portret

terug

In de media: Sanne Wallis de Vries - 21 sept 2007
NRC Handelsblad zag de jubileumvoorstelling 'Best'.
"Ze heeft zo'n theatershow volledig in de hand en weet met superieur aplomb de zaal voor zich te winnen. Niet door als grappenkanon te fungeren, maar door allerlei alledaagse ergernissen heel precies - niet te veel en niet te weinig - te overdrijven. Best is een compilatieshow. Sanne Wallis de Vries speelt nummers uit de vier vorige shows waarmee ze tien jaar lang op tournee is gweest. Vaak zijn ze enigszins ingekort en meestal hebben ze een nieuw kader gekregen waardoor ze toch weer verrassend zijn. Moeiteloos schakelt ze tussen meiderig en vrouwelijk, in de vaak komisch-verongelijkte observaties die haar eigen stem hebben gekregen, en in de rake typeringen. (..) Tussendoor zingt ze ook een handvol liedjes (..) met een stem die net zo wendbaar is als het lijf (..) (Ze) stelde dit programma eigenlijk alleen maar samen voor een solo-optreden in theater Carre in Amsterdam, eerder dit jaar. Toen dat een succes bleek te zijn, besloot ze er een paar maanden mee op tournee te gaan. Dat was een goed idee."
'Wallis de Vries superieur' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 7 sept 2007

De Pers praatte naar aanleiding van 'Best' met de mensen rond Sanne Wallis de Vries over haar succes. Zo zegt Kathleen Warners, hoofd amusement VARA: "'ze heeft een karakteristieke kop die mooie close-ups oplevert. Haar kracht is haar diversiteit. Ze kan in heel veel types veranderen en bovendien experimenteerde ze tot nu toe in iedere voorstelling. Dat maakt haar voorstellingen heel spannend.'"
Regisseur Selma Susanna: "'Ze schetste in haar eerste voorstelling een beeld van haar generatie. 'Dat deden toen nog niet zo veel cabaretiers.' Volgens Susanna doet ze dat in wezen nog steeds. 'Alleen is ze met haar leeftijd meegegroeid.'"
Manager Pim Wallis de Vries denkt dat de kracht van zijn achternicht schuilt in haar timing: 'Vraag tien mensen om eenzelfde verhaal of mop te vertellen en er zijn er maar één of twee grappig. Komisch talent draait voor 90 procent om timing. (..) Als iets blijkt uit haar vorige voorstellingen, dan is het wel dat Sanne er nooit op uit is om te behagen. Grappen die werkten, heeft ze zelden of nooit herhaald. Haar interesseert het niet wat het publiek leuk vindt, voor haar is het maken van een voorstelling een zoektocht naar nieuwe wegen (..) Sanne laat zich niet leiden door commerciële motieven, maar focust zich op de inhoud.'"
-lees hier het volledige artikel
'Koningin onder de kameleons' door Alexander Nijeboer, in: De Pers, 13 sept 2007

In de media: Sanne Wallis de Vries - 29 november 2005
"We zullen maar niet beginnen aan de discussie wat precies cabaret is, maar de vraag dringt zich wel op: in hoeverre maakt Sanne Wallis de Vries nog cabaret? (..) Sanne danst, zingt, speelt, filosofeert in een fragmentarische voorstelling die losjes geinspireerd is op Alice in Wonderland. Net als de klassieker van Lewis Carroll gaat het in Vier om dromen van vroeger, de tijd, de omgangsvormen en misschien wel het belangrijkste: zin en onzin. (..) Maar wie een avond keihard wil lachen, komt bedrogen uit - het is een droomvertelling met minder grappen dan ooit."
'Sanne maakt minder grappen dan ooit' door Merijn Henfling in: Het Parool, 23 nov 2005

"'Fusion cabaret' noemt ze het ironisch, waarin veel verschillende kunstdisciplines voorkomen. Hiermee verkent ze de grenzen en ook voor vorm is een grote rol weggelegd in haar vierde voorstelling 'Vier'. Prachtig gestileerd qua kleding, decor, rekwisieten en licht. Zelf blijft ze op afstand van het publiek, waardoor de show een toneelmatig karakter heeft. De inhoud is eigenlijk ook geen cabaret meer te noemen. Grappen maakt ze, zeker in het eerste gedeelte, maar weinig. Ze vertelt liever. En ze vraagt. Ze vraagt en vraagt. Sanne Wallis de Vries houdt niet van stilstaan, dus dan blijft op onderzoek gaan over. Door zichzelf en het publiek lastige kwesties voor te leggen in vragende vorm, probeert ze duidelijkheid en orde te scheppen in haar hoofd. Dat maakt haar soms fladderig en warrig, maar ze blijft wel boeien."
'Sanne Wallis de Vries intrigerend en fladderig' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 nov 2005

"Vier is haar vierde programma dat zo mogelijk nog eigenzinniger is dan de vorige drie. Ze laat zien wat ze kan , en haalt ongenadig uit naar iedereen die haar vroeger pijn heeft gedaan. (..) Op zulke momenten is Vier een voorstelling om vol ewondering naar te kijken, maar niet om bij betrokken te raken - daarvoor schept Sanne Wallis de Vries dan te veel afstand. Maar ook vertelt ze weer mooie, poetische en grappige verhalen over herkenbare situaties. Over onzekerheid, over agressie die kan worden opgeroepen door passanten op straat en over een autorit met haar grootmoeder, moeder en dochtertje."
'Associatieve show Wallis de Vries' door Henk van Gelder in: NRC Handelsblad, 23 nov 2005

"In Vier strooit de cabaretière met lichtvoetige relativeringen, vlijmscherp engagement en trefzeker vertelde persoonlijke anekdotes. (..) Vier is wat betreft vormgeving (regie, kostuums, dans, muziek en lichteffecten) veel mooier en gestileerder dan haar vorige voorstellingen. Wallis de Vries creëert op het podium een droomwereld - een mix van de romantiek van de twintiger jaren en de sprookjeswereld van Alice in Wonderland - maar in feite is haar nieuwste voorstelling als het om de inhoud gaat veel grimmiger dan de voorgangers. Het is alsof ze een programma heeft willen maken dat als een spiegel de paradox van de moderne tijd toont: we leven in een droomwereld die rauw, tragisch en vaak lelijk is. (..) Vr Vier gold Sanne Wallis de Vries als zeer getalenteerd maar ook als wisselvallig. Met Vier is ze trefzeker, evenwichtig en doelgericht - een cabaretgrootheid geworden."
-lees hier de gehele tekst
'Sanne verbeeldt paradox van moderne tijd' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 24 nov 2005

"Laat ik het maar even plat zeggen: zelfs een fan van Wallis de Vries die verwachtingsvol de zaal betreedt, komt er suf geluld weer uit. Aangeslagen als een bokser die op punten heeft verloren, maak je de balans op: nul ontroering, nul kippenvel en drie schamele lachjes. (..) de soms ontroerende gekte die de vorige voorstellingen zo onweerstaanbaar maakte, ontbreekt. (..) Waarschijnlijk wil Wallis de Vries niet alleen maar leuk meer zijn. De cabaretiere presenteert zich steeds vaker als theatermaakster. Maar een afwisseling van gave monologen en mooie tableaux vivants maakt nog geen theater. 'The time has come, the Walrus said, to talk of many things' luidt het motto van Vier. Dat doet de 'Alice' van het Nederlandse cabaret - en verdwaalt in haar eigen Wonderland."
'Sanne Wallis de Vries verdwaalt in Wonderland' door Ruud Meijer in: AD, 25 nov 2005
met dank aan: Bumme