat van de sfeer. Het is er hectisch en redelijk vreemd. Terwijl de politie een zwerm overvliegende bijen probeert af te stoppen door geel lint tussen bomen te binden zie ik een kleurrijke verzameling straatartiesten, schilderende hippies en jodelende gehandicapten aan mij voorbij trekken. We passeren muscle beach, waar opgepompte Schwarzeneggertjes niets willen weten van verschrompelde testikels en leverkanker en vrolijk de testosteron en anabolen in hun zeer aanwezige aderen proppen.
Lees verder >>

LA Stories 4

De volgende act wist weer een stelletje de tent uit te jagen en toen kwam mijn buurman het podium op. Hij begon een beetje te vissen en ik had geen zin om te reageren, maar hij hield vol en toen hij me aansprak met de woorden “What do you do?” kon ik mezelf niet inhouden en zei ik: “I’m a comedian. What do you do?”. Ik had deze zin jaren geleden een keer gehoord, maar hij was zo toepasselijk dat ik het niet kon laten. Deze zin zorgde er echter wel voor dat de gemoederen zich roerden. Wat gelach, geklap en rumoer kwam uit de comedians hoek. Ik wist dat ik me in een wespennest had begeven en het mannetje vroeg mij of ik misschien op het podium wilde gaan staan. Ik voelde dat de messen geslepen werden. Maar er was geen weg meer terug.
Lees verder >>

LA Stories 3

Californiërs blijken best relaxed als ze door krijgen dat je ze niet als kruiwagen beschouwd, want dat is de standaard hier. Je komt hier op een gemiddeld avondje meer geslijm tegen dan in Ghostbusters 1 en 2 bij elkaar en ik begin te vermoeden dat The Blob geeneens een special effect was.
Lees verder >>

LA Stories 2

Ik begin me af te vragen of deze stad niet gewoon een fata morgana is. De mensen om me heen komen op me over alsof ze figuranten zijn in een uitzonderlijk langdradige film met een uiterst saai script. De mensen hier hebben veel weg van Playmobiel, maar ik voel me te oud om daar nog mee te spelen. New York had in ieder geval nog dat bruisende. Het enige dat hier bruist zijn de aspro’s in het glas water voor mijn neus. Na wederom een copieuze lunch haal ik een zwembroek en denk dat ik klaar ben voor LA, maar om nou te zeggen dat ik er echt zin in heb, nee.
Lees verder >>

LA Stories 1

Engelenmobiel van Wilko TerwijnAangezien ik geen rijbewijs heb en ik voor L.A. begrippen dichtbij de comedy clubs zit, besluit ik een fiets te kopen. Een lowrider beachbike met vlammen op de zijkant zorgen ervoor dat ik er uit zie al een achtjarig Portoricaans gangmember-tje. Mensen kijken vreemd op als ik voorbij fiets. Ik dacht zelf dat het was, omdat het best een coole fiets is, maar Kelley vertelt me later dat het komt, omdat bijna niemand gek genoeg is om door het totaal bizarre verkeer heen te fietsen met deze hitte.
Lees verder >>

New York, USA

NY Dag 12

Ik pak de metro richting de Brooklyn Bridge en ga vervolgens aan de wandel. Lopend over de Brooklyn Bridge merk ik dat ik om de paar minuten omkijk naar de kolossale wirwar van wolkenkrabbers achter mij. Dit levende gebergte van staal en beton maakt ontegenzeggelijk indruk. Aangekomen in Brooklyn blijkt dat William niet echt gezegend is met veel richtingsgevoel. Zijn vrouwelijk kant komt naar buiten als hij via mijn mobieltje me probeert uit te leggen hoe ik naar zijn appartement moet lopen.
Lees verder >>

NY Dag 11

Dit is mijn laatste weekend in NY en ik weet nog niet of ik achter een optreden aan ga of dat ik eindelijk een keer van de stad ga genieten. Voorlopig besluit ik het laatste te doen. Alles wat ik doe gaat langzaam vandaag of lukt helemaal niet. Ik zou wat afspreken met Donnell Rawlings. Hij is een vaste bespeler van de Dave Chapelle show en speelt een rolletje in de nieuwe Spiderman 2 film. Ik krijg hem maar niet te pakken. Iedereen heeft het hier altijd druk. Zelfs de zwervers hebben geen tijd. Got to run… Na mijn dagelijkse shot Starbucks, ga ik langzaam richting Central Park,waar William zijn Shakespeare ding aan het doen is.
Lees verder >>

NY Dag 10

Ground Zero is een enorme bouwput. Door de grote van de plek krijg je wel een gevoel van hoe gigantisch die ramp geweest moet zijn, maar zelf voel ik weinig vergeleken met de emoties van omstanders. Veel mensen babbelen en blaten met elkaar hoe zeer deze saaie grijze betonnen bouwplaats hun zo aangrijpt. Emoties in Amerika zijn te vergelijken met huishoudfolie.
Lees verder >>

NY Dag 9

Ik blijf zo lang in mijn bed rotten dat ik de Starbucks maar een dagje oversla. Na een half uurtje onder de douche te hebben gezeten. Ja sorry, dat is nou éénmaal een hobby van me. Bovendien is de douche behoorlijk groot, dus ik kan lekker languit onderuit gezakt zitten. Als mijn lichaam via osmose weer van voldoende vocht is voorzien besluit ik iets cultureels te gaan te doen.
Lees verder >>

NY Dag 8

Ik besluit naar de Virgin Megastore op 14th and Broadway te gaan en ga me te buiten aan het kopen van comedy cd’s en dvd’s. Met een hele stapel loop ik de deur uit. Veel materiaal dat in Nederland nauwelijks te vinden is, dus ik ben benieuwd of ik 'bekende' grappen tegen kom. Het blijft immers een hobby van veel Nederlandse cabaretiers en comedians om hier en daar van minder bekende buitenlandse collega’s 'te lenen'. Wat dat betreft gaat jatten hier veel eerlijker.
Lees verder >>

NY Dag 7

Met Bill doe ik een rondje door midtown. De hal van Grand Central en de bibliotheek van NY. Bill schaamt zich de laatste tijd voor Amerika en denkt er over om te gaan verhuizen naar Canada, als George Dubya nog vier jaar blijft zitten. Na een weekje Amerikaanse media denk ik dat Bill zijn koffers kan gaan pakken, want ik denk niet dat die Kerry veel kans maakt. Het is onbegrijpelijk, maar dit land is zo debiel.
Lees verder >>

NY Dag 6

Ik begin al wat figuren te herkennen. Één jongen spreekt me nogal agressief aan. Hij had me de dag ervoor gezien en vind dat je niet over de ‘Troops’ mag praten, want… Ik haak af, want in mijn hoofd speelt het deuntje van Yanky Doodle Dandy. De minieme algemene ontwikkeling van de jongen, gecombineerd met de hartstocht van zijn argumentatie, maakt het een beetje zielig. In een flits herinner ik me de uitslag van een enquête die ik net die ochtend op tv had gezien. 63% van de Amerikanen vindt George Dubya intelligent…
Lees verder >>

NY Dag 5

Salvatore begroet me en blijkt ook een comedian te zijn. Ik dacht eerst dat hij alleen maar een maffia stroman was, maar hij is weliswaar erg New Yorks, maar grappig. Ik ben de openingsact en het gaat wederom redelijk goed.
Lees verder >>

NY Dag 4

The Orange Bear blijkt de grootste dump te zijn waarin ik ooit en voet binnen heb gezet. Denk aan het krakerspand Vrankrijk, maar dan helemaal leeg. Het publiek bestaat uit twee dikke mannetjes met een gitaar die eerst zelf drie nummers spelen en vervolgens de tent uit rennen.
Lees verder >>

NY Dag 3

Dit was typisch zo’n dag dat je de hele tijd bezig zonder al te veel op te schieten. Twee uur lang in de Starbucks naast het Empire State Building gezeten om mijn Wifi internetconnectie te regelen. Ik begin me langzaam zorgen te maken over Cleveland.
Lees verder >>

Dag 2

Wilko voor het Ed Sullivan TheatreNa het verwerken van mijn eerste New Yorkse kater, toch maar besloten dit volgepropte eiland te verkennen. Broadway zit om de hoek, dus als een echte comedy toerist sta ik even later te kwijlen voor ‘The Ed Sullivan Theater’.
Lees verder >>

Na dag 1…

Wat kan een mens toch brak zijn. Zeker als er geen minibar met fris in je hotelkamer blijkt te zijn en je met New York’s kraanwater je vochtbalans moet proberen te herstellen. Gisteren was een bizarre dag.
Lees verder >>

Amsterdam, Nederland

Net voor vertrek

Het is dinsdagochtend kwart over negen mijn maag rommelt van de koffie en over een paar minuten pak ik de taxi naar schiphol. Vanavond ga ik voor het eerst in New York, het Walhalla van de stand-up comedy, spelen. The Big Apple. Allerlei Sinatra deuntjes vliegen samen met allerhande vragen door mijn hoofd. Begrijpen ze mijn grappen wel? Is mijn engels niet een beetje aan de vreemde kant? Ben ik uberhaupt wel leuk? Waar moest ik ook al weer zijn?
Lees verder >>