terug naar het overzicht

2. Los Angeles / Doug Stanhope

Via de beroemde Highway 1 rij ik van San Francisco naar Los Angeles. Nog nooit van Highway 1 gehoord? Elke commercial waarin een glimmende sedan langs een mooie bochtige kustweg zoeft, is meestal gefilmd op deze weg. Inderdaad, prachtige klifkust, maar later lees ik in de reisgids dat dit zo'n beetje de slechtste tijd van het jaar is om hier te rijden. Mist, dus weinig uitzicht. Je ruikt hier en daar de brandlucht van de bosbranden aan de andere kant van de berg. Afgezien van de borden 'Thanks to all the brave firefighters' merkt de gemiddelde Nederlandse Jan Doets toerist er echter weinig van. Er rijden hier overigens meer Nederlanders dan op de weg Almere-Amsterdam op maandagochtend. De benzinemaffia in dit gebied weet dat ook, want ze hebben op dit traject de benzineprijzen bijna verdubbeld. Bastards. Wel grote zee-olifanten gezien, die liggen hier aan de kust unplugged hele harde doucheput geluiden te maken.

Ik heb kaarten voor een favoriet van me, Doug Stanhope. Niet voor iedereen geschikt, deze Doug. Hou je van mooi gestyleerd liedjescabaret, dan is het misschien niet iets dat je leuk zult vinden. Soms rauw en grof, soms slim en doordacht, maar altijd gebracht met een enorme drive. En dat wil ik live zien! Op Youtube staat genoeg van hem. Een underground held en daar voelt hij zich prettig bij. Hij schijnt dit jaar van het Montreal Comedyfestival verwijderd te zijn omdat hij klaagde over de censuur op onderwerpen en voor de net gestarte Edinburgh Fringe 2008 heeft hij ook een stunt in petto om te protesteren tegen de hoge huurprijzen van theaterpodia voor artiesten.

(Ben benieuwd hoe het met Micha Wertheim en Hans Teeuwen gaat, hoor dat de zalen bij beiden wederom vol zitten!)

Stanhope wordt de erfgenaam van de vermaarde Bill Hicks genoemd, maar zelf schijnt hij die titel te haten. Ik rij er 500 mijl voor om (Yosemite National Park sneuvelt, maar goed de Veluwe is ook mooi), dus ik hoop dat hij een beetje z'n best doet...

De Los Angeles comedyscene schijnt dood te zijn, had ik vooraf gehoord. Ook al heb je hier vermaarde comedyclubs waaronder The Improv, The Comedy Store (de gelijknamige club in Londen heeft de naam simpelweg gejat van deze tent in LA) en de Laugh Factory, het schijnt allemaal een beetje op zijn gat te liggen.

Ooit was ik in die vermaarde Improv en tijdens de show (je krijgt maar liefst 10 comedians op een rij tijdens een voorstelling) werd er een buslading schoolkinderen van rond de 15 binnengelaten. Blijkbaar om de zaak vol te krijgen. 9 van de 10 comedians wisten zich geen raad met de pubers (die weinig snapten) maar 1 comedian, een zekere Marc Maron speelde er fabelachtig knap op in. Hij maakte er een act van om zijn grappen tot in het pietluttigste detail uit te leggen aan de schoolklas, hetgeen ook voor de rest van het publiek weer zeer grappig werd. Wel triest dat je als vermaarde comedyclub een soort veredelde CKV-tent moet worden om te overleven.

Het ergste in de commerciele comedyclubs is het brengen van je rekening. Dat gebeurt doodleuk tijdens de show. De een-na-laatste comedian is meestal de pineut. Het voltallige publiek let alleen nog maar op z'n rekening en creditcard en de aandacht ben je als comedian totaal kwijt, hoe leuk je ook bent. Business before the show. Comedians noemen die ondankbare plek de 'checkspot'.

Doug Stanhope treedt op in de Downtown Comedy Club ("The first and only comedyclub!" liegen ze hardop). Het is niet wat ik verwachtte. De 'club' huurt in het weekend een podium in een Japans restaurant onder een groot business hotel, Wilshire Grand genaamd, gerund door Koreanen en dat allemaal in downtown LA (lees: zakelijk en financieel hart van de stad). Een raardere plek voor een comedyoptreden had nauwelijks gekund. Het Japanse restaurant, interieur klaarblijkelijk ontworpen door IKEA en de Xenos, de stoelen staan in 'bonte avond' opstelling, slechte microfoon en een klein podium. Kortom, dit belooft wat. Hij geeft 3 optredens en gelukkig heb ik kaarten want alles is stijf uitverkocht.

In de lobby van het enorme hotel kom ik vooraf Brian Hennigan tegen, de man die vorig jaar onze Comedytrain show heeft gepromoot op de Fringe in Edinburgh. Hij is ook promotor van Doug Stanhope. "Kiiiieeeesss! What the fuck are you doing here?!" luidt zijn hartelijke begroeting. Ik vertel dat ik 500 mijl ben omgereden om Stanhope toch eens live te zien. Stilte. Brian vertelt doodleuk dat hij net definitief bevestigd heeft dat Doug begin september (7 en 8 weet ik nu) twee optredens in Toomler geeft. Dat is lekker!?

Ik heb kaarten voor de tweede voorstelling van de avond. De eerste voorstelling van de avond loopt flink uit en ik hoor hem binnen lekker tekeer gaan. 'Beetje je krachten sparen voor de tweede voorstelling vriend!', denk ik zuinig en egoistisch, maar ja, zo zit hij niet in elkaar. Nadat de eerste voorstelling klaar is, loopt hij lachend langs onze rij voor de ingang. Ga nou niet te veel zuipen in de tussentijd, denk ik grootmoederig.

Als we naar binnen mogen, stormt er direct een Koreaanse serveerster op me af: "You knoooow ies two dwink minimaaaam ?!" Jajaja, minimaal 2 drankjes. Binnen is Brian Hennigan druk bezig met organiseren, maar hij vindt het toch erg grappig van die 500 mijl en Toomler.

De show wordt geMC'd door de 71-jarige Garrett Morris. Niet alle grappen zijn origineel maar hij brengt het met zo'n ongelooflijk enthousiasme en spirit dat de sfeer er binnen 10 seconden in zit. Damn, hier kan ik wat leren. Het publiek in het restaurant is de vreemdste mix die ik ooit gezien heb. Trendy nichten, truckers, losse ouwe man, dronken pubers, christelijk gezinnetje. Toch weer een stiekeme opname van Borat? Er wordt geschreeuwd, gegooid, waar ben ik nou weer in beland? In ieder geval is het al 1000x spannender dan de Punchline.

De 71-jarige MC zegt groot fan van Doug te zijn, maar we moeten nog even geduld hebben, want comedian Sean Rouse is het voorprogramma. Er komt een wankel wit figuur op, duidelijk in kennelijke staat. Kennelijke staat is een zeer groot eufemisme. De levenloze blauwe ogen staan comateus in zijn gezicht. Totaal verdwaasd kijkt hij het publiek in en zegt bijna 1 minuut niks. Tja, en waarom dat grappig was, weet ik ook niet meer precies, maar het was hilarisch. Daarna gaat hij nog wat zeggen ook en verdomd er komen nog een paar slimme grappen uit ook. En de oplossing voor racisme. Volslagen lam slimme grappen het publiek in lispelen, het is dus een optie zeg ik alleen maar. Raarste optreden in een lange tijd.

En dan: Doug Stanhope! In Aloha shirt! Zou hij twee keer op een avond kunnen vlammen? Het lijkt wel of hij mijn gedachten leest, want hij begint meteen uit te leggen dat hij eigenlijk geen zin meer heeft, maar dat we niet bang moeten zijn dat het niks wordt want.... speciaal voor ons had hij nog wat cocaine bewaard! Kijk, dat zijn dingen die je Seth Gaaikema niet snel hoort zeggen!



Nogmaals, het publiek is het ruigste schreeuwpubliek dat ik ooit heb gezien, maar De Held gaat onverschrokken voort door met verhalen varierend van wat er gisteravond is gebeurd, tot zijn levensfilosofie, tot politiek, tot drugs, tot improviseren met het publiek. Het is een gedreven optreden over niks en alles in een Kill Bill decor, het is Mad Max met grappen. Ik kan me niet voorstellen dat dit allemaal van tevoren bedacht is, maar het blijft van begin tot eind spannend. Een uur en 15 minuten (goeie coke!), meer dan beloofd en het Koreaanse management wil dat het afgelopen is. Bijzonder. Doug concludeert zelf dat het beter is dat we dit optreden niet hebben opgenomen, maar hij had het zichtbaar naar zijn zin. En ik heb geen spijt van de 500 mijl. Er wordt nog wat 'merch' (merchandise) verkocht en je kan als je dat perse wilt met hem op de foto en dat hij daarna snel naar de bar onder het hotel gaat.

Ik ga niet met hem op de foto, ik ben cool, (wil het eigenlijk wel) maar ga wel naar de bar, want ik ben toch benieuwd wat hij hier van vond. Ik tref een hotelbar onder een enorm businesshotel met zowaar sfeer?! In de hotelbar is het ook een chaos want de barman vertelt dat een zekere Dr. Dre (ik weet geen zak van hiphop na 1985 maar hij is een hele bekende hiphopper) een feestje geeft in da house! Een hoop stijlvol geklede 'Afro Americans' gaan los op pompende R&B. Nu is het feest helemaal compleet. Een Koreaans gerund hotel, met in hun bar het feestje van Dr. Dre met diverse 'bitches' en familie, Koreaanse zakenmannetjes, dronken blanke rednecks en Stanhopefans. Gezellie!

Als Doug met 4 vrouwen -type truckerscafe- binnenkomt, roept het barpersoneel "Last call for alcohol!" Ja, dat is niet de juiste tactiek om een alcoholistische comedian binnen de tent te houden. Geen alcohol, geen Doug en daar gaat mijn quasi-lulpraatje 'van comedian tot comedian'. Dre, of degene van wie ik denk dat het hem is, stapt uiteindelijk ook in een taxi , nou ja, ik heb geen zin de hele club in mijn eentje te vermaken dus ik ga ook naar bed.

Vegas next! Tijd voor De Klassieken. Ik heb kaarten voor Jerry Seinfeld en Jay Leno! Maar eerst LA uit, ik vind deze stad helemaal niks. Sorry, mijnheer Eyeworks. Tijd voor een natuurpark of 4.

Kees