www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube
terug naar het overzicht

4. New York (slot)

Had ik me voor het inchecken van de binnenlandse vlucht naar New York toch nog even moeten scheren? Iets over het security circus op Amerikaanse luchthavens. Het is niet alleen het vastleggen van je vingerafdrukken en je gezicht in een databank (en uiteraard je schoenen uit voor het poortje en geen flesje water in je handbagage)... je wordt soms ook lukraak uit de rij gehaald voor extra controles, zeker als buitenlander. Ik word dringend gesommeerd in een grijze plastic kast te gaan staan, waarna er allerlei luchtjes op mij worden geblazen. Het schijnt een 'sniffer' te zijn, een uiterst gevoelig apparaat dat ruikt of je met explosieven in aanraking bent geweest. Ik besluit tot een eenmansprotest en ik laat een wind midden in het apparaat. Of eigenlijk kon ik hem gewoon niet ophouden en dit was een mooie plek. De beambten van de Homeland Security ruiken onraad en nemen direct wraak door nu ook mijn gehele handbagage open te ritsen en uit te stallen op een tafel (denk aan Aliencondoom uit afl.1). Elk item wordt uitgebreid in een vreemd apparaat gestopt.



New York! Comedy City! The City That Never Sleeps en Ik Ook Niet!

Het raam van mijn hotelkamer in de Upper Westside van de stad ligt naast een mega-afvoerpijp van de airco van het naastliggende gebouw. Denk stofzuigergeluid maal 100. Ik stap als Pieter Storms naar de receptie maar alles zit vol tot morgen. Ik 'slaap' overigens vlakbij de vermaarde comedyclub 'Stand-Up New York' en die hebben een open podium aanbieding op vrijdag lees ik. Vijf minuten optreden voor vijf dollar! Ik koop een kwartier neem ik me voor, met de huidige koers toch maar 10 Euro, ha! Ter plekke blijkt de aanbieding anders te liggen. Ik moet acht toeschouwers meebrengen voor acht minuten optreden. De 5-voor-5 deal is dus 8-voor-8 geworden probeer ik nog jolig, maar de manageress blijft me strak aankijken en echt gezellig wordt het gesprek niet. Waar haal ik zo gauw acht gekken vandaan die met me mee willen? Ik druip af.

Ik had al begrepen van andere Nederlandse cabaretiers en comedians dat New York een vechtmarkt is. Je moet er veel voor over hebben om hier überhaupt op een beetje fatsoenlijk podium te mogen staan. Dat blijkt als ik 's avonds over Times Square loop. Er lopen veel comedians te flyeren voor de Ha!ComedyClub.

Ik toon interesse en word meteen in 'daklozenkrant'-style aangeklampt door een 'comic'. Ik moet zeker komen, want het wordt een topshow en of ik alsjeblieft de flyer niet wil vergeten in te leveren bij de kassa, anders mag hij zelf niet optreden die avond! Ik ben in een boek van Dickens beland. Alleen de vliegjes in zijn ogen ontbreken nog.

Ondanks zoveel artiestenleed besluit ik naar de Comedy Cellar te gaan, één van de bekendste clubs in New York. Een kleine kelder in the Village met veel sfeer (en veelvuldig te zien in Seinfeld's docu 'Comedian') Een kelder is altijd een perfecte plek voor comedy, zeg ik altijd maar! (deze laatste opmerking werd gesponsord door Toomler BV). Vanavond treedt onder andere Dave Attell op, een echte rauwdouwer om wie ik vaak moet lachen.



De Comedy Cellar draait zeven dagen in de week en doet op zaterdag zelfs vier shows op een avond. Op een whiteboard bij de deur hangt de steeds wisselende line-up. Het valt me op in de USA dat de MC's nogal snel het publiek een veeg uit de pan geven als er niet snel genoeg gelachen wordt. Irritant. Ook deze Julian McCullough zegt na 2 minimale grapjes over toeristen in New York al direct dat we een 'weird crowd' zijn. Hij verliest al direct geloofwaardigheid. Hij heeft echter geluk want de eerste black comedian, Sherrod Small, geeft een lesje hoe een stroef publiek binnen 1 minuut enthousiast te krijgen. Een enorme energie en goede grappen over de lage dollar, Obama, George W., Georgië, negers in het algemeen et voila: een warm en gretig publiek! Een paar orthodoxe joden (uit Israël) zit continue te bellen tijdens de show en ook dat lost hij zonder moeite op ("Wow.. Jews from Israel, straight- from-the-factory-Jews!"). De blanke sectie daarna, een zekere Nick Griffin, Dan Naturman en ook James Smith die pronkt met zijn optreden bij Flight of the Conchords, doen het allemaal een stuk minder. Het is seks, seks en nog eens seks (en poep) bij de heren en ik kan zeggen dat het onderwerp vele malen origineler behandeld is dan vanavond. Nogmaals: helemaal niets tegen de seksgrap, maar het lijkt nu wel een thema avond te worden. Dan Dave Attell (het eerste vriendje van Sarah Silverman lees ik net op Wikipedia); hij vertelt eerst de MC dat deze eens wat motherfucking nieuwe grappen moet schrijven. Leuk zo'n standje in het openbaar! Dave start sterk met de actualiteiten van de dag, waaronder veel Olympische Spelen en hij is duidelijk wat nieuwe spullen aan het uitproberen. Ach, en gelukkig doet ook nog wat met zijn specialiteit: lilliputters! Niet heel hoogstaand, wel erg, erg grappig. Een black comedian, Godfrey, sluit af. Ook een beroemdheid van tv (merk ik aan het publiek). Hij geeft een lesje 'met veel lol en heel veel enthousiasme hoef je niet eens zulke goeie grappen te hebben om de tent toch helemaal op z'n kop te zetten'. Buiten krijgt de MC van alle comedians op z'n sodemieter. Ze kijken allemaal boos om als ze merken dat ik geamuseerd sta toe te kijken.

Ik probeer de volgende dag ook nog bij een opname van the Daily Show van Jon Stewart binnen te komen, maar op mijn mailtjes krijg ik weinig goeds. Jammer, want hij is op dreef deze weken. De talkshows van Dave Letterman en Conan O'Brian worden tijdelijk niet opgenomen tijdens mijn New York dagen.



Republikein John McCain wordt vrijwel dagelijks afgebrand in alle talkshows, met name in de 'Colbert Report' op Comedy Central. Ook in de comedyclubs wordt het publiek veelvuldig gevraagd hoe de mensen gaan stemmen en Obama is eigenlijk het enige politiek correcte antwoord. De vraag is wel: hoeveel grappen kun je nog maken over Obama en McCain tot november en dat na zo'n maandenlange campagne? 'Obama Mia, de musical' zie ik voor de tweede keer op televisie verschijnen. Gelukkig zijn er nog de Olympische Spelen als afwisseling. Geen Schoon Schijneken Huis hier, maar de Amerikaanse tv doet opvallend veel over de mensenrechten situatie in China. Maar misschien geeft onderstaande cartoon de algemeen heersende mening wel het beste weer...





In Las Vegas was ik net te laat voor de finale van 'Last Comic Standing', de Idols show op tv voor stand-up comedians. Het is een enorm Endemollig spektakel en op z'n Tooske's gepresenteerd. Door veel komieken dus verguisd, alhoewel een groot aantal comedians zijn mening heeft veranderd. De 'exposure on national television' heeft de winnaars een hoop roem en werk bezorgd. Josh Blue is één van de winnaars en staat nu ook avondvullend in de grote comedyclub 'Carolines' op Broadway. Veel ervaren Engelse comedians zien Last Comic als hun kans om de Amerikaanse markt te veroveren. Engelsman Jim Tavaré gaat er echter als nummer 4 uit in de finale. Ik zie slechts een klein stukje van de winnares, Iliza Schlesinger, en vindt haar wel beter dan de imitator die tweede wordt. Ik hoop maar niet dat ze dit gaan proberen in Nederland.

Omdat ik toch wat teleurgesteld ben over de comedy die ik gezien heb, besluit ik naar een veel geprezen toneelstuk te gaan, 'August: Osage County'. Ik was weer even vergeten hoe mooi toneel kan zijn (mocht je nog naar New York gaan: mijn theatertip –duurt wel drieënhalf uur- ) Geweldige acteurs, mooi familiedrama. En ook fijn om weer eens een prachtig (realistisch) decor te zien; ik ben dat Shakespeare tussen vuilniszakken en opgehangen broodroosters een beetje zat.

Eén comedyclub had ik nooit bezocht, de Comedy Strip. Mijn laatste avond hier, dus... Ze claimen de meest prestigieuze te zijn van New York en dat merk ik direct in de prijs. Tien dollar voor een simpel biertje is ook met deze koers gewoon een duur biertje! En 25 dollar entree. De portier ruikt aan me dat ik foto's wil maken, want hij kijkt me streng aan:"No photographs during the show, dude!" Bij gratie Portiers mag ik nog wel een fotootje van het podium maken. Waarom? Omdat ik me steeds afvraag waar de traditie van bakstenen muurtjes als achtergrond voor stand-up podia vandaan komt. The Improv, Comedy Cellar, Strip, Stand-Up New York, zelfs in Toomler zie je de bakstenen!



In the Comic Strip is het duidelijk veel commerciëler. Vrijgezellenfeesten en verjaardagen, ik had het nog niet zo veel gezien hier. MC William Stephenson, een 51 jarige Afro-American (wat is dat toch een verschrikkelijke term), weet in drie zinnen het publiek gek te maken en dat vind ik knap. Er wordt veel geroepen, maar je voelt dat deze rots in de branding zich nog niet door een bus voetbalhooligans zou laten verjagen. Eerste comedienne is Laurie Kilmartin en die is goed. Veel goeds over de huidige politiek en nog wat grappen over haar late moederschap, maar ze eindigt toch weer standaard met vette seks. Ze doen dat vrijwel allemaal hier in de clubs, terwijl ze het helemaal niet nodig hebben. Rich Vos, die ik ooit al eens in Nederland heb zien optreden, is ook een rauwdouwer net als Attell en ook grappig. Hij heeft zoveel lol met het publiek dat hij nauwelijks aan zijn materiaal toekomt. Ik schrijf 'lol hebben op het podium' toch nog even als open deur voor mezelf op een viltje.

Maceo is next, nooit van gehoord en goede energie (en eindigt met seks) en veel van gemist omdat er gedoe is met mijn creditcard. Yep, hij had de 'checkspot'. Daarna Kevin Brennan, begint met goede grappen over van alles maar daarna toch ook weer veel gedoe met geslachtsdelen. De vooraf gehypte Amerikaanse comedyscene moet het wel bovenmatig veel van het thema geslachtsgemeenschap hebben en dat is jammer. Of is mijn niet representatieve steekproef gewoon niet representatief? De gemiddelde Nederlandse cabaretier/comedian zou hier iets spannenders kunnen neerzetten en ik zeg dit niet eens om vrienden te maken. Maar ja, ik kan er hier niets van zeggen want alles met Amsterdam of Holland wordt hier geassocieerd met seks, met name in de plaatselijke seksattributen-detailhandel!



Ik loop nog even langs de terrassen en geniet van het heerlijke weer hier. Nederland schijnt alleen maar regen te zijn. Ik besluit mijn laatste avond in New York klassiek: goeie jazz in jazzclub The Village Vanguard, maar ook daar erg veel sax.

Kees

 

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals Instagram Spotify Twitter Facebook Youtube