www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
portret

terug

In de media: Remko Vrijdag, Martine Sandifort - 3 jan 2013
"In het begin van de voorstelling Hulphond valt zo'n bizarre dialoog van twee gestoorde mensen een beetje rauw op je dak, maar het is nog niets vergeleken met de rest van de galerij vol getroebleerden, geestelijk en/of lichamelijk minder validen, of gewoon uitgesproken idioten die Remko Vrijdag en Martine Sandifort ons voorschotelen. (..) het zijn allemaal personages die je naar adem doen happen en lachstuipen veroorzaken. (..) er schuilt een beklemmende tragiek in al die personages, die alleen maar aan- en overkomt omdat de spelers ook de intentie en de theatermacht hebben om dieper te graven.
'Personages die je naar adem doen happen' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 22 dec 2012

In de media: Remko Vrijdag - 3 jan 2013
"Een paar jaar geleden dacht ik: wat zou ik een beetje ijdel lopen doen dat imiteren niet veel voorstelt. Je kunt er makkelijk mee scoren, maar als je het goed doet, is het gewoon erg leuk. Je moet niet te moeilijk doen over humor. (..) (Vrijdag op Maandag) was niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. (..) Ik dacht eerst dat ik het kon leren, maar het is gewoon niet mijn natuur. Blijkbaar moet ik me achter een type kunnen verschuilen."
'Zondagskind' door Rosa Veenstra, in: Volkskrant, 14 dec 2012

In de media: Vliegende Panters - 13 nov 2006
"Voortdurend heb je het idee: menen ze dit nu echt of zit er een dikke laag ironie overheen? Willen ze commentaar leveren op de maatschappij of alleen maar lol trappen? Een heerlijk spel. Maar 'Ebbinge, Vrijdag en De Bekker' komt eerst wat moeizaam op gang. Na twee steengoede scènes (..) zakt het wat in. Er wordt veel gepraat over seks - het thema anus komt regelmatig terug - en 't blijkt dat de poep- en pieshumor het goed doet, ook bij het publiek. (..) Een ander terugkerend thema is de onderlinge verhoudingen. De chemie tussen hen wordt eerst opgehemeld, om daarna te ontaarden in een fikse scheldpartij. De clichés worden vet aangezet: De Bekker heeft geen mening en sust alles, Ebbinge heeft een grote bek, maar durft weinig en Vrijdag is de druktemaker die juist te veel geeft. Maar na een paar keer weet je dat wel. Waren voorheen bijna alle sketches raak, nu zitten er net wat minder briljantjes tussen. Alsof De Vliegende Panters iets van hun glans hebben verloren."
'Vette knipoog en wat engagement' door Rinske Wels, in: Trouw, 29 sept 2006

In de media: Vliegende Panters - 28 sept 2006
"De voorstelling kent een aarzelend begin. De scène mondt uit in een armoedige dialoog vol letterlijke vertalingen in het Engels van Nederlandse spreekwoorden, gezegden en stopwoordjes, gevolgd door een puberale dialoog over seksualiteit. Een deelnemer van een gemiddeld cabaretfestival zou met dit flauwe materiaal zonder pardon naar huis worden gestuurd, maar het publiek vreet kennelijk de koddige woordgrapjes. De Panters deinzen er niet voor terug de vondst tot maximale uit te melken. De voorstelling eindigt wat dat betreft net zo flauw als het begon, want ook in de finale komen de flauwiteiten uit het begin van de voorstelling terug. Maar afgezien van de eerste tien minuten en het slot is Ebbinge, Vrijdag en De Bekker sterke cabaretvoorstelling. (..) Echt op stoom komen de Panters als zij provocerend rappen dat het blanke ras superieur is. (..) De verwarring die de Panters met dit lied zaaien is ongetwijfeld het mooiste moment van de voorstelling. Ebbinge, Vrijdag en De Bekker zit verder vol prachtige vondsten, originele humor en prachtige muziek."
-lees het volledige artikel
'De Vliegende Panters steken de draak met alledaagsheid' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 27 sept 2006

In de media: Vliegende Panters - 26 sept 2006
"Ebbinge, Vrijdag en De Bekker laat (..), na hun fletse tv-serie Daar vliegen de panters (sic), weer zien waarin de Vliegende Panters op hun best zijn: verbluffend vaardig verzonnen en vertolkte staaltjes ironie en parodie met gave overgangen en voortdurend verrassende wendingen. Het is een swingend soort cabaret waarin het straatrumoer niet rechtstreeks wordt benoemd, maar is verwerkt tot absurditeit en muzikaliteit. (..) Helemaal vlekkeloos is dit vierde programma echter niet. Iets te makkelijk lijken sommige scenes de sprong van het repetitielokaal naar de voorstelling te hebben gemaakt. Iets te vaak wordt er gevarieerd op het beproefde thema van spanningen in de groep (..) en iets te talrijk zijn ook de vrouwonvriendelijke grappen die natuurlijk niet zo zijn gemeend. Alsof er ditmaal net iets minder nieuwe ideeën voorradig waren."
'Panters verbluffen in parodie en ironie' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 25 sept 2006