portret

terug

In de media: Kees Torn - 8 feb 2009
"Het grootste deel van de tijd brengt Torn ditmaal achter de centraal geplaatste vleugel door. Daar zingt hij niet alleen liedjes maar houdt hij ook de praatjes waarin hij steeds meer bedreven is geraakt. Hij heeft een losse, laconieke toon gevonden waarin volop ruimte is voor eenregelige zinsneden (..), tweeregelige puntdichten (..) en slimme spelletjes met de logica waarin de denkfout zich soms lastig laat betrappen. (..) Zijn liedjes waren altijd al geraffineerd, vooral in technisch opzicht, want Torn is een fijnschrijver die door de beperkingen van zijn vocale voordracht af en toe te weinig recht doet aan de finesse van zijn tekst en muziek. Maar er blijft meer dan genoeg genietbaars over. (..) En dan heb ik het nog niet eens over het meest indrukwekkende decorstuk dat dit seizoen in een cabaretprogramma is vertoond. Maar daar bestaat helaas geen prijs voor."
'Ironie blijft Torns wapen' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 6 feb 2009

"In de bistro in Goirle bestelt Kees Torn een hazepeper. Zijn technicus, die gamba's neemt, zegt dat zijn nieuwe programma over geloof gaat. Ja, zegt Torn, maar soms denk ik dat het over verwondering gaat. Ze praten over The God delusion, de bestseller van Richard Dawkins waarin het geloof compromisloos wordt geattaqueerd. 'Dat is precies wat me bezighoudt', zegt Torn. 'Toen ik het las, moest ik me inhouden om niet het hele boek op toneel na te vertellen.' (..) Zijn praatjes tussen de liedjes door zijn er voornamelijk om hem naar het volgende liedje te brengen. Zo ook 'Einde verhaal', dat losjes scharniert rond onderwerpen als roem, meisjes, geloof en familieruzies, aangevuld met rake parodieën op klassieke dichtregels. (..) 'Ik weet ongeveer wat ik zeggen wil, maar ik formuleer het elke avond opnieuw en dat pakt de ene keer beter uit dan de andere. Daarom oog ik onzeker waarschijnlijk, want ik ben ter plekke aan het nadenken over wat ik aan het doen ben. Beetje stom, ik leer geen teksten uit mijn hoofd.' Is het niet vervelend om fouten te maken? 'Als ik het uit mijn hoofd zou doen, herhaal ik me elke avond en dat zou me vervelen. Maar ik baal van iedere verspreking en ieder foutje. Dat ligt meestal aan de muzikale begeleiding. Dan blijft er een toets plakken. Soms mis ik een interval. Dan is het piano spelen niet automatisch meer en gaat de aandacht naar de nootjes.' Oefent u wel? 'Ik oefen voortdurend.' Ik kan me niet voorstellen dat u een foutloos programma speelt. 'Twee keer! In mijn hele carrière. Geen beste score.' Voelde u druk na het winnen van de Poelifinario? 'Nee, dat is een grapje. Maar ik probeer in de luwte te blijven. Je moet uitkijken dat je niet te beroemd wordt. Voor je het weet sta je in Carré. Cabaret moet kleinschalig zijn. Het moet iets samenzweerderigs houden.' Welke invloed heeft uw regisseur Onno Innemee? 'Ik ben een schrijver die in plaats van verhalen steeds maar liedjes aflevert. Die zet ik dan op muziek. Dan heb ik opeens twintig liedjes. Onno wil daar theater van maken. Hij heeft iets met het visuele en de dynamiek van theater. Ik zit het liefst de hele avond op mijn kruk.' (..) 'Bij mij heeft het geloof alleen maar angst opgeleverd. In de kerk werd gedreigd met de hel. 'Gij zult niet oordelen' was een gebod waar ik het moeilijk mee had. Ik oordeel snel. 'Gij zult geen gesneden beeld maken.' Terwijl ik tekenen zo leuk vond. Het nadenken werd me verboden, daar komt het op neer.' Lastig voor een cabaretier. 'Ja, tenzij je Guido Weijers heet.' Had het van uw geloof vallen nog meer gevolgen? 'Ik ben van mijn depressies af! Ik geniet me suf. Dat mag opeens. Ik dans en dartel door de dagen. Niet dat ik me ga misdragen. Fatsoen is niet iets wat alleen christenen hebben of dat uit de Bijbel komt. Dat is een fabeltje.'"
'Voor je het weet, sta je in Carré' door Ron Rijghard, in: NRC Handelsblad, 6 feb 2009

In de media: Kees Torn - 29 nov 2006
"Moeiteloos laat hij 'cult', 'tumult', 'geduld' en 'uitgeluld' op elkaar rijmen in mooie volzinnen, zonder dat je voelt welk rijmwoord er nu weer aan komt zetten. Enjambementen als '...petrolchemie/het ligt aan mij maar ik zie/allemaal dood en verderf om me heen.' Dat titellied overigens is een van de juweeltjes uit het programma. Torn bezingt de ellende die de aarde teistert, legt daar af en toe het vrolijke deuntje van 'My favorite things' uit 'The Sound of Music' onder. (..) Tussen de liedjes door vertelt Kees Torn verhaaltjes - over zijn figurantenrol in de film 'Zwartboek' van Paul Verhoeven - of hij leest zelfgemaakte, spitsvondige grafschriften voor. Daarbij wandelt hij over het podium dat prachtig uitgelicht is als een begraafplaats vol met zerken. (..) Het handelsmerk van Kees Torn is virtuoos rijm en muzikaliteit, zijn verschijning even nonchalant en slungelig als altijd. (..) 'Dood en verderf' eindigt met een ontroerend en poëtisch lied over het overleden kindje Jozefien. Muisstil is de zaal als langzaam, heel langzaam het licht dooft. Zingen over de dood biedt bij Kees Torn een lach en een traan."
'Kees Torn zoekt humor in de dood' door Rinske Wels in: Trouw, 24 nov 2006

In de media: Kees Torn - 27 nov 2006
"Dood en verderf - zo'n titel zorgt bij de cabaretier Kees Torn al voor veel voorpret. En inderdaad, de misantroop die een amusant soort nihilisme omarmt in de traditie van het pure cabaret, daagt met ware doodsverachting het laatste taboe in het leven uit: de dood en andere rottingsprocessen. (..) Kees Torn spot met alle piëteit en sacrale omzichtigheid die het sterven omgeven, maar hij doet dat nooit grof. Sterker: zijn slotakkoord is een aangrijpend liedje over de dood van een kind. Want tegen zo'n onmenselijke tragedie is zelfs de bijtende humor van Torn niet bestand."
-lees het volledige artikel
'Kees Torn spuwt de dood in het gezicht' door Arno Gelder in: AD, 17 nov 2006

"Dood en Verderf is een onvoorstelbaar mooi programma, een perfecte balans tussen cynisme en gevoeligheid. Torn (..) heeft oprechtverdriet, maar zorgt ervoor dat zijn publiek firs, monter en gelouterd naar huis kan. Zijn verwarde presentatie blijft sterk en innemend, maar te veel foutjes zijn hinderlijk. (..) het bedenken van grafschriften is ook niet bijster origineel, maar Torn komt wel met geweldige teksten voor Anne Frank, Jan Rot en Rita Verdonk. (..) Torn heeft veel aspecten van de dood erbij gehaald, zoals alle lyullige manieren om aan je eind te komen, die oude Cubaanse muzikanten die het verrekken om dood te gaan, het macabere plezier van orgaandonatie en de nadelen van een familiegraf. (..) Wat een muzikaliteit, wat een geweldig gevoel voor humor en understatement. Kees Torn heeft zich met dit programma definitief onsterfelijk gemaakt."
-lees het volledige artikel
'Kees Torn maakt zich in begrafenispak alvast onsterfelijk' door Patrick van den Hanenberg in: De Volkskrant, 23 nov 2006

"Als hij een bloedserieus, persoonlijk nummer over een overleden vriend zingt, komt na afloop sereen applaus. Meteen daarna vertelt Torn opgewekt dat het een heel handig lied is; je hoeft maar een paar woorden te veranderen om het ook voor een ander te kunnen zingen. (..) Helaas is de show verder muzikaal minder sterk; was hij in het verleden de man van de virtuoze taalspelletjes en ingenieuze liedconstructies, dit keer zijn de nummers simpeler. Met te vaak gezocht rijm, flauwe woordspelingen of manke constructies. Torn moet kritischer naar zichzelf zijn. In Dood en verderf zitten te veel onderdelen die een scherpe regisseur geschrapt had. Aan het eind van zijn show zingt hij een emotioneel nummer over dit ondraaglijke verlies, en neemt hij zijn publiek als het ware mee naar de begrafenis. Maar waarom hiermee eindigen? Hij stuurt zijn publiek met een steen op de maag op huis aan. Een goede regisseur had het nummer een betere plek in het programma gegeven."
-lees het volledige artikel
'Onder alle gekkigheid zit een groot verdriet' door Merijn Henfling in: Het Parool, 16 nov 2006

In de media: Kees Torn - 15 nov 2006
"Dood En Verderf aldus Torn allesbehalve een avondje rouwbeklag. De cabaretier verklapt dat ook tal van andere onderwerpen aan bod komen: 'Agressie in het verkeer, mijn afkeer van tropische eilanden, een meisje dat ontzettend mooi is totdat ze lacht, mijn luiheid en fietsers in Rotterdam. De voorwaarde van cabaret is dat er wordt gelachen. En de dood en het verval zijn thema's waarmee je je uitstekend kunt amuseren. Cabaretiers en tekstschrijvers als Drs. P, Fons Jansen, Jan Boerstoel, Jeroen van Merwijk, ze hebben zoveel leuks over de dood geschreven. (..) Herman Finkers heeft een lied over zijn eigen begrafenis geschreven, daar kom je nooit meer overheen. (..) Zelf heeft Kees Torn, voltijds whiskydrinker en sigarenroker, geen enkel idee over zijn eigen begrafenis. 'In elk geval wordt het geen vingerverven op mijn kist. Het mag luchtig, maar er moet ook ruimte zijn voor verdriet. Ach, het is tenslotte het feestje van de achterblijvers. Die moeten het zelf maar regelen.'"
'Kees Torn: liever begrafenis dan bruiloft' door Arno Gelder, in: AD, 24 aug 2006

In de media: Kees Torn - 4 feb 2005
De sigaren en whiskey mogen van het impresariaat niet langer op het ptoneel, daarom nipt en trekt hij zo nu en dan achter het gordijn. (..) Zijn uithaal naar de grote meute collega-cabaretiers blijft onschuldig hangen in een komische opsomming van bijna alle praktiserende grappenmakers. Guido Weijers krijgt een extra schopje en Freek de Jonge een rake trap. Na een onsamenhangend betoog vol vage verwijzingen twijfelt de toeschouwer even aan zichzelf. Gelukkig brengt Torn verlichting: 'Zo voel ik me nu als ik bij Freek in de zaal zit.' (..) De Rotterdammer is intellectueel en speels maar vooral door zijn beetje-boosheid leidt tot humoristische teksten. Over CKV-ers, leerlingen die verplicht naar het theater moeten waardoor artiesten als oppas fungeren. (..) Zwakkere teksten, over bijvoorbeeld Suske en Wiske maar ook bijzonder mooie, zoals De Zonde van de Tijd."
' Taalarchitect Torn op uniek eilandje in cabaretmassa ' door Marion Groenewoud, in: Zwolse Courant, 17 jan 2005

"Om de race met de andere Nederlandse cabaretiers bij te houden, leek het Kees Torn wel een slim plan om zijn nieuwste theatershow 'Doe mee en win' een stuk commercieler te maken dan wat de toeschouwers tot nu toe van hem gewend waren. Een afdaling van een heuse showtrap en een opening in de vorm van een aanstekelijk lichtelijk verbouwd Ome willem liedje zijn de inzet omin de toekomst vollere zalen te trekken. (..) Lang houdt Torn zijn commerciele uitspatting overigens niet vol. Zopdra hij begint te klagen over zijn impresariaat en hun wens om het vooral niet te hebben over Torns twee voorliefdes, whisky en sigaren, is de toon gezet om een vat vol cynisme over het publiek uit te storten. (..) Die dichtdrift krijgt helemaal een absurde wending wanneer de taalkunstenaar een lied ten gehore brengt waarbij het voorlaatste woord in de zin de Nederlandse vertaling is van het fonetisch Engelstalige slotwoord ('Het leek wel of ik zeep zoop') (..) Torn is een uniek talent in de vercommercialiseerde cabaretwereld. Een woordkunstenaar bij uitstek vol spitsvondigheden waarbij het soms een paar seconden duurt voordat je als publiek de briljante vondsten in de gaten krijgt."
'Wonderlijk woordenspel bij Kees Torn ' door Evert Poppen, in: De Noordpolder, 18 jan 2005
met dank aan: Bumme

In de media: Kees Torn - 16 mei 2003
Hoera wat een ellende. Het GPD is in BN/DeStem zeer tevreden over het nieuwe programma van Kees Torn.
"Cabaret is voor Torn een manier om met zijn gaven en eigenaardig onaangepaste levenswandel zijn brood te verdienen. "Een bakker verdient dat door ze te bakken. Alsof dát normaal is. Ga dan géld drukken!", merkt hij op, in een van zijn prettige en vaak persoonlijke causerietjes tussen de liedjes door. Waarin hij, net als in de laatste twee programma's, zijn geheel eigen kijk geeft op allerlei overbodige vooruitgang en verbaasd is dat zijn logica niet door de hele wereld wordt gedeeld. (..) Dat zijn eerste hobby, de whisky en andere alcoholische versnaperingen, verontrustende vormen aanneemt, erkent Kees zelf ook. (...) (Hij besluit) met een 'vrolijk drinklied' op accordeon. Een lied van een verslagen man die het maar op een zuipen zet en die een wegwerpgebaar maakt naar het leven en vooral naar zichzelf. 't Cliché is weer eens waar: ellende levert prachtprogramma's op."
-Ellende Torn levert prachtig programma op