|
In Edinburgh 8
Elke avond voelt als een finale. Dit project begon als iets geinigs dat Comedytrain eens moest proberen. Na een week
waren we al een 'hype' met sell-out shows en een Guardians Critics Choice. Hans Teeuwen is 'The Find of the Festival'
genoemd. Elke dag misschien reviewers, je wil toch niet onprettig in krant. Het publiek komt nu binnen met hoge
verwachtingen in plaats van 'Let's see those scary Dutch fuckers sweat...'. We lossen de belofte in vanavond.
Dreamteam 2. Maandagavond. Het dak gaat er af.
Maandag 20 augustus -vervolg-
Ik ben hier bijna de hele dag nerveus voor de show. Het verklaart mijn fysieke staat. Ik bedank Richard van Zwarte Kat
in een mail, want mijn dagelijke weblog werkt echt rustgevend. Ik loop elke dag naar hetzelfde internetcafe in
Nicholson Street van een moslim echtpaar. De vrouw, met elke dag een nieuwe sierlijke hoofddoek, groet me al op straat.
Gisteren kwam ze naar me toe en zei dat ik te weinig dronk. Ze haalde een flesje mineraalwater uit de ijskast en geeft
het aan me. 'You must drink more, good for your health', zegt ze. Ze rent de benen de benen uit haar lijf als mijn
internet weer eens uitvalt of mijn camera niet aangesloten kan worden. De schat. Tot zover de rubriek "Positief nieuws
over moslims."
Op de computer naast me zit een Mohammed B-achtig type een site in het Arabisch te maken en ik zie plaatjes van
machinegeweren verschijnen. Een internetcafe heeft dezelfde etiquette als een mannen-urinoir: je hoort niet opzij te
kijken. Ik zie een zwaard verschijnen en een plaatje van een kwaaie Arabier. Zit de webmaster van Al Qaida naast me?
Hoever kun je je ogen naar rechts krijgen zonder je hoofd te bewegen. Ik vraag me af of het mijn Burgerplicht is om
dit te melden. Twee minuten later echter kijkt mijn bebaarde buurman op Kelkoo.co.uk waar de goedkoopste inkcartridges te bestellen zijn. Misschien is alleen
de inkt op van Bin Laden's printer. Je wilt toch dat je dreigbrieven er een beetje netjes uitzien. Aan de andere kant
van me zit een nerdy jongen met een t-shirt met de tekst: Fart for Peace. Hij maakt een uitnodiging voor zijn
verjaardagsfeestje met Photoshop en hij haalt een borst van het naakte lichaam van Carmen Elektra af. Op de plaats
van de borst plaats hij een augurk met zijn gezicht er in. Hij tovert grote schaamlippen op de juiste plek en zet
daar zijn adres in en ook de tijd. Een vlaggetje met uitnodigende tekst wordt kundig in haar anus geplaatst. Ik
zit gefascineerd te kijken. Plotseling kijken we elkaar recht aan. "You're not invited", zegt hij droog.
Het toneelstuk heb ik gemist, te laat. Op de weg terug zie ik het remspoor van gisteren waar ik bijna werd doodgereden.
Ik meet het nog eens na en ik stel het aantal meters bij tot drie. CSI'ers onder jullie weten dan wel of ik echt dood
geweest was of niet. Hoe dan ook, het was daarna voor mij zeker geen 'stand-up' meer geweest... --start lachband -- .
Ik besluit geen 'Quiet Life' te nemen, vanavond moet ik starten in de show. De opener is van cruciaal belang heb ik
gemerkt. Vanavond is het Ronald Goedemondt's laatste. Steef Cuijpers blijkt in het huis een keukenprinsesje, want
hij heeft een super tweegangen-menu klaar om zeven uur 's avonds! Je leert onbekende talenten van je collega's kennen
in deze weken!
Ik waarschuw je vast: de alinea na deze wordt schaamteloze zelfverheerlijking. Ik ga heel onbescheiden zijn. De show
was ge-wel-dig. Je verdient zo'n avond op z'n tijd als stand-upper. Stand-up comedy kan zo'n hard iets zijn. Ik ben
heel laat gestart met optreden, ik kwam op 38-jarige leeftijd bij Comedytrain. Na een kapotte relatie (comedycliché,
ik weet 't) begin je op open podia. Nu volgt een beetje drama-stukje maar ik ga het toch doen. Ik heb in een kooi
gestaan in een cafe, ik heb opgetreden in een vergaderzaaltje waar de Richard Clayderman-liftmuziek niet uit te
krijgen was, zaaltjes waar ik de 'hypocrisie van het geloof' bekritiseerde en de helft van het IT-personeel kwam
uit Spakenburg, nog opgetreden in een tent waar achter ons de TrashSpeedMetal band ' GKNNofdfdkkwq' net begon. Zelfs
gestaan op de dansvloer van een discotheek en er waren zes betalende bezoekers terwijl achterin de biervaten luid
werd binnengerold. Jan Jaap van der Wal heeft een keer kwartier lang zijn hand op mijn rug gehouden als troost na
een mislukte Late Nite in Toomler. Andere comedians mijden je dan meestal een beetje, want het mocht eens besmettelijk
zijn. 'I had never felt pain until I started doing comedy', zei komiek Orny Adams ooit. Ik zal me niet teveel aanstellen
hier, bij 98% van de optredens gaat het eigenlijk goed en mooi, maar je bent altijd bang voor die rottige 2%. Gisteren
bij die ShowCase kon ik echt de show promoten. Als het dan misgaat voel je je zo klote.
Ik zit een beetje op mijn zure stoel, merk je 't? Je kan ook skippen naar de volgende alinea. Er wordt me iets te vaak
denigrerend gedaan over stand-up in Nederland. Natuurlijk is er goed en slecht en bagger, net als in elke podiumkunst.
Ik leer ook nog steeds. Maar als ik in een cabaretrecensie lees 'hij komt uit de stand-up hoek', is dat me dat net
iets te vaak negatief bedoeld. Theo Maassen heeft nu toch wel bewezen dat je met stand-up iets heel moois neer kan
zetten. Richard Pryor vertelde grappige verhalen, maar de situatie van 'Afro-Americans' werd wel even pijnlijk duidelijk.
Toch? So there, I've said it! Ik lees dit nu eens terug, misschien maakt dat spul je ook over-sentimenteel. Later zal
ik zeggen: 'Quiet Life turned me into a drama-queen!' Goed, en dan nu de avond.
Skip dit stuk als je de succesjes een beetje zat bent. Misschien denk je: Ja, Keesie zit in dat internetcafe een beetje
mooie verhalen te fantaseren naast zijn nieuwe vriend die borsten weg-Photoshopt en vlaggetjes in Baywatch sterren
tovert (find the awful pun in that last bit). Getuigen van de avond: 1 x journalist uit Nederland, paar andere 'Dutchies'
en we tapen elke show. Here we go: beste show tot nu toe voor deze shift. Britten die na afloop op de trap belden
met vrienden om ze te bewegen dat ze kaarten voor de 'Underground Amsterdam Something' moesten kopen omdat het
'fucking hilarious' was. 'No! No! Skip that show, get tickets for these Dutch guys!' Mensen die na afloop weer
lachen als we ons boven laten zien. Ook mensen in shock. En het begon allemaal met Micha Wertheim. Wat een hoog niveau.
Het is bijna SM wat hij doet met het publiek vanavond. Ik kijk door het kapotte gordijntje en kijk recht op een paar
Australiërs vooraan. Ik probeer het proces van gisteravond te beschrijven:
1) Micha begint met een gevaarlijk onderwerp
2) de Australiërs kijken elkaar aan met een blik van 'hij zal hier toch niet echt over gaan praten?'
3) Micha maakt zijn statement over het onderwerp
4) De Australiers kijken elkaar weer aan met Oooh-mond en hoog opgetrokken wenkbrauwen met de boodschap 'HIJ ZEGT DIT
ECHT, FUCK, HIJ ZEGT HET ECHT' Men kijkt daarna rond of ze soms de enige zijn die het hebben gehoord. Nope. Mind you:
nergens wordt het plat of goedkoop wat Micha doet.
5) Micha maakt zijn punchline.
6) Publiek ontploft in lach en shock tegelijk en gaat elkaar aankijken of iedereen dezelfde show meekrijgt. Ze zijn hier
wel sneller geshockt dan bij ons, maar dan nog.
Ik hoop als Micha dit terugleest dat hij zich comfortabel bij voelt bij zoveel glorie, maar dit is echt wat zag ik
gisteren zag gebeuren. Hee, ik had je gewaarschuwd, dit wordt schaamteloos. Morgen kan wel slecht zijn. Blijf lezen.
Ik voel wat Micha doet vanavond. Alsof hij af en toe een peuk uitdrukt op het publiek, er dan weer ijs op legt en net als
ze weer een beetje komfortabel zitten, drukt hij de peuk er weer in. De comedian die als eerste moet na Micha heeft zeer
goede reden om zenuwachtig te worden. Inderdaad: ik. I shouldn't have worried tonight. Ik moet zo lachen om Micha's
laatste grap dat ik lachend op kom. Ik pak het moeiteloos op. Het wordt mijn beste ever. Alles lukt. Ik spot met
comedywet 1: niet met iets compleet nieuws beginnen. Iets over Britse probleemjongeren. Beng! Racisme op scholen. Beng!
Edinburgh Castle. Beng! Nieuw ding in een oud ding. Beng! Ik stoot mijn hoofd. Weet daar iets bij. Beng! Eén van de
Australiërs vooraan wappert met zijn linkerhand bij zijn mond en met zijn rechterhand gebaart hij naar me of ik eventjes
kan wachten. Hij heeft geen lucht meer. Wat is dit geil. Ik sluit deze 'gig' af met driedubbelgedraaide schroef over
sexuele moraal in Nederland en Engeland. Landen. Aftikken. Alleen van de jury van Bulgarije een 9.4, maar die geven
Nederland altijd een lager cijfer. (Het Beng! is een beetje kinderachtig, maar ik heb zo gauw geen ander woord.)
Steef Cuijpers doet zijn eerste 'gig'. Da Mothafucka is niet eens zenuwachtig geworden van zijn voorgangers!!! Hij ramt
de trein in volle vaart door. Barbies en Portugezen. And shuffle! Lebbis doet zijn beste show tot nu toe. Zelfs de
Australiërs lachen om zijn Aboriginals. Het management komt vertellen dat we langer mogen spelen dan normaal.
Ronald Goedemondt's laatste! Hij geeft ze het genadeschot. Zijn stuk over zijn Italiaanse familie kills them. Een
meisje achterin valt van haar kruk. Publiek krijgt 10 tellen. De Hemel is vandaag in The Tron. Op video zal het wel
weer minder lijken.
Goed... Weer een handtekening, we worden 'geniuses' genoemd. Wees gerust, ik ken niet zoveel stand-up comedians met
kapsones. Iedereen herinnert zich bij succes ook altijd die keer dat het zo ongelofelijk stil was in de zaal na een
grap, dat je de airconditioning kon horen zoemen. Onze AUCC-posters zijn geliefd, vooral die met de vier voetballers
en de vier gay UN soldaten. Weer nieuwe barstaff uit Toomler ingevlogen. Gezellig. Ze helpen ons elke dag geweldig
door de paar losse Nederlanders van de eerste rijen te halen. Toch reden tot rouw: morgen gaat Ronald weg. Ik zal hem
erg missen. En niet alleen als medejunkie. It's the comedytalk. Als je dit leest lijkt het of we dag en nacht optrokken
met elkaar, maar dat valt wel mee. Elke comedian zoekt een beetje zijn eigen ritme hier en als het uitkomt, zoek je
elkaar op. Hij vliegt heel vroeg, dus ik neem nu afscheid. Misschien dat ik nog een potje 'Quiet Life' voor hem koop.
Hij heeft het verhaal van gisteren gelezen en lachend zegt hij: ' Oh God, als mijn ouders dit lezen, denken ze natuurlijk
dat ik wel aan de cocaine ben.'
Dinsdag 21 augustus
Redelijk geslapen. Eric van Sauers vindt dat ik me veel te druk maak. Vanavond is zijn laatste. Morgen komt er weer
een Comedytrain-comedian als vervanger voor hem. Alle shows tot zondag zijn nu bijna uitverkocht. We zijn de enige met
Doug Stanhope -vorig jaar- die op maandagavonden zijn uitverkocht in de geschiedenis van deze hut. Vanavond schijnt er
een belangrijke reviewer te komen. Onze promotor Brian vindt het erg belangrijk; die krantenman schijnt iets te zijn,
ergens.
Weer maximaal oppeppen voor vanavond dus. Ik sluit af. Ik zie 1 minuut voor tijd wel hoe ik begin.
(Ik had Richard van Zwarte Kat verteld dat ik in de loop van de week minder ging schrijven, maar het lukt nog niet zo
heel erg. Therapie moet je langzaam afbouwen)
-
Kees van Amstel
terug naar het overzicht
|
